Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Το Μεγάλο Αρχέτυπο Ένας Μεγάλος Δάσκαλος. Μέρος δεύτερο

Η προσευχή για να ανέβει στην Αίθουσα του Θρόνου θέλει ταπεινή καρδιά. Ταπεινός είναι αυτός που έχει βγάλει από τη ζωή του το εγώ, τα πάθη, τα συναισθήματα και τις σκέψεις. Ταπεινός είναι αυτός που έχει αναγνωρίσει και έχει συγχωρήσει όλα τα πλάσματα. Δεν χαίρεται και δεν εύχεται το κακό του δίπλα του.


Έτσι το Μεγάλο Αυτό Αρχέτυπο Ιησούς γεννιέται μέσα μας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά Εκείνος μας οδηγεί στον Πατέρα μας μπροστά και τότε Εκείνος μας δίνει την περιουσία μας όλη εδώ. Γιατί ο Πατέρας μας υποσχέθηκε σε αυτόν που αγωνίζεται για Εκείνον θα του δώσει την Περιουσία Του εδώ σε αυτή την ζωή. Έτσι ο Σταυρωμένος εαυτός μας, πεθαίνει στον Σταυρό του εγώ, ελευθερώνεται από κάθε βάρος και έρχεται η Ανάστασή Του.
Αυτό το Αρχέτυπο σήμερα έχει ενεργοποιηθεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά μέσα μας. Αλλά περιμένει την αληθινή μας πρόθεση για μεταμέλεια και όχι την ευκολία του μαγικού ραβδιού. Μαγικά ραβδάκια όπως έχω ξανά πει δεν υπάρχουν. Ο δρόμος της αγάπης ως αίσθηση μπορεί να μοιάζει δύσκολος, αλλά όταν αρχίσει να φαίνεται το τοπίο καθαρά και επιλέξουμε να κοιτάξουμε την αλήθεια μας κατάματα τότε όλος ο δρόμος αλλάζει. 

Η σωτηρία δεν είναι μακριά, εμείς κρατάμε την απόσταση από την σωτηρία, εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε μαγικές συνταγές ευκολίας και μαγικά ραβδάκια για να προσπεράσουμε και να περάσουμε μπροστά. Όμως καλό είναι να αναρωτηθούμε πόσο νομίζω υπάρχει στη ζωή μας ? Καλύτερος οδηγός για να μας δείξει ακριβώς σε ποιο σημείο είμαστε ως προς αυτό το Μεγάλο Αρχέτυπο είναι το σώμα μας και οι σχέσεις μας με τους άλλους. Αν και στα δύο υπάρχουν προβλήματα, τότε ακόμη είμαστε στο μονοπάτι του εγώ. Αναζητάμε μέσα από τα καρμικά Αρχέτυπα ποια υπάρχουν ακόμη στη ζωή μας και έτσι θα αποκτήσουμε έναν οδηγό.
Καλό είναι να θυμόμαστε πως μπορεί να κοροϊδεύουμε τους άλλους και τους εαυτούς μας, αλλά ο Θεός ξέρει ακριβώς την αλήθεια μας. Μπορεί λοιπόν να νομίζω ότι είμαι στο φως, αλλά ας αναρωτηθώ πόσο σκοτάδι έχω ακόμη μέσα μου ?  Αν βρω έστω και ένα μικρό τόσο δα σκοτεινό σημείο, θα ξέρω ότι δεν είμαι στο Φως. 

Γιατί μεταξύ του Φωτός και εμάς δεν υπάρχει καμία παρεμβολή όταν αυτό συμβεί. Αν δηλαδή υπάρχει συννεφιά ( σκοτεινό σημείο) ξέρουμε ναι, ότι από πίσω είναι ο ήλιος, αλλά δεν έχουμε ορατότητα του. Ενώ παράλληλα η συννεφιά έχει αρκετά που μπορεί να μας φέρει να βιώσουμε, κρύο, βροχή, χιόνι. Δηλαδή στεναχώριες, πίκρες, ασθένειες. Ενώ όταν βγούμε στο ξέφωτο της Ψυχικής μας Ανάτασης – Ανάστασης ο ήλιος του Φωτός και της Αλήθειας είναι ακριβώς από πάνω μας χωρίς καμία σκιά.
Η λύτρωση μας περιμένει όλους, αρκεί να θελήσουμε να συναντήσουμε την αλήθεια.

ετικέτα ( αποκαλύπτω ) 

Δωροθέα