Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 8α

Η ψυχή χάνει κομμάτια της δόνησής της με ένα ακόμη μπλοκάρισμα που ακούει στο όνομα «μιζέρια».

Η μιζέρια για μας έχει να κάνει με τον άνθρωπο που δεν δίνει εύκολα, δεν είναι γαλαντόμος όπως έχουμε συνηθίσει να τον λέμε.
Όμως πόσο η μιζέρια υπάρχει μέσα στους ανθρώπους και πως τη βιώνουμε είτε ηθελημένα είτε άθελά μας.
Η μιζέρια είναι συναισθηματική κατάσταση και ο τελικός της αποδέκτης εμφανίζεται στον υλικό φορέα. Συνήθως δηλαδή η μιζέρια έχει να κάνει με το πώς διαχειρίζεται ένας άνθρωπος το χρήμα.
Όμως το χρήμα είναι μία μορφή ενέργειας η οποία είτε μας ορίζει είτε την ορίζουμε. Αλλά αυτή η ενέργεια μεταφέρεται ως εικόνα στο χρήμα, όμως σαν βάση της έχει τον συναισθηματικό μας κόσμο, την εκτίμηση που έχουμε για μας και πόσο θεωρούμε τους εαυτούς μας «ικανούς» να λάβουν αλλά και να δώσουν.
Έτσι λοιπόν η μιζέρια είναι μία μορφή ασθένειας και μάλιστα αρκετά ύπουλη.
Μιζέρια είναι λοιπόν να μην μου επιτρέπω να χαρώ, να περάσω καλά, να διασκεδάσω. Αυτό ίσως να είναι κατάλοιπο από τα παιδικά μου χρόνια, γιατί τότε υπήρχε η κατεύθυνση ότι για να διασκεδάσω πρέπει να έχω τελειώσει όλες μου τις υποχρεώσεις, όπως μαθήματα ή μάζεμα δωματίου. Άρα κατάλαβα ότι για να λάβω μία μορφή διασκέδασης οφείλω να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να κάνω άλλα από αυτά που νιώθω. 

Αυτό το πήρα ως δρόμο και μέσα από αυτόν τον δρόμο ορίζω πια μόνος μου τι μου αξίζει και τι όχι. Πάντα με γνώμονα τις υποχρεώσεις μου.
Η μιζέρια ξεκίνησε δηλαδή σαν δρόμος στη ζωή μας από το συναίσθημα που παίρναμε από τον περίγυρο, ο οποίος μας αγκάλιαζε κάτω από προϋποθέσεις και όχι έτσι κι αλλιώς. Επίσης από τα μπράβο που παίρναμε, τα οποία ήταν «τροφή» για τον δικό μας συναισθηματικό κόσμο. Έτσι επειδή πάντα μετά από ένα μπράβο, ακολουθούσε ένα μάλωμα μάθαμε ότι πάντα πίσω από κάτι καλό που θα μας συμβεί, κρύβεται κάποιο κακό. Με αποτέλεσμα η μιζέρια να έγινε ένας δρόμος ασφάλειας για μας, γιατί φοβηθήκαμε να περνάμε καλά ( μπράβο ) για να αποφύγουμε όποιο στραπάτσο ( μάλωμα).
Ο μίζερος λοιπόν απομονώνει τον εαυτό του από κάθε μορφή χαράς. Αυτό αναγκαστικά το περνάει μέσα από συμπεριφορά στέρησης και στους ανθρώπους του. Όχι δεν τους στερεί εκείνους, αλλά ο ίδιος στερεί τον εαυτό του από την διαδρομή της απόλαυσης, αφού την τρέμει και τη φοβάται. Ο δρόμος αυτός είναι πιο οικείος και σίγουρος γιατί προστατεύει τον άνθρωπο από την τιμωρία. Έτσι τουλάχιστον νιώθει ο μίζερος. Με νύχια και με δόντια κρατάει τον εαυτό του μακριά από την απόλαυση και τη χαρά για να μην πονέσει. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι όταν ήταν μικροί είχαν βίαιη ανατροφή και γονείς που τους ανέβαζαν τον πήχη πολύ ψηλά. Είχαν απαιτήσεις από αυτά τα παιδιά, που σήμερα τα βλέπουμε να είναι δεμένα με τη μιζέρια.
Η μιζέρια δε, έχει γίνει και μία μορφή γκρίνιας. Ο μίζερος γενικά και ειδικά στη ζωή του δεν θα δει εύκολα καλοσύνες ή δεν θα θεωρεί ότι περνά καλά, ακόμη και να περνάει καλά. Φοβάται να το δει, να το παραδεχτεί γιατί νιώθει ότι κάπου εκεί δίπλα σε αυτό το καλά κρύβεται η τιμωρία ή το μάλωμα της ζωής. 

Ο μίζερος λοιπόν βιώνει μία μορφή κατάρας και με την χαρά κρατάει μία απόσταση ασφαλείας. Είναι οι άνθρωποι που εμείς τους ονομάζουμε πεσιμιστές. Είναι οι άνθρωποι που έχουν το «ταλέντο» στα πάντα να βρίσκουν αρνητική κατάσταση, ακόμη και το θετικότερο πράγμα στον κόσμο να τους συμβαίνει, εκείνοι θα βρουν τρόπο να το κάνουν να φαίνεται μαύρο. Και θα τα καταφέρουν, τουλάχιστον οι ίδιοι μαύρο το βλέπουν, έτσι το νιώθουν και για κάποιο λόγο θεωρούν ότι αυτό είναι η ζωή, πόνος- πίκρα και δάκρυα.

Η μιζέρια θα οδηγήσει τον άνθρωπο αυτόν να γίνει μοιχός. Μοιχός δεν είναι απαραίτητα αυτός που θα απατήσει το ταίρι του, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Μοιχός θα γίνει ως προς το προδίδω τον ίδιο μου τον εαυτό. Ο μοιχός έχει πτυσσόμενα πιστεύω και πάντα ανάλογα με την στιγμή που βρίσκεται ο ίδιος. Με στόχο του πάντα να μάχεται πάντα ο ίδιος πρώτος τη χαρά που αναζητά και να της βάζει ο ίδιος παγίδες. Μέσα από αυτές τις παγίδες που θέτει ο ίδιος στον εαυτό του, φτάνει στο σημείο, να μην ικανοποιείται με τίποτε και πάντα να ψάχνει όλο και κάτι νέο. Νέο με σκοπό και στόχο πάλι να το καταρρίψει και να το γκρεμίσει. Έτσι η μιζέρια και η μοιχεία είναι δύο δρόμοι τόσο μπλεγμένοι μεταξύ τους που τελικά φτάνει στο σημείο να είναι ο ένας μέσα στον άλλον. 

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα