Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Ο Ιερός σου Εαυτός συναντά την ψυχή σου.

Η Πνευματική ηχώ έχει απλωθεί αυτή τη στιγμή σε όλο τον πλανήτη και πραγματική αλλά και πλασματική. Πλασματική είναι εκείνη η διαδρομή που σε θέλει να φύγεις από το ένα στρατόπεδο- μαντρί και να πας στο άλλο.
Η Πνευματικότητα- Πραγματικότητα- Πραγματεία της Σοφίας του Θεού για να ευοδώσει θέλει ελεύθερα Πνεύματα- Νόες.

Η Πνευματικότητα δεν είναι σκλαβώνομαι, αλλά ενώνομαι απόλυτα με την Ολότητα- Ενότητα και ακολουθώ τον δρόμο του Δημιουργού που είναι κάτω από όλο αυτό το Θεόρατο Σύμπαν, ΕΝΑΣ.
Το τραγούδι της Πνευματικής αλήθειας λοιπόν υπάρχει στον Πλανήτη, όπως υπάρχει ακριβώς το ίδιο κομμάτι της μέσα σε κάθε άνθρωπο που βρίσκεται τούτη την ώρα στον πλανήτη. Κάθε ένας από εμάς ακριβώς στο σημείο της καρδιάς του και του νιώθω του ξέρει ακριβώς πως είναι η αλήθεια.
Το σίγουρο είναι πως η αγάπη και η ελευθερία δεν είναι μία διαφορετική σκλαβιά, που θέλουν κάποιοι να στηρίζουν και να υποστηρίζουν. Αλλά η αληθινή αγάπη είναι δεμένη με το αφήνομαι, με το νιώθω, με το αποδέχομαι, με το επιτρέπω. 

Αν αυτά τα ρήματα αρχίσει ο εκπαιδευόμενος πνευματικός να τα βάλει οδηγό στη ζωή του τότε θα νιώσει την πληρότητα και τη ζεστασιά, τότε θα νιώσει ακριβώς κάτω από το δέρμα του να δονεί ο Λόγος του Θεού.
Αφήνομαι, νιώθω, αποδέχομαι, επιτρέπω αυτοί είναι οι οδηγοί της αληθινής αγάπης και του αληθινού προσώπου του Θεού.
Αφήνομαι θα πει ψάχνω να βρω όλα όσα με εγκλωβίζουν ως προσωπικότητα, όλα όσα με αναγκάζουν να κρίνω, να αξιολογώ και να δίνω τίτλους και ταμπέλες είτε σε ανθρώπους είτε σε καταστάσεις αλλά κυρίως στον Ιερό μου Εαυτό. 
Νιώθω, τι όμορφη και μαγική λέξη. Μία λέξη που την έχουμε αφήσει να σαπίζει μέσα στο χρονοντούλαπο της ζωής μας. Την είχαμε όταν υπήρξαμε μικρά και οριακά της επιτρέπουμε να κάνει την εμφάνισή της όταν θα αρρωστήσουμε και πάλι όχι όλες τις φορές. Γιατί ακόμη και κάποιες φορές που θα αρρωστήσουμε πάλι θα κάνει την εμφάνισή της η λογική και τα πρέπει και τότε θα πούμε στο νιώθω μας να σιωπήσει. Έτσι η ζωή μας περνάει με το νιώθω μας να παραμένει στο mute – στη σιγή- σιωπή. Μέχρι που έρχεται η στιγμή που θα αναγκαστούμε να το αποδεχτούμε αυτό το νιώθω όταν θα είναι, για κάποιες περιπτώσεις αργά. Έτσι και το νιώθω μας θα μετατραπεί σε θηλιά πόνου, ακριβώς όπως είναι τα πρέπει μας, αφού για νιώθω μας θα έχουμε τις τύψεις και τις ενοχές. Όπου αυτές οι τύψεις και οι ενοχές που μπαίνουν εκεί μέσα στη συνείδησή μας γίνονται μόνιμες και δεν μας αφήνουν να νιώσουμε καλά. Έτσι συνηθίσαμε να έχουμε το νιώθω μας είτε κάτω από καθοδήγηση του τι προστάζει η λογική είτε καθόλου.  

Όταν όμως το βάλουμε οδηγό στη ζωή μας, η ζωή αποκτά το χρώμα της πληρότητας και της αρμονίας. Γιατί το νιώθω συνεργάζεται απόλυτα με το αυθεντικό μας κομμάτι που είναι δεμένο με τον Θεό.
Αποδέχομαι, άλλη μία λέξη η οποία έχει μέσα της την λύτρωση. Αφού η ίδια η λέξη μας οδηγεί να δεχόμαστε εμάς για την ολότητά μας. Έτσι θα αρχίσουμε να αποδεχόμαστε και κάθε μας αδερφό δίπλα μας. Αποδέχομαι θα πει ότι αναγνωρίζω ότι είμαι άνθρωπος και ως άνθρωπος είναι με δύο ενέργειες τη θετική και την αρνητική. Κάποτε έχω κέφι και κάποτε όχι, σε κάποιες περιπτώσεις είμαι θετικός και σε κάποιες όχι. Ανάλογα λοιπόν τη περίπτωση είμαι.
Επιτρέπω, η λέξη αυτή μας οδηγεί να θέσουμε σε εφαρμογή τις τρεις προηγούμενες. Οπότε επιτρέπω στον εαυτό μου να αφήνετε, να νιώθει και να αποδέχεται πρώτα από όλα τον ίδιο.

Βάζοντας αυτές τις λέξεις – έννοιες οδηγό στη ζωή μας και για μεγάλο διάστημα έτσι ώστε να καταφέρουν να μπουν στο «πετσί» μας τότε δεν θα αρχίσει η μέρα που θα αναλάβει τα ινία της ζωής μας η ψυχή μας. Τότε με οδηγό την Ψυχή, την Προσευχή και την μελέτη για τον δρόμο του Δημιουργού μας η στιγμή της ένωσής μας μαζί του θα γίνει πραγματικότητα μέσα από την αμεσότητα και την Απλότητα.

Γιατί ο Θεός είναι αμεσότητα και απλότητα. Εμείς νομίζουμε ότι είναι αυστηρότητα και ότι θέλουμε ειδικά κουστούμια για να του μιλήσουμε. Όχι κανένα κουστούμι δεν μετράει για τον Θεό, παρά μόνο η απλότητα της ψυχής μας και τίποτε άλλο. 

ετικέτες ( Αποκαλύπτω & Φοίνικας ) 

Δωροθέα