Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Καταδικάζεις τον εαυτό σου όταν…

Έχουμε μία τάση να καταδικάζουμε τους εαυτούς μας, να τους υποβιβάζουμε και να τους απαξιώνουμε. Πρώτοι εμείς δίνουμε την υποδομή και ύστερα όλοι οι άλλοι μας φέρονται έτσι ακριβώς και αν όχι οι άλλοι, η ίδια η  ζωή μας.

Πώς καταδικάζω τον εαυτό μου όμως ? Με ατάκες καταδίκης όπως…
Δεν μπορώ να το κάνω..
Μου είναι δύσκολο…
Πολύ βαρύ για μένα…
Τρεις προτάσεις που μας οδηγούν μέσα από τις σκέψεις αλλά και τα συναισθήματα να βιώνουμε συνέχεια διαδρομές πόνου και επιπλέον δυσκολίας.
Γιατί ? Μα φυσικά γιατί αποφεύγουμε να πούμε την αλήθεια στον ίδιο μας τον εαυτό.
Δεν μπορώ να το κάνω… μία φράση η οποία στην πραγματικότητα λέει άλλα. Όπως βαριέμαι, δεν θέλω να ασχοληθώ, δεν μπορώ να το δω αλλιώς γιατί με βολεύει η μίζερη διαδρομή. Υπεκφυγές δηλαδή που μας βάζει το μυαλό μας για να μας δώσει ένα άλλοθι ως προς το όχι που θέλουμε να πούμε. Αλλά το όχι θέλουμε να το συνοδέψουμε με την διαδρομή … δεν μπορώ… μα αφού μας έχει διδάξει η ιστορία ότι ο άνθρωπος όλα τα μπορεί, αρκεί να τα θέλει. Οπότε πάρε απόφαση να πεις στον εαυτό σου τουλάχιστον δεν θέλω.  

Το γιατί δεν θέλω είναι μία διαδρομή αναζήτησης που αφορά μόνο εσένα προσωπικά για να αναζητήσεις εσύ όλα όσα σε κάνουν να απομακρύνεσαι από αυτόν τον δρόμο. Τι δρόμος είναι ? Που θα σε οδηγήσει ? Αν ο δρόμος αφορά Πνευματική ανάπτυξη και ώθησε μέσα από ένα δεν μπορώ, είναι υπεκφυγή γιατί δεν θέλεις να δεις κομμάτια αλήθειας σου και δεν θέλεις να φύγεις από τη βολικήπολυθρόνα του εγώ σου. Γιατί ποιο εύκολο είναι να αναζητάμε πάντα τον φταίχτη για την ζωή μας έξω από εμάς, παρά να κάνουμε ενδοσκόπηση.
Μου είναι δύσκολο… άλλη μία φράση που καταδικάζει και το αποτέλεσμα αλλά και τον δρόμο. Σαν να έλκουμε την δυσκολία. Χωρίς να ξέρουμε τον δρόμο, μόνο μέσα από τον φανταστικό μας κόσμο, λέμε κάτι δύσκολο χωρίς να ξέρουμε καν το γιατί. Μα αν βάλουμε τη λέξη δύσκολο δίνουμε ανάλογη δόνηση για να γίνει δύσκολος. Όλα όσα έχουμε καταφέρει στη ζωή μας, μας έμοιαζαν δύσκολα και όμως τα καταφέραμε. Και επιπλέον η ζωή μας κάθε μέρα γίνεται και δυσκολότερη με ποιο δύσκολα ακόμη βήματα και κάθε μέρα είμαστε με ένα «ουφ τα κατάφερα» . Ας βγάλουμε λοιπό και αυτή τη φράση από τη ζωή μας η οποία από μόνη της μας οδηγεί να βιώσουμε δύσκολα. Και στην θέση της να βάλουμε Θέλω και μπορώ, θα τα καταφέρω και όχι θα προσπαθήσω. Γιατί το θα προσπαθήσω έχει κρυμμένο μέσα του μία μορφή απιστίας ως προς εμάς ή το αποτέλεσμα. Θα τα καταφέρω λοιπόν και θα με επιβραβεύσω σε όποιο αποτέλεσμα με τον ίδιο ενθουσιασμό. 

Πολύ βαρύ για μένα… γιατί, γιατί τέτοια μορφή καταδίκης από εσένα για σένα. Τι θα πει βαρύ ? Βαρύ λέμε κάτι που θεωρούμε ότι ήρθε να μας βρει στη ζωή και δεν το περιμέναμε και θεωρούμε επίσης λάθος τη στιγμή που μας βρήκε. Κι όμως αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας θα δούμε « ότι έδωσες θα πάρεις δραχμή παραπάνω» Κάπως λοιπόν αυτόν τον δρόμο που είναι βαρύς εμείς τον ετοιμάσαμε. Όσο τον νιώθουμε βαρύ το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τον κάνουμε δυσκολότερο και με μεγαλύτερη διάρκεια και ένταση.

Απομυθοποιώ λοιπόν όλες τις φράσεις θλίψης και μιζέριας και τις μεταστρέφω μέσα από αγάπη για τον εαυτό μου. Άλλωστε όλοι μας έχουμε γίνει κυνηγοί της ευτυχίας, της ευημερίας και της αφθονίας. Οπότε όλοι αυτοί οι πεσιμιστικοί δρόμοι μόνο σε αυτές τις ευλογίες δεν οδηγούν αλλά ακριβώς το αντίθετο είμαστε όλο και πιο βαθιά στο καζάνι του πόνου και βράζουμε αργά και βασανιστικά.. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα