Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Το επίπεδο των αισθήσεων μέρος 5ο

Στο 4ο μέρος των αισθήσεων είδαμε πως μπορούμε να βρούμε τι υπάρχει στην αποθήκη του υποσυνείδητου ως προς τις αισθήσεις μας
Σε αυτό το κείμενο θα δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε την μεταστροφή του πόνου σε αγάπη.


Η αίσθηση δηλαδή του πόνου, η οποία είναι η 6η μας αίσθηση και μάλιστα μία αίσθηση που συνεργάζεται απόλυτα με την αλήθεια.
Κατά την δική μου την άποψη κανένας δεν μπορεί ούτε να αξιολογήσει τον πόνο του άλλου είτε ως μικρό είτε ως μεγάλο, γιατί πολύ απλά ο πόνος είναι από τις καταστάσεις που μόνο βιώνετε και δεν μπορεί να δοθεί το μέγεθός του. Κάθε μορφή αίσθησης για μένα δεν μπορεί να την κανείς να την μετρήσει, γιατί δεν υπάρχει μέτρο. Ο πόνος γενικά και ειδικά είναι ένα και το αυτό με τους νόμους του Σύμπταντος δεν έχει όρους και όρια.
Άρα δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν αν πονάει καλώς ή κακώς. Γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την δυνατότητα να μπούμε μέσα σε κανέναν και να έχουμε αντίληψη για όλο αυτό που νιώθει.
Οπότε ο πόνος ως μία από τις μοναδικές μας αλήθειες είναι ένας οδηγός μας, ένας σοφός δάσκαλός μας ο οποίος πάντα μας δείχνει και μας διδάσκει πότε και με ποιο τρόπο περάσαμε τα όρια μας. Γιατί κανένας πόνος δεν έρχεται ξαφνικά.
Είτε σωματικός είτε συναισθηματικός ο πόνος με κάποιο τρόπο έρχεται «προσκαλεσμένος» μας. Κάποιες φορές τον προσκαλούμε εμείς και κάποιες φορές η ίδια η ζωή.
Μπορεί κάποιος τον πόνο να τον μεταστρέψει και από δυσάρεστο γεγονός να το κάνει βάλσαμο ? Να γίνει δηλαδή ο πόνος μας η αρχή για το μονοπάτι της αίσθησης της αγάπης ?
Ακούμε συνέχεια ότι η αγάπη είναι αίσθηση και δεν μπορούμε ίσως να αντιληφθούμε το πώς γίνεται η αγάπη να είναι αίσθηση αφού εμείς τόσα χρόνια την έχουμε σαν συναίσθημα?
Μα ακριβώς, τώρα που γνωρίσαμε την 6η αίσθησή μας η οποία ακούει στο όνομα πόνος, η οποία συνεργάζεται με τις άλλες 5 αισθήσεις, μπορούμε να καταλάβουμε ότι και η αγάπη είναι μία ανάλογη αίσθηση. 

Όταν φυσικά μπορέσουμε και μετατρέψουμε τον πόνο σε αίσθηση αγάπης τότε βιώνουμε και όλο το μεγαλείο του Ιησού. Όπου εκείνος επειδή είχε την αίσθηση της αγάπης ανεπτυγμένη, δηλαδή την 6η αίσθηση, μπορούσε να εφαρμόζει τεχνικές θεραπευτικής και να κάνει παράλληλα και θαύματα, όπως αυτό με τους άρτους και τους ιχθύς. Λίγο έλειψε ο Ιησούς να μετατρέψει την αίσθηση της αγάπης σε πόνο, εκείνη τη στιγμή που επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει απόλυτα γήινος και να έχει τις γήινες αισθήσεις του. Τότε που ζήτησε από τον Πατέρα μας Θεό να μην τον αφήσει να «πιει το ποτήρι αυτό» δηλαδή την διαδικασία του μαρτυρικού του θανάτου πάνω στον σταυρό. Εκεί σε αυτά τα τόσο μικρά δευτερόλεπτα ο Ιησούς έκανε την μεταστροφή της αγάπης σε πόνο. Είδε πως είναι ο πόνος, γνώρισε την αίσθηση του πόνου και κατάλαβε ότι δεν την ήθελε. Γιατί Εκείνος σε όλη την διαδρομή της ζωής του είχε επιλέξει την αίσθηση της αγάπης.
Εμείς όμως έχουμε κάνει ακριβώς το αντίθετο. Έχουμε πάρει το μονοπάτι του πόνου, ως αίσθηση και δεν λέμε να το αφήσουμε. Λες και έχουμε βάλει στοίχημα, ποιος από μας θα πονέσει περισσότερο. Κάνουμε φυσικά και μεταξύ μας «κόντρες» για το ποιος πόνος είναι μεγαλύτερος.
Μα κάθε πόνος είναι μεγαλύτερος. Το ζητούμενο δεν είναι αν ο πόνος είναι μεγαλύτερος ή όχι. Το ζητούμενο είναι γιατί να υπάρχει ο πόνος αφού μπορεί και να μην υπάρχει. Ως διαδρομή μας πάντως πάνω στον πλανήτη, δεν ήταν να συναντήσουμε τον πόνο, αλλά ακριβώς το αντίθετο.
Μας είπε ο Θεός ότι όταν γνωρίζουμε την αίσθηση της αγάπης ο πόνος σταματάει. 

Έτσι οδηγό στην ζωή μας βάλαμε αυτή την 6η αίσθηση. Η οποία κάποιες φορές μας φέρνει και αντιμέτωπους με τους χειρότερους φόβους μας, λες και είμαστε προφήτες. Συνδυάζουμε τους φόβους μας με τους πόνους μας και τελικά προφητικά βιώνουμε κομμάτια που είτε έχουμε σκεφτεί, είτε τα έχουμε φοβηθεί. Μα αυτές είναι οι μαντικές ικανότητες ? Να μπορούμε να προφητεύουμε τον όλεθρο ? Και φυσικά να πέφτουμε στις 100 φορές τις περισσότερες μέσα ? Γιατί αυτό όλο δεν γίνεται και στα καλά και γίνεται μόνο στα αρνητικά? Γιατί είμαστε προφήτες μόνο στον πόνο και όχι στην καλοσύνη ?
Πώς μπορούμε να μεταστρέψουμε τον πόνο σε αγάπη για να λάβουμε και όλα τα δώρα της θεραπευτικής της δύναμης ?
Ο πόνος λοιπόν ως αίσθηση και ως 6η αίσθηση και επειδή είναι δρόμος αλήθειας όπως είπαμε, μας δίνει μία εικόνα, μία στάση, μία κατάσταση, είναι. Αυτή η κατάσταση είναι, ως δεδομένο μας οδηγεί σε όλα τα κατοπινά δρώμενα σκέψεων και συναισθημάτων. Σε εκείνη την στιγμή συνεργάζονται όλες μας οι αισθήσεις. Οι κόρες των ματιών μας διαστέλλονται, οι ανάσα μας αλλά και η γεύση μας γεμίζει από την πίκρα, υπάρχει ιδρώτας στα χέρια μας. Γενικά δηλαδή όλες οι αισθήσεις μας συνεργάζονται με την αίσθηση του πόνου + τον φόβο συναίσθημα+ τις σκέψεις και έτσι δημιουργούμε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο από πάνω μας το οποίο δημιουργεί κατακλυσμούς από πόνους στη ζωή μας. Μοιάζει τότε σαν να μας κυνηγάει μια μορφή κατάρας και σαν να τα έχει βάλει η μοίρα μαζί μας. Μα πως γίνεται αυτό ? Το μαγνητίζουμε ? Ναι το μαγνητίζουμε. Όλο αυτό το πακέτο είναι ένας ισχυρός δονητικός σεισμός ο οποίος δημιουργείται ως σκεπτομορφή από πάνω μας και το μόνο που μένει είναι αργά ή γρήγορα να τον βιώσουμε. 

Αυτή η ισχύ που βλέπουμε και που βιώνουμε γεννιέται από την αίσθηση του πόνου.
Τέτοια μορφή συνεργασίας από την ολότητα του σώματός μας δυστυχώς, είμαστε εκπαιδευμένοι να την κάνουμε μόνο στον πόνο. Και σε μορφή τυχαίου να την κάνουμε με την αγάπη. Γι’ αυτό οι περιπτώσεις με την αίσθηση της αγάπης είναι ελάχιστες και μοιάζουν τυχαίες καταστάσεις. Ούτε αυτές είναι τυχαίες καταστάσεις. Τότε απλώς η εσωτερική μας χαρά συναντά πάλι όλες μας τις αισθήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα και τότε είναι που μας συμβαίνουν καλά πράγματα στη ζωή μας.
Ο τρόπος λοιπόν είναι να βρούμε αυτή την διαδρομή και αυτόν τον εσωτερικό παλμό της χαράς, της ηρεμίας, της παιδικότητας. Η παιδικότητα που είναι ένα συστατικό που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο είναι ο δρόμος της ψυχικής ισορροπίας η οποία φέρνει στην επιφάνεια την αίσθηση της αγάπης. 

Μία αίσθηση που την έχουμε βιώσει όλοι μας θεωρώ μέσα από μηνύματα που μας δίνει η εσωτερική πληρότητα. Η εσωτερική πληρότητα βιώνετε με την μητρότητα αλλά και με την συνάντηση του σκιρτήματος του έρωτα. Όχι του σεξ και του φθηνού σωματικού παλμού. Αλλά αυτής της αίσθησης όταν η καρδιά χτυπάει αλόγιστα και με ξέφρενους ρυθμούς. Αυτή την αίσθηση της γλυκιάς αδημονίας που νιώθουμε όταν είναι να συναντήσουμε το ταίρι μας. Είναι αυτό το γλυκό άγχος που δίνει την σωστή κίνηση σε όλο μας το σώμα.
Όλο αυτό το μεγαλείο που όλο το σώμα εναρμονίζεται απόλυτα με την ψυχή και δημιουργεί την φρεσκάδα και την νεότητα.
Συνεχίζεται… 

ετικέτα ( Αναγέννηση ) 

Δωροθέα