Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Το επίπεδο των αισθήσεων ( μέρος 5ο-β)

Από το τρίτο μέρος είπαμε ότι θα περάσουμε στην διαδικασία να δούμε με ποιο τρόπο μπορούμε την 6η αίσθηση του πόνου, να την μετατρέψουμε σε αίσθηση της αγάπης, της πληρότητας και της αρμονίας.


Τελικά μέσα από όλο το παιχνίδι των αισθήσεων μας ανακαλύπτουμε ότι μόνο σε αυτές δεν μπορούμε να βασιστούμε, όπως επίσης δεν μπορούμε να έχουμε εικόνα το τι, το πώς και το γιατί έχουν αποθηκεύσει, ό,τι έχουν αποθηκεύσει. Μοιάζει σαν να είμαστε έρμαια τους.

Κάθε μορφή φιλοσοφικού και στοχαστικού δρόμου από αυτά τα δύο συμβάντα ξεκινούν. Δηλαδή από τον πόνο και την αποφυγή του και τον θάνατο και τι συμβαίνει ύστερα, κατά τη διάρκεια του θανάτου κλπ. 

Είναι η βάση της φιλοσοφικής αναζήτησης ο πόνος και ο θάνατος. Ναι γιατί και τα δύο είναι ίσως από τις μοναδικές αλήθειες στη ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έρχεται μέσα από τον πόνο για να βιώσει πόνο και τελικά να περάσει ξανά στην άλλη ζωή. Κι όμως αυτό το μονοπάτι που φαίνεται έτσι τόσο ψυχρό είναι η αλήθεια.
Κάθε πνευματικό μονοπάτι και φιλοσοφικό είχε στόχο να καταρρίψει την διαδρομή του πόνου και της φθοράς.
Ως προς τον πόνο όλοι μας έχουμε δύο επιλογές η μία είναι να τον βιώσουμε και η άλλη είναι να τον αντικαταστήσουμε χωρίς να τον βιώσουμε. Μπορούμε φυσικά να τον αντικαταστήσουμε και ενώ τον βιώνουμε.
Να τον μετατρέψουμε δηλαδή σε επίγνωση και μετά από εκεί να περάσουμε από το σκοτάδι του πόνου στο φως της αγάπης. Γιατί κάθε πόνος είναι μία μορφή καθήλωσης. Μία καθήλωση που μας αναγκάζει να περιορίσουμε κάποια θέλω μας και να περάσουμε διαδρομές απαγορεύεται και στιγμές απογοήτευσης. Ανάλογα πάντα με το επίπεδο του πόνου. Ο πόνος είναι ο σοφός μας δάσκαλος, αυτός ο δάσκαλος που προσπαθεί να μας επαναφέρει στο μονοπάτι της φυσικής μας κατάστασης. Αυτός ο δάσκαλος είναι δεμένος με την βιολογία μας και με την ψυχή μας. Αλλά δυστυχώς παίρνει πληροφορίες από το μυαλό μας- εγώ μας. Από αυτές τις πληροφορίες οι οποίες δημιουργούνται από τις αισθήσεις μας κυρίως, το σώμα μας επηρεάζεται και χάνει κομμάτια της ψυχικής του κυτταρικής δομής, άρα το σώμα χάνει την πυκνότητά του. Γιατί η ολοκληρωμένη πυκνότητα στο σώμα μας δημιουργείται από το ψυχικό μας κάλλος.
Η φυσιολογία του σώματός μας αλλά και η ψυχή μας που έχει μέσα της το Θείο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πόνος είναι μία επίκτητη επιλογή μας, είναι δηλαδή μία επιλογή που την κάνουμε εμείς εδώ.
Δεν ερχόμαστε για να πονάμε και να υποφέρουμε, αυτό προσπάθησε να μας πει ο Ιησούς με τον ερχομό του, τόσες χιλιάδες χρόνια. Ότι πόνεσε Εκείνος για όλους μας, για να μην πονέσουμε ποτέ ξανά εμείς. Δηλαδή μέσα από την φιλοσοφική έρευνα όλων των δασκάλων που πέρασαν από τον πλανήτη ήταν Εκείνος που ήρθε να μας δείξει ακριβώς το πώς. Ενώ παράλληλα ο Πατέρας μας είπε πως μέσα σε κάθε έναν από μας υπάρχει το Χρίσμα αλλά και το Άγιο Πνεύμα δηλαδή πόνος ανύπαρκτος. 

Όχι δεν είναι τιμωρίες του Θεού καμία ασθένεια. Είναι λάθος επιλογές δικές μας, εμείς χρόνια επιλέγουμε, εμείς σκεφτόμαστε, εμείς κρίνουμε, εμείς και μόνο εμείς και όταν έρθει μία ασθένεια να μας «χτυπήσει την πόρτα» θυμόμαστε τον Θεό και λέμε «με τιμώρησε ο Θεός». Μα Εκείνος δεν είπε κάτι τέτοιο, είπε πώς αν πάρουμε τον δρόμο του εγώ- χαρακτήρα- πάθους κλπ ναι θα συναντήσουμε τον πόνο. Μα ακόμη και μετά από αυτό δεν μας είπε Εκείνος, ύστερα βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, αλλά είπε, εδώ είμαι όποτε εσείς επιλέξετε να σας λυτρώσω.
Ο δρόμος λοιπόν του πόνου που υπάρχει στην ζωή μας είναι από επιλογή μας. Εμείς χειριστήκαμε τον δρόμο της ζωής μας αντίθετα από το ρεύμα της φυσικότητας. Όταν πάμε αντίθετα από τη φυσικότητα αυτό κάποια στιγμή θα έρθει μπροστά μας. Αυτό που ίσως μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε και αυτό γιατί το σώμα μας έχει πάρα πολλές αντοχές, είναι πώς γίνεται εμείς να πάθουμε αυτή την ασθένεια και πώς την επιλέξαμε? Μα κάθε ασθένεια είναι ένα δέντρο, μία λεμονιά, μία καρυδιά κλπ. Ένα δέντρο που το βλέπουμε έτσι μεγάλο και αγέρωχο κάποτε ήταν ένας σπόρος τόσο δα μικρός. Αυτός ο σπόρος μπήκε στο χωράφι και μέσα από εκεί άρχισε να αναπτύσσεται.
Τι κάνουμε για να μην συναντήσουμε λοιπόν ποτέ μας έναν πόνο που θα μας φέρει αντιμέτωπους με μπελάδες, προβλήματα και ανάλογα τον πόνο- ασθένεια εμείς μπορεί να καταλήξουμε ως «αντικείμενα» σε ένα ψυχρό δωμάτιο νοσοκομείου? Εικόνες που ίσως να σας ενοχλούν την ώρα που τις διαβάζεται, που όμως δυστυχώς είναι αλήθεια.
Που όμως κάποιοι από μας τις πέρασαν και τους ακούς να λένε «ούτε στον εχθρό μου» , άλλοι βρέθηκαν, αλλά στη θέση του συνοδού.
Αφού όπως είπαμε ο πόνος είναι επιλογή μας, δηλαδή μοιάζει τόσο απλό, όπως όταν επιλέγουμε ένα πουκάμισο ή ένα φαγητό ? Ναι κατά μία έννοια ναι. Μόνο που για το πουκάμισο ή για το φαγητό έχουμε τον απόλυτο έλεγχο ενώ για τον πόνο- ασθένεια επιλέγει όλο το εσωτερικό μας κομμάτι, ύπουλα και χωρίς εμείς να ξέρουμε σε ποιο σημείο θα έρθει το χτύπημα. Άδικο απόλυτα. 

Αφού λοιπόν ο πόνος είναι μία υπόκωφη επιλογή ας λάβουμε τα μέτρα μας να μην τον περάσουμε ποτέ. Τώρα θα σκεφτεί κάποιος μα, έχω στην κληρονομικότητά μου να περάσω την τάδε ασθένεια. Οπότε πως γίνεται να την επιλέξω αφού υπάρχει ως επιλογή στα γονίδιά μου ? Μα δεν είναι επιλογή, γίνεται επιβολή από εμάς, αφού χωρίς να το καταλαβαίνουμε περνάμε από τα ίδια μονοπάτια σκέψης και συναισθημάτων με τους δικούς μας ανθρώπους. ( μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο κοινές συμπεριφορές – κοινά παθήσεις ).
Κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ την έρευνα του πόνου, όταν έμαθα ότι έχω κληρονομικότητα το ζάχαρο και τότε άρχισα να ψάχνω τις κοινές συμπεριφορές. Ήξερα ότι αυτές οι συμπεριφορές, ο τρόπος σκέψης και τα συναισθήματα έχουν κατάληξη το ζάχαρο. Έτσι άρχισα να με παρατηρώ και να αναζητώ κάθε πότε κάνω τι και γιατί. Ξέρω ότι δεν θέλω να αποκτήσω ζάχαρο, ξέρω ότι μπορώ να το αποφύγω, ξέρω ότι αν το πάθω θα έχω επιλέξει το μονοπάτι του πόνου και όχι αυτό που μου είπε ο Ιησούς. Άρα βασισμένη σε αυτή την γνώση, αποφάσισα να καταρρίψω το εγώ μου και να μην περάσω ποτέ από τους δρόμους αυτούς. Να κόψω δηλαδή την γέφυρα της κληρονομικής – κατάρας που έφαγε όλη μου την οικογένεια. Όχι δεν έπαθα υστερία με την διατροφή και όχι δεν μου απαγόρεψα ποτέ τίποτε. Γιατί θεωρώ ότι το απαγορεύω είναι ένας βρικόλακας που μας τρώει το μυαλό, το σώμα και τελικά διώχνει την ψυχή από το σώμα μέσο θανάτου. 

Γιατί το απαγορεύεται είναι ένας βρικόλακας ?
Μα γιατί έτσι κι αλλιώς η ζωή μας βασίζεται μόνο σε «μη», σε «απαγορεύεται», σε πρέπει και δεν πρέπει. Οπότε τουλάχιστον εμείς ως προς τον εαυτό μας δεν μπορούμε να του επιβάλλουμε επιπλέον τέτοιες καταστάσεις. Αλλά να τον έχουμε τον εαυτό μας γεμάτο από σεβασμό, αγάπη και επιτρέπεται με οδηγό την φυσικότητα.
Οδηγός μου λοιπόν έγινε η αυτογνωσία μέσα από συνεχόμενες πρακτικές εφαρμογές και έτσι δεν θα βιώσω ποτέ το μονοπάτι το συγκεκριμένο ως προς το ζάχαρο.
Αυτό να είναι το κύριο μέλημά μας λοιπόν, προς την ζωή μας ειδικά και γενικά. Αυτός ας γίνει ο οδηγός μας, αφού δηλαδή ο πόνος είναι επιλογή- επιβολή, ο οποίος ενεργοποιείται από τα απαγορεύεται  και από τις κοινές διαδρομές μας, να αναζητάμε πάντα και κάθε λεπτό πώς εμείς χτίζουμε σήμερα έναν μελλοντικό πόνο του αύριο.


Συνεχίζεται…. 

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα