Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 11

Θλίβομαι – συνθλίβομαι.


Αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο μέσα από την θλίψη. Τον οδηγεί να βιώσει το συνθλίβομαι, την συντριβή. Η θλίψη οδηγεί δηλαδή στην σύντριψη. Συν- τριβή, δηλαδή μας κάνει την ψυχή μας θρύψαλα η θλίψη.
Πώς όμως και από τι γεννιέται η θλίψη ? Σε ποιους τομείς δεν αποφεύγεται και πώς μπορούμε να την απελευθερώσουμε από το σώμα μας ?
Η θλίψη μας, γεννιέται από δύο περιπτώσεις από παρατεταμένο θυμό ή από μία μεγάλη απώλεια.
Ο παρατεταμένος θυμός δημιουργείται από εμάς μέσα από την μόνιμη διάθεσή μας ή ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο, να έχουμε την απαίτηση να γίνονται όλα όπως τα θέλουμε εμείς, να θεωρούμε πάντα και για τα πάντα στη ζωή μας, ότι φταίνε οι άλλοι έτσι το πρώτο στάδιο της θλίψης είναι η μορφή μελαγχολίας. Όλο αυτό το σενάριο που δημιουργείται από το εγώ συνήθως για την ψυχή είναι πολύ επίπονο και επώδυνο. Γιατί αρχίζει το μεγαλύτερο ωστικό κύμα εναντίον της. Η θλίψη δημιουργεί σκιές και μη σωστή ορατότητα στον παθόντα. 

Ναι γιατί η θλίψη τέτοιας μορφής είναι πάθηση και μας οδηγεί από την μελαγχολία, στην κατάθλιψη, σε κρίσεις πανικού, σε παρατεταμένη όρεξη για αλόγιστη τροφή ή σε κατανάλωση ποτών ή χημικών ουσιών. Οπότε αυτό όλο δημιουργεί μέσα στο σώμα μας μικρές «δύνες» που απωθούν την ψυχή και το σώμα αρχίζει μόνο του με την κατώτερη μορφή του, το εγώ του, να κρατήσει ισορροπία.
Κανένα σώμα χωρίς την ψυχή όμως δεν μπορεί να έχει ισορροπία.
Το ένα μέρος λοιπόν της θλίψης είναι αυτό που αναφέραμε παραπάνω και το άλλο είναι μέσα από μία μεγάλη μας απώλεια, συνήθως να χάσουμε έναν δικό μας άνθρωπο. Εκεί σε αυτό το σημείο θλίψης η ψυχή μας συνεργάζεται απόλυτα με αυτό το κομμάτι θλίψης γιατί σε αυτό το κομμάτι δεν οδηγούμαστε μέσα από το εγώ αλλά μέσα από την αγάπη και την κορδέλα ένωσης ψυχή με ψυχή. Όσο ένας άνθρωπος δεν έχει συναντήσει ακόμη της δυνατότητες που έχουμε όλοι μας, να μπορεί να επικοινωνεί ενορατικά με τις ψυχές αυτές, η απώλεια είναι μία βιωματική κατάπτωση και η ψυχή την μετατρέπει σε ώση αν εμείς επιτρέψουμε να βιώσουμε το μάθημα αυτό ως ανέλιξη. Δεν γίνεται φυσικά να περάσουμε αμέσως στην ανέλιξη μέσα από μία τέτοια απώλεια και φυσικά δεν υπάρχει κανένα κλισέ. Όλα αυτά είναι μία άτυπη συνεργασία της ψυχής με την καρδιά και το μυαλό του ανθρώπου. 

Αυτός ο δρόμος είναι η απόλυτη στιγμή γέφυρας και σε αυτές τις στιγμές η ψυχή κατοικεί στο σώμα απόλυτα για να το βοηθήσει στην ισορροπία του. Είναι αυτός ο δρόμος του πόνου- θλίψης που έχει γίνει η αιτία σε αρκετούς ανθρώπους, να οδηγηθούν μέσα από αυτή τη τεράστια απώλεια να βρουν το Θείο. Είναι η στιγμή της απόλυτης γέφυρας, μιας γέφυρας που είναι ικανή να μας γυρίσει για πάντα τον διακόπτη και να μετατραπούμε αυτόματα σε άλλος άνθρωπος. Είναι αυτές οι στιγμές που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος απόλυτα το νόημα της ζωής και φεύγει μια για πάντα από το μίζερο και ουτοπικό παιχνίδι της ύλης.
Έτσι η θλίψη στην πρώτη περίπτωση είναι μία μορφή καταδίκης από επιλογή του εγώ, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ανάλογα τη χρήση της θλίψης ο άνθρωπος συναντά τον Θεό για πάντα.

Πώς φεύγει το εγώ από το πρώτο μέρος της θλίψης που γίνεται η αιτία να διώχνει την ψυχή? Μα μέσα από την αυτογνωσία και ύστερα από την πνευματικότητα. Φυσικά το πρώτο που οφείλει να κάνει αυτός που έχει κυριευθεί από την θλίψη είναι να αποδεχτεί ότι το εγώ του τον οδήγησε εκεί. Αλλιώς η ζωή μετατρέπεται σε κόλαση και δυστυχώς από επιλογή και το χειρότερο είναι ότι αυτός που έχει τη θλίψη, πάντα κάθετε κάτω από το τη φράση «η ζωή με αδίκησε».

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα