Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 9

Και η τρίτη σφραγίδα άνοιξε «Και ιδού ένα μαύρο άλογο (που συμβολίζει τας στερήσεις και τους λιμούς ) και εκείνος που εκάθητο επάνω του, είχε ζυγαριά εις το χέρι του». Αποκάλυψη του Ιωάννη κεφάλαιο Στ/5.


Ακριβώς λοιπόν αυτή η σφραγίδα περιγράφει τι θα συμβεί μετά το άνοιγμα της σφραγίδας της μιζέριας.
Τη μιζέρια ως κατάσταση την βιώνουμε όλοι μας τώρα. Μα αυτή η κατάσταση δημιουργήθηκε μετά από την όλη μας συμπεριφορά, μέσα από την όλη μας ακηδία= μορφή αχαριστίας. Μορφή αχαριστίας γιατί δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτε. Γιατί πάντα και για τα πάντα θα βρούμε λόγο για να γκρινιάζουμε. Κι αν δεν υπάρχει λόγος θα δημιουργήσουμε έναν.
Κυρίως όμως όλο αυτό το μίζερο περιβάλλον, το φτωχό και το τσιγκούνικο θα το έχουμε προς τις σχέσεις μας. Κανείς μας δεν είναι πληθωρικός και αρχοντικός έτσι απλά και μέσα από την καρδιά του. Έχουμε δομήσει τις σχέσεις μας μέσα από έναν δρόμο ανταλλαγής, με οδηγό έναν καταμέτρη. Έχουμε δηλαδή πάντα την διάθεση να μετράμε τι δώσαμε και τι πήραμε. Μα ποιος μπορεί τα να ορίσει αυτά ? Η δοτικότητα δεν ορίζεται από τίποτε. Το νιώθω είναι νιώθω και κάθε νιώθω δεν μπορεί να οριστεί, απλώς γιατί δεν υπάρχει τρόπος μέτρησης. Άρα πως μετράμε κάτι που δεν μετριέται ? Πώς αναζητάμε να λάβουμε ότι δώσαμε ? Που ξέρουμε τι έχουμε δώσει ? Πώς ξέρουμε ότι αυτό που δώσαμε εμείς είναι μεγαλύτερο από αυτό που μας έδωσε ο άλλος ? Πως ξέρουμε πότε και με ποιο τρόπο ο άλλος απέναντί μας κάνει την δική του υπέρβαση. 

Έτσι αφού λοιπόν η μιζέρια πέρασε μέσα στις σχέσεις μας και αφού αυτή έχουμε οδηγό ήρθε η ώρα που βιώνουμε αυτή την σφραγίδα. Μόνο που τώρα την βιώνουμε σε όλους τους τομείς. Η μιζέρια ήρθε να γίνει ο μόνιμος σύμβουλος μας σε κάθε τομέα, από τον υλικό τομέα αλλά και στον συναισθηματικό τομέα. Σχέσεις φτηνές και ανούσιες με οδηγό το κέρδος και την ύλη. Σχέσεις που βασίζονται στο εφήμερο και το επιφανειακό. Κανείς δεν έχει διάθεση να δώσει οικειότητα, να επιτρέψει την αρχοντιά στη ζωή του. Έτσι κάθε ένας δημιουργεί δρόμους, που σε κάθε έναν δεν δίνει την πληρότητα του, αλλά ένα μικρό και φτηνό υποκατάστατο της ουσίας. Σαν να λέμε δωροδοκούμε κάθε μας σχέση και κάθε μας πράξη. Όμως η δωροδοκία δεν είναι αγάπη, αλλά κάτι άλλο. Είναι ένας δρόμος εμπορικός και έτσι οι σχέσεις έγιναν εμπορικές και οι πράξεις μας εμπορεύματα τα οποία τα περισσότερα εμπορεύματα έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Έτσι οι άνθρωποι φοβούνται απόλυτα τις λέξεις, όπως «πάντα» και «ποτέ». Γιατί οι ίδιοι πολύ απλά γνωρίζουν από την αρχή ότι αυτό το εμπόρευμα που δίνουν ως πράξη στην όποια σχέσης τους έχει ημερομηνία λήξης. 

Έτσι μέσα από όλο αυτό το φτωχό και μίζερο περιβάλλον που μας περιβάλλει φτάσαμε να νιώθουμε ανικανοποίητοι σε όλα. Ενώ αν το σκεφτούμε έχουμε ένα τεράστιο υλικό υπόβαθρο ευκολίας και ευλογίας, εμείς έχουμε καταφέρει όλο αυτό το περιβάλλον να το μετατρέψουμε σε θανάσιμο εχθρό μας. Οπότε η απόσταση που έχουμε πάρει από την έννοια της ευτυχίας είναι τεράστια. Τόσο τεράστια που μοιάζει η ευτυχία να είναι σαν την άμμο στα δάκτυλά μας, να φεύγει δηλαδή και να μην μπορούμε να την κρατήσουμε. Φεύγουν τα χρόνια και εμείς μοιάζουμε έρμαια της «τύχης» μας. Μια τύχη που την έχουμε δημιουργήσει απόλυτα εμείς. Κι όταν κάτι δεν μας αρέσει κατευθείαν θα το ρίξουμε στον Θεό. Εκείνος «φταίει» για όσα μας συμβαίνουν. Εκείνος θεωρούμε ότι μας εχθρεύεται. Κι όμως Εκείνος δεν φταίει πουθενά για την δική μας ασέβεια από επιλογή. Δεν φταίει που εμείς πήραμε το μονοπάτι που πήραμε, ενώ Εκείνος μας έδειξε με πολύ αγάπη το μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στην ελευθερία. Όμως δεν τον ακούσαμε. Κλείσαμε όσο πιο σφιχτά μπορούσαμε τα μάτια μας και τα αφτιά μας και παραμείναμε στο μονοπάτι του πόνο και της φτώχειας.  

Τώρα που η φτώχεια έχει χτυπήσει τη ζωή μας σε κάθε τομέα, αντί να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για όλο αυτό, έχουμε θυμώσει παραπάνω.
Όλο αυτό μας λέει και ο Ιωάννης στην αποκάλυψη ότι αυτό θα βιώσουμε αν επιλέξουμε τον δρόμο της μιζέριας στις σχέσεις μας, αν τις σχέσεις μας τις μετατρέψουμε σε εμπορική συναλλαγή. Και λέει ότι θα φτάσει ο σίτος λόγο του λιμού το κιλό ένα δηνάριο και τα τρία κιλά κριθάρι ένα δηνάριο. Δηλαδή οι σχέσεις των ανθρώπων λόγο τις πείνας ( συναισθηματικής – αγάπης ) θα φτάσουν σε αυτό το επίπεδο σημείο. Ενώ τους είπε ότι το έλαιο και τον οίνο να τους αφήσει να ρέουν σε αφθονία. Το έλαιο είναι η διαδρομή της μετάνοιας και ο οίνος είναι η στιγμή της συγχώρεσης και της Θείας Μετάληψης. Τότε από εκεί και μετά θα ρέει στη ζωή του ανθρώπου και πάλι η αφθονία. Γιατί η αφθονία ξεκινάει από την εσωτερική μας φωνή από την καρδιά μας. Ο άνθρωπος που έχει αφθονία στον δρόμο της καρδιά του έχει αφθονία σε κάθε του σχέση και αφθονία σε όλους τους τομείς της ζωής του.

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα