Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Κάθε τίτλος είναι έτοιμος να σε «κατασπαράξει».

Βάζουμε στους εαυτούς μας τίτλους και ταμπέλες, όπως δυνατός, ήρεμος και δεν έχουμε καταλάβει ότι πίσω από κάθε τέτοιο τίτλο υπάρχει πάντα ο καθρέφτης και το αντίθετό του.


Το δυνατός λοιπόν ως τίτλος είναι σκλαβιά και φυλακή, γιατί μόνο εσύ ξέρεις τις αδυναμίες σου, που για λόγους που μόνο εσύ ξέρεις δεν θέλεις να πιστέψεις το μέγεθος της αδυναμίας αυτής και έτσι κάνεις προσπάθειες να σε έχεις πάντα με το «λουρί» στον λαιμό σου. Έτσι κάθε φορά που πάει η αδυναμία σου να βγει προς τα έξω τραβάς αυτό το λουρί και πνίγεσαι μέσα στους πόνους σου, οι οποίοι κάθε μέρα γίνονται αφόρητοι.
Λες εγώ είμαι αισιόδοξος και αυτόματα είναι σαν να σε βάζεις σε μία απόσταση από το να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Έτσι μέσα από αυτόν τον τίτλο και την εικόνα που θέλεις να έχεις προς τα έξω «σου απαγορεύεις» να μην έχεις τα κέφια σου, να έχεις στιγμές θλίψης. Όπου εκείνες οι στιγμές όταν θα βγουν στην επιφάνεια είτε θα τις περάσεις μόνος σου, είτε θα προσπαθήσεις να τις αλλάξεις για να μη χαλάσεις αυτή την εικόνα του αισιόδοξου. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προσπαθείς να ωραιοποιείς τα πράγματα και με την επιβολή του αισιόδοξου να περιμένεις να αλλάξουν προς το θετικό.

Όμως η πραγματικότητα είναι μία και αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να την βιώνουμε ως έχει, όπως επίσης να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας την ολότητα. Ολότητα και ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που αναγνωρίζει απόλυτα και τις δύο του μεριές, δεν αγνοεί καμία και φυσικά δεν μάχεται καμία. Γιατί κάθε μάχη σημαίνει πόλεμος και πόλεμος + μάχη = απώλειες. Αυτά που χάνουμε συνήθως όταν τοποθετούμε σε εμάς ή στους άλλους τίτλους και ταμπέλες είναι κομμάτια από το σώμα μας. Η αυθεντικότητα λοιπόν κάθε ανθρώπου έχει και τις δύο πολικότητες θετική και αρνητική. Κάποιες φορές υπερτερεί η μία και κάποιες η άλλη. 
Το να δημιουργήσουμε γέφυρες επεξήγησης στους εαυτούς μας και να τους αναγνωρίσουμε μέσα από τον δρόμο της αυτογνωσίας είναι η λύση. Να μάθω δηλαδή πότε και κάτω από ποιες συνθήκες είμαι και τι.
Αυτό δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη. Το να βιώνω μόνο έναν δρόμο είναι αδυναμία, γιατί τότε δεν με αποδέχομαι. Όταν δεν αποδέχομαι την ολότητά μου, δεν μπορώ να αποδεχτώ κανέναν άλλον. Κι αν μοιάζει ότι τον αποδέχομαι, απλώς ανέχομαι. Το ανέχομαι έχει μία μέρα έκρηξη.
Συνήθως λοιπόν οι άνθρωποι που ορίζουν τους εαυτούς τους ως δυνατούς, αισιόδοξους έχουν την τάση να χαρακτηρίζουν και να αξιολογούν τους άλλους ως αδύναμους ή απαισιόδοξους. Με αποτέλεσμα να μην δέχονται τη δική τους ολότητα αλλά παράλληλα να κατηγορούν και τους γύρω τους. Ας αποχαρακτηρίσουμε λοιπόν και τους εαυτούς μας αλλά και όλους τους άλλους και ας κάνουμε ένα βήμα προς την αποδοχή μας. 

Είναι μια μορφή «κατάρας» να σε έχεις μόνιμα σε τέτοιους εξουθενωτικούς τίτλους που σε αναγκάζουν να βιάζεις τον εαυτό σου να μην μπορεί να νιώσει ανθρώπινα. Να φοβάται να πει μία του αδυναμία ή να μην έχει τα κέφια του, επειδή έχει δώσει μία εικόνα στον περίγυρο του.

Απ’ όλα είναι ο άνθρωπος ανάλογα με τις συνθήκες και τις περιστάσεις. Αν προσπαθείς να πείσεις τον περίγυρο σου ότι είσαι δυνατός κάνε κάτι απλό, πες είμαι άνθρωπος. Φύγε μια για πάντα από τους τίτλους που σε κλειδώνουν σε μία και μόνο συμπεριφορά. Όσο αγκαλιάζεις την ολότητά σου τόσο θα αποδέχεσαι και όλο σου το περιβάλλον. Έτσι θα ελευθερωθείς και θα ελευθερώσεις. 

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα