Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Η καρδιά γεννά και το μυαλό τίκτει.

Η καρδιά γεννά και το μυαλό τίκτει. Όμως μέχρι τώρα γίνεται το εξής το μυαλό γεννά και το μυαλό τίκτει. Έτσι όλο μας το περιβάλλον γέμισε από εφήμερα και ανούσια πράγματα και καταστάσεις.


Έχουμε ξεχάσει εντελώς ότι είμαστε προσωρινοί σε αυτόν τον πλανήτη και η ζωή μας δεν είναι προκαθορισμένη ως προς τα χρόνια.
Πέθανε ξαφνικά μέσα στον ύπνο του, πόσες φορές δεν μας έχει τύχει να ακούσουμε μία τέτοια φράση. Αυτό τι μας δείχνει ? Ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ένα πρόγραμμα για τη μέρα εκείνη που εντελώς ξαφνικά πέθανε. Ο θάνατος δεν θα μας ρωτήσει, αν μας βολεύει η ώρα και η μέρα και αν εμείς εκείνη τη μέρα έχουμε κανονίσει να καθαρίσουμε το σπίτι μας ή να πάμε να πληρώσουμε κάτι.
Ο θάνατος όταν έρθει η ώρα, θα έρθει και θα κάνει την ανατροπή.
Γιατί όμως έχουμε ορίσει αρχηγό στη ζωή μας το μυαλό μας και του έχουμε δώσει τον ρόλο της δημιουργίας ? Αφού όλα όσα έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, μας το δείχνει η σημερινή διαδρομή, που όλοι μας έχουμε χάσει σημαντικά κομμάτια της περιουσία μας, ότι το μυαλό μας τελικά μας οδηγούσε μέσα από την τυφλότητα του κέρδους και μόνο. 

Το μόνο που μας οδηγούσε ήταν οι αριθμοί, σε τετραγωνικά για το σπίτι μας, σε χρήματα για την αμοιβή μας, στο πόσα λεφτά παίρνει ο σύντροφός μας για να τον επιλέξουμε σύντροφο, στο πόσο κάνει ένα ρούχο ή παπούτσι γιατί όσο πιο ακριβό τόσο πιο καλό. Παγίδες, παγίδες, παγίδες !!!
Παγίδες που τις γέννησε το μυαλό και το μυαλό τις δημιούργησε και έτσι το μυαλό από τη φύση του επειδή φτάνει σε όρια, μας οδήγησε σε συναισθηματικά τέλματα. Αυτό που βλέπεις τώρα γύρω σου είναι ανθρώπους καταρρακωμένους, γεμάτους απόγνωση, γιατί το μυαλό τους δεν μπορεί να τους δώσει καμία λύση. Όσο και να τα γράφουν, όπου και να κοιτούν δεν βλέπουν το φως που θα ήθελαν, την ανάσα που χρειάζονται. Πνίγονται κάθε μέρα και ποιο πολύ. Η ντροπή που είχε αρχίσει να υπάρχει στην αρχή, έγινε οργή ή καλύτερα ορμή θα την πω εγώ και τώρα βλέπεις στα καλά καθούμενα να στήνεται ένας καβγάς από το τίποτε και καμία μεριά να μην έχει τη διάθεση να κάνει πίσω. Γιατί ? Μα γιατί και οι δύο μεριές θέλουν κάπου να εκραγούν και τους είναι πιο εύκολο να το κάνουν στον άγνωστο και όχι στις οικογένειές τους. Όχι και πως μέσα στα σπίτια μας υπάρχει καλύτερη κατάσταση. Η ένταση είναι ο μόνιμος εχθρός μας. Η ένταση η οποία μεταφέρεται είτε σε μας, είτε στα αντικείμενά μας, που λες και το κάνουν επίτηδες και χαλάνε όλα μαζί. Η ένταση έχει φέρει ανθρώπους να λειτουργούν πιο επιθετικά από ποτέ και αντί να τηλεφωνήσουν και να επιλέξουν την καταμέτωπο επικοινωνία για την όποια διαφωνία, τώρα θα στείλουν εξώδικο! Λυπηρές διαπιστώσεις, που όμως είναι η πραγματικότητα. 

Τι λέτε θα τους κάνουμε τη χάρη και θα «φαγωθούμε» μεταξύ μας ? Θα βγάλουμε όπλα ? Μέχρι που θα την φτάσουμε τη μάχη ? Θα την κάνουμε μόνοι μας ή στη δική μας οργή- ορμή θα έρθει να προστεθεί άλλος ένας βραχνάς – πόλεμος ?

Ήρθε η ώρα λοιπόν να πάρουμε από το μυαλό μας τον ρόλο που του είχαμε αναθέσει, αυτόν της γέννας και της δημιουργίας και να τον δώσουμε στον ειδικό !!! Ειδικός για αυτή την «δουλειά» είναι η καρδιά. Η καρδιά έχει την ιδιότητα να δημιουργήσει ακόμη και θαύματα. Η καρδιά θα αναθέσει και θα πει στο μυαλό ποιος είναι ο ρόλος του. Γιατί το μυαλό έχει όρους και όρια επειδή συνεργάζεται με τις αισθήσεις κυρίως της όρασης και της ακοής οπότε δεν έχει την ικανότητα να κοιτάξει πέρα από αυτό που βλέπει ή από αυτό που ακούει. Αυτό μπορεί μόνο η καρδιά να το κάνει. Η καρδιά οφείλει πια να γίνει ο αρχηγός εδώ στον πλανήτη. Για να κατοικήσει για πάντα εδώ η αγάπη. Αυτό που προσεύχομαι είναι αυτόν τον δρόμο να τον δούμε άμεσα, έτσι όλα αυτά τα παιδιά που τώρα μεγαλώνουν στον πλανήτη να περάσουν, ουσιαστικά καλύτερα απ’ όλους μας. Ουσιαστικά καλύτερα και φυσικά όχι πλασματικά. Γιατί με οδηγό την αγάπη δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας να τους «πάρει το χαλί κάτω από τα πόδια τους». Τι λέτε ? Ας γίνουμε εμείς οι πρόδρομοι και τα σκαλιά για να πατήσει σε αυτά τα πρώτα βήματα αγάπης, η νέα γενιά και να κατοικήσει η αγάπη για πάντα εδώ. 

Έτσι νικητής και νικημένος δεν θα υπάρξει, γιατί αυτή η «μάχη» θα είναι μία μάχη αγκαλιάς και όχι σφαγής. Αυτή η μάχη θα γεμίσει τον κόσμο με γέλιο, χαρά και αισιοδοξία και όχι με πόνο δάκρυα που είχαμε μέχρι τώρα. Που όσο πίσω και να κοιτάξουμε στην ιστορία θα δούμε ότι στην ουσία κανένας πόλεμος δεν έδωσε τίποτε παρά πήρε κυρίως ψυχές αλλά και αξιοπρέπεια. Να μη χάσουμε κανέναν άλλον άνθρωπο στο βωμό του μυαλού. Μπορεί τα μυαλά να υπερηφανεύονται για την εξυπνάδα τους αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να μας πείσουν για την ευτυχία τους και την αρμονία τους, πολύ απλά γιατί δεν είναι ούτε ευτυχισμένα, ούτε έχουν αρμονία. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα