Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Μήπως ήρθε η ώρα ?

Πώς περιμένουμε να εκβιάζουμε, να ακυρώνουμε, να απαξιώνουμε ένα παιδί και ύστερα να απαιτούμε αυτό το παιδί να βγει στη ζωή ως ένα σωστός «ενήλικος», αφού εμείς του έχουμε «κόψει» μέσα από την βία, τα «πόδια» του, τα «χέρια» του γενικά όλο το αυθεντικό του κομμάτι?


Πώς γίνεται να μαχόμαστε τη βία, που με τόση ευκολία την έχουμε «σπείρει» όλα τα χρόνια?  
Πώς είναι δυνατόν να χτυπάμε αυτούς που έχουν χτυπηθεί ανελέητα από τη ζωή και έχουν βιώσει τα χειρότερα κομμάτια βίας που είναι αυτά που σκοτώνουν κάθε μέρα την ψυχή ενός παιδιού. Που όταν αυτό το παιδί ύστερα από μερικά χρόνια, θα σπάει στο γήπεδο ότι βρει μπροστά του, θα φωνάζει και θα ξεσπάει εμείς να του επιρρίπτουμε ευθύνες και θα το χτυπάμε ξανά. 

Αντί να αναρωτηθούμε μέσα από την όποια εντιμότητα μας έχει απομείνει, πώς έγινε αυτό το πλάσμα που έχει μέσα του το Θείο Πνεύμα να φτάσει σε αυτό το σημείο βίας? Μήπως αντί να το χτυπάμε κι άλλο, για μία φορά να κάνουμε τη διαφορά και να το αγκαλιάσουμε με στοργή και κατανόηση?

Μήπως ήρθε η ώρα να βγάλουμε επιτέλους την αγάπη από το μπαούλο που την έχουμε θαμμένη και να την ορίσουμε «αρχηγό» ? Μήπως ήρθε η ώρα όλα αυτά τα βαρύγδουπα λόγια που λέγονται καθημερινά περί αγάπης και κατανόησης να τα θέσουμε σε εφαρμογή ? Μήπως ? 

ετικέτα ( Αναγέννηση ) 

Δωροθέα