Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Αναζητάς αποδοχή ? ( μέρος πρώτο )

Τι μεγάλο αγώνα έχουμε κάνει όλοι μας για να συμπιέσουμε, να καταπιέσουμε και να εξαφανίσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Το θάψαμε άθελά μας μέσα σε χιλιάδες πρέπει και στάνταρ και εκεί που είναι δεν το βλέπουμε.


Διαβάζουμε παντού τα τελευταία χρόνια βρες τον εαυτό σου και είναι μέσα σου. Αλλά αυτό που καταλαβαίνουμε είναι πως είναι τόσο πολύ συμπιεσμένος και πιεσμένος αυτός ο αληθινός μας εαυτός που δεν ξέρουμε πώς να τον αναζητήσουμε. Πώς να είμαστε σίγουροι ότι αυτός είναι ? Πώς θα τον καταλάβουμε ? Πώς θα μας συστηθεί ? Ποιον θα ρωτήσουμε αν είναι αυτός ? Αφού είτε με τον έναν είτε με τον άλλον εαυτό πάλι την ίδια εμφάνιση θα έχουμε.
Πόσο μπερδεμένο μοιάζει όλο αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας?
Παράλληλα μάθαμε πάρα πολύ καλά να κρίνουμε, να αξιολογούμε και να κατατάσσουμε σε θετικό και αρνητικό. Και μέσα σε όλη αυτή την αναζήτηση που έχουμε να κάνουμε ως προς τον πραγματικό μας εαυτό έχουμε βάλει αυτά μπροστά μας, κρίνουμε αξιολογούμε και αναζητάμε το θετικό ή το αρνητικό. Τοποθετούμε νέες «παγίδες» μέσα στην έρευνα με τον εαυτό μας. Νέες παγίδες που μας λένε να σκεφτόμαστε θετικά, να μη θυμώνουμε, να μην σκεφτόμαστε κλπ. Νιώσε σου λέει ο άλλος. Πώς να νιώθεις ? Δηλαδή τι σημαίνει νιώθω ? Και τόσα χρόνια δεν ένιωθα ? Αφού με το νιώθω πληγώνομαι, θα σκεφτεί κάποιος. Πως είναι δυνατόν να βάλω το νιώθω μου μπροστά και πως θα καταρρίψω τη λογική μου ? 

Προβληματισμοί και μπερδέματα μέσα στον δρόμο της αυτογνωσίας η οποία έχει χάσει πια τον στόχο της και την πραγματική της υπόσταση. Αφού καθοδηγεί πάλι τους ανθρώπους από το ένα άκρο που ήταν να πάνε στο άλλο. Από το άγχος, θυμό, οργή, να περάσουν στο άλλο άκρο του γελωτοποιού. Πάντα να γελάς, πάντα να κάνεις θετικές σκέψεις, πάντα να παίρνεις τα πράγματα θετικά. Και τότε το αρνητικό γιατί υπάρχει ? Πώς βρέθηκε στον δρόμο μας ? Τι, μας είναι εντελώς άχρηστο ? Μήπως αυτό όλο είναι ένας ψυχαναγκασμός ο οποίος πάλι μας αναγκάζει να είμαστε άλλο από την αλήθεια μας ?
Μας οδηγεί να βλέπουμε τα πράγματα θετικά, χωρίς να είναι ? Μας οδηγεί να βιώνουμε δύσκολες καταστάσεις και εμείς να γελάμε ? Με αποτέλεσμα να φτάνουμε στο σημείο μια μέρα και να νιώθουμε ότι κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Κι ενώ εμείς κάνουμε αυτές τις προσπάθειες απόγνωσης, να τα βλέπουμε όλα θετικά. Ο περίγυρος είναι στο «ύψος» του και συνεχίζουν να φέρονται όπως φερόντουσαν. Ναι απόγνωση είναι όλο αυτό. Απόγνωση, γιατί κάποιος προσπαθεί να σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα όσα βιώνεις είναι θετικά και ότι με τη θετικότητα θα περάσουν ή θα αλλάξουν.
Ενώ πριν αρχίσουμε το ψάξιμο μέσω «αυτογνωσίας» είχαμε το εγώ μας για το οποίο μας ειπώθηκε ότι δεν μας ανήκει και ότι δεν μας αξίζει. Δεν είναι αυτός ο πραγματικός μας εαυτός άρα έχουμε μία άγνοια= δηλαδή όχι γνώση του είμαι μας και περάσαμε στο επόμενο βήμα της απόγνωσης. Που σημαίνει πάλι άγνοια = πάλι δεν γνωρίζω ποιος πραγματικά είμαι. Πάλι αγωνίζομαι να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Δημιουργώ δηλαδή έναν άγνωστο μέσα στο γνώριμο εγώ και τελικά μετά από ένα διάστημα προσπάθειας ο αγώνας αυτός εγκαταλείπεται. Βάζουμε βάσεις γι’ αυτή τη θετικότητα που μας είπαν και τα πράγματα συνεχίζουν να είναι δύσκολα. Κι εμείς οφείλουμε να τα λέμε εύκολα. Να λέμε προτάσεις και φράσεις μέσω διαλογισμού, μέσω οραματισμού για να αλλάξει η ζωή μας κι εκείνη στο «ύψος» της. 

Ποιος είμαι τελικά ? Πώς μπορώ να το βρω ? Τι είναι αυτό που δεν έχω δει ?
Ο πραγματικός εαυτός λοιπόν είναι μία διαδρομή ευκολίας. Όχι να λες ότι όλα είναι εύκολα, αλλά να είσαι ευκολία. Όχι να λες όλα είναι καλά, αλλά να είσαι καλά. Χωρίς να σε ορίζει τίποτε.
Η αναζήτηση σου και η έρευνα σου ως προς την γνώση του πραγματικού σου είμαι εκεί στηρίζεται και βασίζεται. Εκεί σε εκείνη την μέρα που δεν θα ψάχνεις στα βλέμματα των άλλων να λάβεις το μπράβο, να λάβεις την αποδοχή, την επιβεβαίωση. Να ψάχνεις αν κάνεις κάτι σωστά ή λάθος. Το πραγματικό σου είμαι ξέρει και ξέρει πολύ καλύτερα από τον καθένα γύρω σου αν είναι όντως κάτι σωστό ή λάθος. Άσε που μόλις συναντήσεις την πραγματική σου ταυτότητα το σωστό και το λάθος σαν «κάστρα» που ήταν κάποτε γκρεμίζονται. Τότε η ψυχή σου συνεργάζεται με την καρδιά σου και ξέρεις κάθε λεπτό ότι είσαι εκεί που θα έπρεπε να είσαι, χωρίς να έχεις την παραμικρή ανασφάλεια και την παραμικρή απορία. 
Που θα έπρεπε να είμαι άραγε ? Αυτό ο αληθινός σου εαυτός το ξέρει. Ξέρει ακριβώς τι θέλεις και τι δεν θέλεις. Εκείνος θα σε οδηγήσει να περάσετε όλα τα βήματα σας.  

Τον εαυτό αυτόν δεν τον νοιάζει πια το θετικό ή το αρνητικό, γιατί υπάρχει η αγάπη η ουσιαστική η οποία έχει καταρρίψει πια αυτά τα πέπλα χωριστότητας και έχει δομηθεί η νέα ενότητα.

Αυτόν τον εαυτό λοιπόν όταν αρχίσεις να τον ψάχνεις για αρχή βγάλε από μπροστά σου κάθε πέπλο που σου κρύβει την αλήθεια σου, είτε αυτό το πέπλο λέγεται εγώ είτε λέγεται θετική προσέγγιση στα πράγματα. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα