Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Προφητεύω ή προφυτεύω ?

Τόσες προφητείες είναι γραμμένες εδώ και πολλά χρόνια για καταστάσεις και γεγονότα που θα έρθουν να τα βιώσουμε.
Εμείς αυτές τις προφητείες τις διαβάζουμε, τις μελετάμε και ύστερα τις απορρίπτουμε. Ψάχνουμε που κάνουν λάθος και που όχι.
Ενώ παράλληλα αφού υπάρχουν οι προφητείες και θεωρούμε ότι είναι δοσμένες από Αγγέλους ή τον Θεό, όταν ένας απλός άνθρωπος έχει ένα όραμα είτε από Άγγελο είτε από τον Θεό, αυτόματα χαρακτηρίζεται.


Μήπως τελικά να πάρουμε μία απόφαση πόσο και μέχρι που θα φάσκουμε και θα αντιφάσκουμε ? Μήπως τελικά να αποφασίσουμε ή θα πιστεύουμε ή όχι.
Μα ας δούμε την λέξη προφητεία και τη λέξη προφυτεία και ο καθένας ας βγει στα δικά του συμπεράσματα.
«Πρόσεχε, θα χτυπήσεις», σου λέει η μαμά σου. Αυτό είναι άραγε προφητεία ή σωστή αντίληψη ?
Πώς προκύπτει στη μαμά μας η σωστή αντίληψη ? Μα μέσα από τη γνώση. Ξέρει ότι έτσι όπως κάνουμε θα χτυπήσουμε αν δεν προσέξουμε. Το ότι μας προειδοποιεί είναι κακό ? Πώς θα έπρεπε να το χειριστεί, να μας βλέπει να ετοιμαζόμαστε να χτυπήσουμε και να μη μιλήσει ?
Όταν βλέπουμε έξω συννεφιά, έχει θερμοκρασία 0 και το ημερολόγιο γράφει Ιανουάριος, το ότι θα έχει πάγο ο δρόμος τη νύχτα είναι προφητεία ή σωστή αντίληψη ? 

Πώς να το χειριστούμε εμείς αυτό ? Σαν να μη το ξέρουμε ?
Άρα μέχρι εδώ καταλαβαίνουμε ότι ανάλογα με τις πράξεις μας δημιουργείται ένας δρόμος ο οποίος δεν ορίζεται ως προφητεία αλλά ως αντίληψη.
Έτσι αυτοί που προφήτεψαν κάποτε και έγραψαν αυτά που έγραψαν, εκείνοι το έκαναν με την βοήθεια της Ανώτερης Θεϊκής Παραίνεσης για να μας δώσει μια εικόνα για το μετά μας. Δηλαδή μας είπαν πρόσεχε γιατί θα χτυπήσεις και πρόσεχε γιατί έχει πάγο. Τώρα αν εμείς χτυπήσουμε ή γλιστρήσουμε στον πάγο θα είναι καθαρά από δική μας επιλογή. Όπως η μητέρα μας, προσπάθησε να μας προφυλάξει από το να χτυπήσουμε έτσι και ο Πατέρας μας, μας είπε ότι αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο και όχι τον άλλον, θα χτυπήσουμε.
Εμείς στην περίπτωση της μαμάς μας επιλέξαμε να προσέξουμε, την ακούσαμε και έτσι δεν χτυπήσαμε, στην περίπτωση της Θεϊκής Παραίνεσης όμως τι έχουμε κάνει ?
Ας δούμε όμως και το προφυτεύω, δηλαδή εγώ δρομολογώ και εγώ φυτεύω τους σπόρους για να μου συμβεί το όποιο συμβάν είτε καλό είτε κακό.
Αφού έχουμε ακούσει τη μαμά μας να λέει πρόσεχε θα χτυπήσεις και αφού έχουμε ακούσει τον Θεό μέσα από τις προφητείες να μας λέει με ποιο τρόπο θα χτυπήσουμε, εμείς ορίζουμε τον επόμενο σπόρο. Δηλαδή την επιλογή της πράξης μας. Εμείς μπορεί να πούμε στη μαμά μας «ναι σιγά, δεν θα πάθω τίποτε» και στον Θεό «εγώ δεν έχω ανάγκη είμαι καλός άνθρωπος», ή «σιγά μη συμβούν αυτά».
Ο σπόρος αυτός είναι η δική μας σπορά και η δική μας επιλογή πια συνειδητά να βιάσουμε και το χτύπημα αλλά και την προφητεία του Θεού. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε τον απόλυτο έλεγχο εμείς και αναλαμβάνουμε τις επιπτώσεις τις επιλογής μας.
Δεν θα μας φταίει η μαμά μας, ούτε ο Θεός. 

Παράλληλα εμείς το προφυτεύω το ρυθμίζουμε ως εξής. Πριν ξεκινήσουμε έναν δρόμο, μία απόφαση, μία πράξη αρχίζουμε και βάζουμε μέσα σε αυτή είτε καταστροφικά σενάρια, είτε καλά σενάρια. «Κάθε φορά που πηγαίνω εγώ βόλτα όλο και κάτι θα πάει στραβά» Μία προφυτεία έχθρας από μας για μας. Και όταν αυτό συμβεί λέμε ότι είμαστε άτυχοι, όχι δεν είμαστε, εμείς το προκαλέσαμε και το προσκαλέσαμε.
Για κάθε προφητεία λοιπόν αλλά και προφυτεία, μπορεί να υπάρξει πάντα η επιλογή αποτροπής. Πάντα έχουμε τη δυνατότητα να αποφύγουμε τον όλεθρο. Αρκεί να ακούσουμε με προσοχή την προστασία που μας έρχεται από κάπου ως μήνυμα και να έχουμε το νου μας αν εμείς ορίζουμε τους σπόρους καταστροφής.
Όλες οι προφητείες που έχουν δοθεί, είναι μία μορφή «φόρα το μπουφάν σου γιατί θα κρυώσεις». Τώρα αν εμείς επιλέξουμε να βγούμε χωρίς μπουφάν δεν φταίει η προφητεία. Αν όμως φορέσουμε την προστασία του μπουφάν δεν θα πάθουμε τίποτε. Η επιλογή του αν θα βιώσουμε ένα μελλοντικό σχέδιο είναι πάντα δική μας, σύμφωνα με το αν θα αγνοήσουμε ή θα ακούσουμε με την καρδιά μας κάθε έκκληση αγάπης είτε από έναν δικό μας άνθρωπο είτε από τον Θεό. Το σίγουρο είναι ότι ούτε η μαμά μας, αλλά κυρίως ούτε ο Θεός θέλουν να χτυπήσουμε.  

Την όποια προστασία μας την έδωσαν ακριβώς για το αντίθετο. Για να μην πάθουμε απολύτως τίποτε. Εμείς θα ορίσουμε την επιλογή μας για τον δρόμο και την τροπή που θα πάρει η ζωή μας. Ας μη περιμένουμε να αλλάξουν οι άλλοι και μετά να αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε. Γιατί ο Θεός μπορεί να προστατέψει αυτούς που έχουν φορέσει το μπουφάν της πίστης. Κάνει βέβαια πολλές προσπάθειες να εξηγήσει σε όλα του τα παιδιά γιατί να φορέσουν το μπουφάν της πίστης και Εκείνος έχει την δυνατότητα εκείνον που δεν θα φορά το μπουφάν του και θα τον νιώσει Εκείνος κοντά του, να του φορέσει Εκείνος το μπουφάν.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα