Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Κι όταν η καρδιά είναι λαβωμένη τι γίνεται ?

Μάθε να ακούς την καρδιά σου, ακούμε πολύ συχνά.
Μα πώς να την ακούσουμε ? Αφού η καρδιά μας έχει γεμίσει από πόνο, πίκρα, δάκρυα.


Η καρδιά μας ένα όργανο μας που έχουμε μάθει ότι συνδέεται με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Από πού όμως επηρεάζεται η καρδιά ? Πότε και πώς φτάνει στον πόνο ? Πόσο πολύ έχει πληγωθεί η καρδιά μας ? Πώς να την ακούσουμε που εκείνη ύστερα από πόνους και προδοσίες μας θέτει όρους και όρια ?
Μα δυστυχώς η καρδιά μας συνδέθηκε από την αρχή της ζωής μας με το μυαλό μας και το στομάχι μας. Το μυαλό δημιουργούσε και δημιουργεί τις σκέψεις και το στομάχι τα συναισθήματα.
Η καρδιά μας σε όλο αυτό το έργο ήταν και είναι θεατής και βιώνει το αποτέλεσμα του μυαλού και του στομαχιού μας. Σκέψεις και συναισθήματα αρχίζουν να γεμίζουν την καρδιά μας με μηνύματα πόνου και θλίψης. Οπότε έρχεται κάποια στιγμή όπου εκείνη λέει στοπ. Εκείνη θα πει δεν θέλω άλλο πόνο. Τότε σαφώς και δεν μπορούμε να την ακούσουμε, γιατί εκείνη έχει λάβει λάθος μηνύματα και από λάθος όργανα. 

Κλειδώνει η καρδιά λοιπόν μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και δηλώνει στο μυαλό μας όχι άλλο πόνο. Με αποτέλεσμα να ζούμε πάντα μέσα από προκατάληψη, φόβο και ανασφάλειες και βιώνουμε απόλυτα την εγκατάλειψη. Μια εγκατάλειψη που γεννιέται από μας για μας πάντα σύμφωνα με όλα μας τα βιώματα. Βιώματα που μας έχουν οδηγήσει σε μια μορφή ανασφάλειας και για να υπάρξει η προστασία μας η καρδιά λέει «όχι άλλο».
Οπότε το να οδηγούμε τους ανθρώπους να ακούσουν το νιώθω τους είναι σαν να τους οδηγούμε να ακούσουν τον πόνο που ήδη έχει φωλιάσει στις καρδιές τους. Μα πως μπορεί μία καρδιά λαβωμένη να νιώσει ασφάλεια, σιγουριά και θαλπωρή ? Όταν τα περισσότερα μηνύματα που έχει είναι ολέθρου και πόνου ? Πώς στέλνουμε τους ανθρώπους να την ακούσουν ? Πώς κάνει ένα σκυλί που πονάει ξέρετε ? Ουρλιάζει από πόνο και μέσα από αυτό το ουρλιαχτό γεννιούνται οι φόβοι του και αποκτά άμυνες προστασίας. Είναι πάντα προσεκτικό σε κάθε του βήμα και αποκτά προς τους ανθρώπους αμφιβολίες. Οι αμφιβολίες αυτές θα οδηγήσουν τον άνθρωπο αυτόν να μην έχει καθαρή όραση και με οδηγό τον φόβο δεν έχει τα σωστά κριτήρια για να αφεθεί σε έναν νέο δρόμο. 

Για να ακούσει λοιπόν κάποιος την καρδιά του και να αφεθεί στο νιώθω του οφείλει να βγάλει τα «καλώδια» από την βόμβα που λέγεται μυαλό και στομάχι. 

Να βγάλει δηλαδή τους δύο οδηγούς του σκέψεις και συναισθήματα. Από εκεί και μετά η καρδιά θα συνδεθεί με την ουσιαστική πηγή ζωής. Η ουσιαστική πηγή ζωής είναι η Ψυχή και η Θεϊκή Παρουσία. Τότε ναι η καρδιά γεμίζει από το βαλσαμόχορτο του Θεού και κάθε της πληγή θεραπεύεται. Ύστερα αυτή η καρδιά ακολουθεί απόλυτα αυτό το νέο νιώθω που είναι γεμάτο από την ενέργεια της αγάπης. Τότε η καρδιά αυτή μεταλαμπαδεύει το μυαλό και το στομάχι. Τα δύο αυτά όργανα μετατρέπονται σε Ναός ευημερίας και ισορροπίας. Η καρδιά ανοίγει την αγκαλιά της προς τη συγνώμη και τη συγχώρεση, την συμπόνια και την αγνότητα. Κανένα φόβο δεν έχει και ξέρει ότι έχει τον καλύτερο οδηγό, τον ίδιο τον Θεό. 

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα