Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 2ο

Η ψυχική απώλεια της απαξίωσης.


Η απαξίωση που βιώνουμε από την παιδική μας ηλικία αποδυναμώνει βασικά στοιχεία της ψυχής μας και εκεί γεννιέται το εγώ μας. Το εγώ μας μαγκώνει το σώμα μας και από εκείνη τη στιγμή και μετά γεννιούνται μέσα μας ο ανταγωνισμός, οι επιθυμίες, και τα πάθη μας.
Αυτά τα τρία κομμάτια μαγκώνουν το σώμα και η ψυχή δεν έχει τη δυνατότητα να αναλάβει τον ρόλο της.
Έτσι αρχίζουμε μία πορεία στη ζωή μας με προδιαγεγραμμένο δρόμο όμως από την εγωϊκή συμπεριφορά και όχι μέσα από την ψυχική μας υπόσταση. Τότε παγώνουν τα θερμά ύδατα του σώματός μας και αρχίζουν να βράζουν τα ψυχρά ύδατα. Έτσι μέσα από όλο αυτό το μονοπάτι μας μεταστρέφεται απόλυτα πολικότητα του σώματος μας. Όπου αρχίζουν τα μπλοκαρίσματα στις ενέργειές μας μέσα από αυτή τη διαδρομή πόνου που έχουμε ενεργοποιήσει. 

Η απαξίωση το πώς δημιουργείται όλοι μας μπορούμε να αντιληφθούμε μέσα από τον τρόπο που μεγαλώσαμε, όμως για να προλάβω τυχόν θυμό ως προς τους γονείς μας, δασκάλους μας κλπ περιβάλλον θα πω απλώς πως ούτε εκείνοι είχαν καλύτερη συμπεριφορά από τον δικό τους περίγυρο όταν ήταν παιδιά. Απλώς γιατί κανένας δεν είχε την υποδομή και δεν βίωσε ποτέ τον δρόμο της απόλυτης ισορροπίας και τον ψυχικό δρόμο της ελευθερίας, της αρμονίας και της φυσικότητας. Όλοι μας ζήσαμε και ζούμε σε ένα τοξικό περιβάλλον γεμάτο από εγωϊκές συμπεριφορές και καθόλου ψυχική διαδρομή.
Οπότε αφού άρχισε σε όλους μας αυτή η 1η διαδρομή από τις 28 ψυχικές αποδυναμώσεις  παράλληλα ανοίχτηκαν και οι 3 που είναι γραμμένες μέσα στην αποκάλυψη του Ιωάννη. Οι οποίες αναφέρονται ως πρώτη σφραγίδα, ως πρώτο σάλπισμα και ως πρώτη φιάλη.
Οι επιθυμίες μας συνδυάζονται με την πρώτη σφραγίδα , ο ανταγωνισμός με την πρώτη σάλπισμα  και ένα από τα πάθη μας στη φιάλη.
Η πρώτη σφραγίδα  : ιδού ένα κατάλευκο άλογο. Και εκείνος που εκάθητο επάνω εις σε αυτό, είχε τόξον, σύμβολο της δυνάμεώς του. Αρχίζουν δηλαδή οι επιθυμίες μας = επί- θυμό, να μοιάζουν με άσπρα άλογα = α- λόγο και καθόμαστε πάνω σε αυτές τις επιθυμίες και αρχίζουμε να θέτουμε στους εαυτούς μας διαδρομές που δεν μας ανήκουν για να καταφέρουμε να φτάσουμε αυτές τις επιθυμίες μας. Να είμαστε άριστοι μαθητές, καλά παιδιά, να έχουμε το τελευταίο στη μόδα κινητό για τις τωρινές γενιές κλπ. Μέσω ανάγκης από τον ανταγωνισμό, ο οποίος μας ορίζει μονίμως να τρέχουμε έξω από τη φυσικότητά μας προσπαθεί να μας δώσει δρόμους ά-λογους, δηλαδή έξω από τον Λόγο της Ψυχής μας και έξω από τον Λόγο του Θεού. Γιατί για κάποιο λόγο νομίζουμε ότι ο Θεός είναι κάτι έξτρα και κάτι έξω από μας και γι αυτό τον αναζητάμε μόνο μέσα στην εκκλησία, αλλά όχι μέσα μας. Τεντώνουμε λοιπόν το τόξο μας, δηλαδή το πείσμα και τον εγωισμό μας για να τα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την εικόνα που είτε άλλη μας έβαλαν να κυνηγήσουμε ή την εικόνα μας την έχει βάλει το σύστημα. Όπως και να έχει κάθε μορφή κυνηγητού είναι πάντα έξω από την ψυχική μας υπόσταση. 

Με αποτέλεσμα μέσα από όλο αυτόν τον δρόμο να δημιουργείται για μας ο 23ος Ψαλμός ο οποίος ζητά για μας την λύτρωση, από τι από την διαδρομή της επιθυμίας. Η οποία επιθυμία σκλάβωσε και δέσμευσε το σώμα. Το έχει κάνει υποχείριο της ύλης και η ψυχή δεν έχει πρόσβαση στο σώμα. Κάνει προσπάθειες μέσα από την εσωτερική μας φωνή, όμως επειδή κυριαρχεί η φωνή της λογικής το μυαλό κερδίζει πάντα έδαφος. Μέσα από τις προσευχές που αναφέρουμε τους εαυτούς μας «δούλος» του Θεού, αυτό που πραγματικά λέμε είναι ότι δούλος μας είναι το σώμα μας. Ναι γιατί το σώμα μας είναι ο Ναός που κατοικεί ή μάλλον οφείλει να κατοικήσει η ψυχή μας. Η ψυχή μας είναι καθαρή και γεμάτη Θεικό Φως και οφείλει να κατοικήσει στον Ναό μας. Οπότε αυτό το σώμα είναι δούλος της ψυχής μας. Δεν γίνεται δηλαδή το σώμα να κάνει κουμάντο στην ψυχή, αλλά το ανάποδο. Όμως δυστυχώς από ότι μπορούμε να καταλάβουμε το σώμα έχει πάρει τον ρόλο του αρχηγού και έχει απαγορέψει στην ψυχή μας να αναλάβει τον Θεϊκό της Ρόλο. Όλο αυτό το αποκόβομαι που βιώνει η ψυχή την απομονώνει από το σώμα της που θέλει να κατοικήσει και έτσι στο σώμα αρχίζουν οι ασθένειες. Ασθενεί το σώμα όταν δεν επικοινωνεί με το Θεϊκό της κομμάτι. 

Έτσι μέσα στον 23ο ψαλμό μέσα από την ανάγνωσή του ζητάμε να κλείσουν οι Πύλες που μας κλείνουν την πρόσβαση μας προς το αρχοντικό μας κομμάτι δηλαδή την Ιερή Ψυχή μας . Οι πύλες που ζητάμε να κλείσουν είναι του μυαλού μας και ζητάμε να ανοίξουν οι Πύλες οι αιώνιες δηλαδή της Ψυχής μας. Να καταφέρουμε να κατεβάσουμε όλες τις δονήσης της ψυχής μας μέσα στο σώμα μας. Για να κατοικήσει εδώ η Βασιλική μας υπόσταση.
Ενώ στον Ψαλμό 39 λέει η ψυχή μας στο σώμα μας.
Και ανήγαγέ με εκ λάκκου ταλαιπωρίας και από πηλού ιλύος και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου και κατεύθυνε τα διαβηματά μου
Και ενέβαλεν εις το στόμα μου άσμα καινόν, ύμνον τω Θεώ ημών. Όψονται πολλοί και φοβηθήσονται και ελπιούσιν επί Κυρίο.
Όλο αυτό το τοπίο πόνου και ταλαιπωρίας το έχουμε αποκτήσει γιατί δεν έχουμε επιτρέψει το Θεικό κομμάτι μας να αναλάβει. Παρά το σώμα μας, μας έχει ρίξει στον λάκκο της ταλαιπωρίας και αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε όλοι μας. 

Ζητάμε να το καινό άσμα. Καινό άσμα = νέο πνεύμα από την Ψυχική μας Υπόσταση. Νέο γιατί κάθε μέρα που ξημερώνει η ψυχή μας ελπίζει ότι θα την καλέσουμε να αναλάβει τον ρόλο της. Κάθε μέρα ελπίζει ότι θα κλείσουμε μια για πάντα το μυαλό μας για να φτάσει επιτέλους να κατοικήσει μόνιμα εδώ.
Όψονται πολλοί και φοβηθήσονται και ελπιούσιν επί Κυρίο, δηλαδή η ψυχή μας ελπίζει και πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα φοβηθούμε από το εγώ μας κόλακα – βρικόλακα και θα αναζητήσουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό για να μας λυτρώσει από τα σκοτάδια του πόνου και τις ψευδής μανίας λέει παρακάτω ο ψαλμός.

Συνεχίζεται…

ετικέτα ( φοίνικας ) 

Δωροθέα