Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Η τέχνη της συγνώμης

Γιατί άραγε είναι τέχνη η συγνώμη ? Τι το δύσκολο μπορεί να έχει ? Γιατί να χρειάζεται να ανοίξουμε την εσωτερική μας όραση για να καταφέρουμε να δούμε την αληθινή συγνώμη ?

Συγνώμη, μία λέξη που θέλει θάρρος αλλά και ελάχιστο ως καθόλου εγώ για να καταφέρουμε να δούμε πόση συγνώμη χρωστάμε και που.
Στον πρώτο που χρωστάμε συγνώμη είναι τον εαυτό μας. Που τον έχουμε βάλει σε ένα κυνηγητό χωρίς έλεος αλλά και χωρίς νόημα. Συγνώμη του χρωστάμε που βάλαμε μπροστά μας τον ανταγωνισμό και όχι μόνο συντηρούμε τόσες χιλιάδες χρόνια μία διαδρομή η οποία το μόνο που μας δείχνει είναι πόνους και ασθένειες. Πόνους και ασθένειες οι οποίες όσο περνούν τα χρόνια γίνονται όλο και πιο ανίατες και πιο βασανιστικές. Τώρα δε, που για μερικούς από μας η περίθαλψη έχει γίνει είδος πολυτελείας τα πράγματα χειροτερεύουν. Γι αυτό τον λόγο οφείλουμε να δημιουργήσουμε μία διαδρομή λύτρωσης από μας για μας και να ζητάμε συγνώμη από τους εαυτούς μας γι όλο αυτό το μαρτύριο που περνάμε.  

Τι θα πει όμως ζητάω συγνώμη. Συγνώμη θα πει πως έχω καταλάβει ένα – ένα τα λάθη μου και έχω την διάθεση να τα αλλάξω και να δημιουργήσω μία διαδρομή που να έχει σεβασμό από μένα για μένα, αλλά και να αρχίσω να δίνω σημασία ουσιαστική και στο νιώθω μου αλλά και στο σώμα μου. Πώς θα γίνει αυτό, μπορεί να αναρωτηθούν μερικοί, αφού έχουμε βάλλει τόσες υποχρεώσεις στη ζωή μας ? Μα φυσικά, αφού τις υποχρεώσεις εμείς τις βάλαμε, μπορούμε και να τις βγάλουμε, αλλά και να τις αλλάξουμε ή τουλάχιστον να μαλακώσουμε τους ρυθμούς μας. Έτσι κι αλλιώς για τη δική μας ζωή μιλάμε. Άρα εμείς πότε θα ζήσουμε. Αν υποτίθεται ότι έχουμε κάποιες υποχρεώσεις που δεν γίνεται να τις αφήσουμε, ας θυμηθούμε, πώς γεννηθήκαμε ? Τι φέραμε μαζί μας στις «βαλίτσες» της ζωής πέρα από το σώμα μας ? Τίποτε. Αυτά που φέραμε μαζί μας ήταν το σώμα μας, το μυαλό και την καρδιά μας που ήταν και είναι μέσα στο σώμα αυτό. Άρα η μοναδική υποχρέωση μας είναι προς αυτά.
Πώς τώρα δουλεύουμε τη συγνώμη προς τους άλλους. Εκεί που έχουμε κάνει λάθη είναι απλό και εύκολο να παραδεχτούμε το λάθος και να ζητήσουμε συγνώμη. Είτε υπάρχουν φορές που το κάνουμε αυτόματα, είτε μετά από σκέψεις φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι φταίξαμε. Τότε εκεί θα ζητήσουμε συγνώμη. 

Που αλλού όμως χρωστάμε συγνώμη. Εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι της ιστορίας της συγνώμης. Που θέλει πολύ αυτογνωσία, αποδοχή και να ανοίξουμε τα «παράθυρα» της αντίληψης, αλλά κυρίως να κλείσουμε εντελώς τα ρολά της λογικής – εγώ.
Σε κάθε άνθρωπο που μας έχει φερθεί άσχημα, μας πρόδωσε και γενικά που μας φέρθηκε άσχημα, φέρουμε μέρος ευθύνης. Γιατί με κάποιο τρόπο δώσαμε λάθος εντύπωση και δώσαμε λάθος περιθώρια. Αυτά τα περιθώρια ο όποιος άλλος όταν τα έκανε κακή χρήση δεν φταίει μόνο εκείνος αλλά κι εμείς που δεν του μιλήσαμε όπως ακριβώς θέλαμε. Αυτό εμείς μπορεί να το κάναμε από χαμηλή αυτοεκτίμηση είτε από ανεπτυγμένη φαντασία. Έτσι ο συνάνθρωπός μας «έπεσε» σε ατοπήματα και σε αυτά τα πεσίματά του έχουμε ευθύνη. Αντί λοιπόν θα θυμώνουμε μαζί τους και να εχθρευόμαστε αυτούς. Μπορούμε να ζητήσουμε μέσα από την προσευχή μας συγνώμη. Συγνώμη που κάτω από τη δική μας συμπεριφορά τους αναγκάσαμε να μας φερθούν με τον τρόπο που μας φέρθηκαν.

Αν αρχίσετε να δουλεύετε τη συγνώμη με αυτούς τους τρεις δρόμους, οι αλλαγές που θα γίνουν στη ζωή σας θα είναι εκπληκτικές. Προσοχή !!! Οι αλλαγές θα έρθουν μόνο στις καθαρές προθέσεις και σε αυτούς που πραγματικά θα δουν το μερίδιο ευθύνης τους και όχι σε εκείνους που θα κάνουν όλο αυτό αναζητώντας ανταλλάγματα. 

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα