Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Όταν η αξιολόγηση επιστρέφεται από την ίδια μας την Ύπαρξη.

Η κάθε αξιολόγηση/ κατάκριση που κάνουμε σε κάθε συνάνθρωπό μας μέσα από τη δική μας λογική, συνήθεια, πρέπει κλπ μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια να την βιώσουμε απόλυτα. Βέβαια κάποιες φορές ανάλογα με την αξιολόγηση, το μέγεθός της και την επανάληψή της για όλα τα «κακώς κείμενα» που αναγνωρίζουμε με μεγάλη ευκολία στους άλλους, θα επιστρέψει σε μας στο ανάλογο μέγεθος.

Αν για παράδειγμα όλα μου τα χρόνια κρίνω και αξιολογώ όλους τους άλλους ως άχρηστους θα έρθει η αχρηστία να με βρει σε όλη μου τη ζωή. Με συνθήκες τέτοιες που δεν θα την προλαβαίνω.
Γιατί κάθε μου κριτική διάθεση είναι σαν την ηχώ επιστρέφει πάλι σε μένα και μάλιστα σε τομείς και σε γεγονότα που δεν περιμένω.
Οι άνθρωποι που με ευκολία κρίνουν όλο τον περίγυρό τους και βρίσκουν τους περισσότερους ανθρώπους ως «προβληματικούς» θα βιώσουν μεγάλες φουρτούνες στη ζωή τους. 

Γιατί έχουμε ανάγκη από αξιολόγηση ? Γιατί θεωρούμε πάντα τους άλλους χειρότερους από εμάς ? Με ποιο δικαίωμα θέλουμε να παρέμβουμε μέσα στη σκέψη του διπλανού μας, ενώ δεν θέλουμε να παρέμβει ο διπλανός στη δική μας σκέψη ? Πώς γίνεται να είμαστε τόσο εύκολοι στο να κρίνουμε ?
Η ζωή είναι απόλυτα δίκαιη και σε όλους μας φέρνει να αντιμετωπίσουν δρόμους που μέχρι εχθές έκριναν και αξιολογούσαν. Η ζωή πάντα μας επιστρέφει όλα όσα έχουμε σπείρει.
Κατάκριση λοιπόν είναι η κακιά μάγισσα που την θέτουμε εμείς σε έναρξη μέσα από κάθε μας σκέψη και συναίσθημα για κάθε μας διπλανό.
Στη ζωή μας δεν ήρθαμε για να κάνουμε τους «έξυπνους» στους άλλους, αλλά να αναζητήσουμε σε ατομικό επίπεδο τον τρόπο να ζήσουμε όλοι μαζί αρμονικά. Ο μόνος τρόπος να ζήσουμε όλοι αρμονικά είναι να μπει ο καθένας να κοιτάξει το δικό του ατομικό «καβούκι» που όταν το κάνει θα ανακαλύψει ότι δεν είναι τόσο εύκολο. Ναι δεν είναι εύκολο να τα «βάλεις» με το εγώ- συνήθεια και να βρεις τα αυθεντικά σου κομμάτια. Οριακά λοιπόν ο χρόνος που μας περισσεύει από όλη μας την καθημερινότητα, μας φτάνει να ψάξουμε σε βάθος τους εαυτούς μας. Όταν αυτό το καταλάβουμε θα δούμε ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο με το να ασχολούμαστε μονίμως με τους άλλους. Όπου έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε και να αξιολογούμε, γιατί αυτόματα παρεμβαίνουμε στον δρόμο της ζωής του και για κάθε τέτοια παρέμβαση δικαίωμα έχει μόνο ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος και ο Θεός.  

Ειρηνικά και αρμονικά λοιπόν θα συμβιώνουμε με όλα τα πλάσματα που είναι γύρω μας όταν επιλέξουμε τον δικό μας καθρέφτη και το δικό μας καβούκι.
Θυμήσου ότι κάθε φορά που αξιολογείς, ενεργοποιείς ένα ανάλογο συμβάν να σου συμβεί, όχι μόνο από μία μεριά αλλά από πολλές. Την ανάγκη μας να το παίξουμε «έξυπνοι» στις ζωές των άλλων και να τους πούμε τι να κάνουν και πως μας βγάζει έξω από τον στόχο μας που είναι να βελτιώσουμε την ευλογία στη δική μας ζωή.
Τώρα θα μου πείτε, τι γίνεται με τα άτομα που είναι δεμένα μαζί μας και ζούμε κάτω από την ίδια στέγη ? Τίποτε δεν θα γίνει, γιατί απλώς ζούμε κάτω από την ίδια στέγη, αλλά δεν ζούμε μέσα στο ίδιο καβούκι, ο καθένας έχει το δικό του. Οπότε όταν  θα αρχίσει η δική μας διαδρομή για βελτίωση επί της ουσίας τότε και ο άνθρωπός μας θα αρχίσει να αλλάζει συμπεριφορά, γιατί θα έχει φύγει από ανάμεσά μας το επιβάλω και θα έχει μπει το αποδέχομαι και επιτρέπω.  
Όσο έχουμε για οδηγό αυτά τα δύο ρήματα αποδέχομαι και επιτρέπω όλα αλλάζουν χρώμα κυρίως για μας. Γιατί για να δώσεις αυτή την μορφή ελευθερίας στον διπλανό σου, σημαίνει ότι την έχεις δώσει πρώτα από όλους στους εαυτό σου.
Αγάπησε εσένα για να αγαπήσεις τα πάντα.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα