Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Οι Δονητικές Ψυχικές απώλειες μέρος 13

Μέσα από τη θλίψη που έχουμε αναλύσει και στο 11ο μέρος και στο 12ο, τώρα θα δούμε τι ακριβώς γίνεται με τη θλίψη και το 4ο σάλπισμα- σάπισμα.
Το 4ο σάλπισμα που βρίσκεται στο Κεφάλαιο Η/12 στην Αποκάλυψη του Ιωάννη λέει : Και ο τέταρτος Άγγελος εσάλπισε και εκτυπήθη και εχάθη το εν τρίτον από τον ήλιο, ώστε να μειωθεί το φως και η θερμότητα και το εν τρίτον της σελήνης και το εν τρίτον των αστέρων, ώστε να σκοτισθή και να χαθεί το εν τρίτον από το φως των ουρανίων αυτών σωμάτων.


Ο ήλιος έχει να κάνει με την ψυχή μας και τη δόνησή της. Η οποία είναι δεμένη με την θερμότητα- ζέση- δύναμη- δυνατότητές μας ως προς την αποστολή μας στον πλανήτη. Δηλαδή η ψυχή μας είναι ο οδηγός μας και το σώμα μας αλλά και το μυαλό μας όφειλαν να «ακούν» την ψυχή μας. Εκείνη να έχουν ως οδηγό τους.
Η σελήνη ως προς την παραβολή αυτή της Αποκάλυψης εννοεί το φυσικό μας σώμα, γιατί το φυσικό μας σώμα επηρεάζεται όταν δεν είναι μέσα στην δόνηση της ψυχής μας, από τα ύδατα- συναισθήματα. Τα συναισθήματα- ύδατα του σώματος μαγνητίζονται απόλυτα από τη σελήνη και εκείνη ορίζει πολλούς και πολλά κομμάτια από εμάς. Εξ’ ου και κατά τη διάρκεια που γεμίζει το φεγγάρι όποιες σκέψεις και να κάνουμε τότε, έχουν υπόσταση και τείνουν να υλοποιηθούν. Γιατί τότε που το φεγγάρι γεμίζει έχει ανάλογη επιρροή επάνω σε όσους ακόμη βάλλονται από τα ύδατα- συναισθήματα τους. Οπότε καλό είναι να γνωρίζουμε ότι αν κάνουμε εχθρικές, πεσιμιστικές, αγχοτικές σκέψεις κατά τη διάρκεια που γεμίζει το φεγγάρι θα τα βιώσουμε άμεσα και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση.  

Οπότε ως προς την αποκάλυψη και την 4η σάλπιγγα μας λέει ότι μέσα από τον δρόμο της θλίψης το εν τρίτον της σελήνης, δηλαδή τα συναισθήματά μας – ύδατα του σώματός μας θα επηρεαστούν απόλυτα και ίσως καθολικά.
Τα αστέρια είναι τα κύτταρά μας όπου και αυτά επηρεάζονται. Οπότε τα ουράνια σώματα, δηλαδή καρδιά, πνεύμονες, συκώτι κλπ θα χαθούν κι αυτά μέσα από την καταστροφή της θλίψης μας.
Η θλίψη μας συνήθως λοιπόν γεννιέται από συσσωρεμένο θυμό. Ο θυμός οδηγεί να περάσουμε στο συναίσθημα αυτό της θλίψης.
Όσο πιο πολύ μαζεύουμε θυμό και όσο πιο πολύ έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει. Έχουμε περάσει μέσα στο υποσυνείδητό μας πληροφορίες όπως, άχρηστος – άτυχος. Όλο αυτό το σενάριο θλίψης μας οδηγεί στην απομόνωση και η απομόνωση αρχίζει να κόβει σιγά σιγά τα σχοινιά της ψυχής μας με το σώμα μας. Ο ήλιος μας δηλαδή η ψυχή μας, πια δεν μπορεί να δώσει τη σωστή δύναμη στο σώμα μας, το οποίο έχει επηρεαστεί από το κομμάτι της θλίψης.
Η θλίψη δεν ανήκει στην ψυχή. Η ψυχή από τη φύση της είναι ένα χαρούμενο ον γεμάτο από γέλιο και χορό. Όλες οι ψυχές έχουν μέσα τους την ανεμελιά του Θείου και δεν έχουν τον δρόμο του πένθους και της θλίψης. Όλο αυτό το πακέτο της θλίψης δυστυχώς «ανοίγει» εδώ κάτω στη γη, αλλά όχι από την ψυχή, αλλά από το μυαλό.
Η ψυχή μας κατοικεί στην καρδιά μας. Όμως η καρδιά μας έχει δύο θύρες. Η μία θύρα συνδέει την καρδιά μας με το μυαλό μας και η άλλη θύρα με το Θείο και την ψυχή μας. Όταν λοιπόν λέμε να δώσουμε τα ινία στην καρδιά μας αγνοούμε τη δεύτερη θύρα γιατί απλώς δεν την βλέπουμε και πηγαίνουμε στην πρώτη θύρα.  

Με αποτέλεσμα επειδή απ’ όλα όσα έχει περάσει ένας άνθρωπος στη ζωή του έχουν μεταφερθεί στην πρώτη θύρα αυτή που είναι δεμένη με το μυαλό, θυμόμαστε πόσο πόνο έχουμε νιώσει κάθε φορά που επιτρέπαμε στην καρδιά μας να παρέμβει. Μα δεν ήταν η μεριά της ψυχής μας, αλλά η μεριά του γήινου δρόμου και της λογικής. Οπότε και πάλι η καρδιά από την πρώτη θύρα λειτουργεί με οδηγό το μυαλό.
Έτσι η θλίψη καταλαμβάνει τον χώρο της καρδιάς και η ψυχή πια δεν έχει θέση εκεί, παρά μόνο ελάχιστη.
Με την πάροδο του χρόνου η θλίψη καταφέρνει δηλαδή να επηρεάσει τόσο πολύ την ψυχή- ήλιο και τότε μειώνεται το φως και η θερμότητα. Αρχίζουν δηλαδή οι ασθένειες να καταβάλλουν το σώμα, αλλά και όλα τα προβλήματα παρουσιάζονται μαζί. Από αυτό το 4ο σάλπισμα- σάπισμα «τέλους». Αποδυναμώνεται το σώμα λοιπόν και η σελήνη και τα αστέρια αρχίζουν την βιολογική τους φθορά. Σώμα, νους και ψυχή δίνουν μάχες επίπονες και αυτό που θα τις επαναφέρει είναι πάλι το φως. Ποιο φως ? Μα του Ιησού μέσα μας. Είναι η στιγμή που όταν ένας άνθρωπος αποφασίσει και επιλέξει τον δρόμο της αλήθειας και του φωτός τα θαύματα γίνονται το ένα μετά το άλλο.
Αρκεί να καταλάβουμε και να παραδεχτούμε ότι η θλίψη είναι μία εγωιστική- θλιβερή γέφυρα τέλματος από επιλογή. Μέσα από το δικό μας μυαλό και μέσα από τον θυμό μας για πράγματα και καταστάσεις που έγιναν αλλιώς από ότι τα θέλαμε ή τα περιμέναμε.
Αν καταλάβουμε ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη και αν αποδεχτούμε ότι μόνο στο σήμερα μπορούμε να παρέμβουμε και πάλι «παίζεται». Τότε επιλέγουμε τον δρόμο «αφήνομαι με πίστη» και τότε η ζωή γίνεται ένα υπέροχο μαγικό ταξίδι. Να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε τα μηνύματα κάθε δρόμου και να πούμε στους εαυτούς μας εδώ φταίω εγώ γι’ αυτούς τους λόγους και εδώ δεν φταίω εγώ. Να αναλάβουμε την ευθύνη μέχρι εκεί που μας αναλογεί και μέσα από την απελευθέρωση μας να περάσουμε στην διαδρομή του συγχωρώ τον εαυτό μου. 

Να καταλάβουμε ότι δεν είναι δυνατόν τα πάντα να γίνονται όπως εμείς τα θέλουμε, γιατί τότε η ζωή δεν θα είχε ενδιαφέρον. Η ζωή είναι ένα μόνιμο σχολείο όπου δεν χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα προσωπικά αλλά σφαιρικά. Να αναγνωρίζουμε το μάθημά της και να περπατάμε με την γνώση στο επόμενο μάθημα. Αν δεν το βλέπουμε έτσι το επόμενο μάθημα μετατρέπεται σε επίπονη επανάληψη.
Η θλίψη λοιπόν είναι ένας δρόμος που δεν ανήκει στην ψυχή, αλλά στο μυαλό. Επηρεάζει απόλυτα τα ύδατα του σώματος αλλά και απωθεί την ψυχή.

Όταν επιλέξετε να ανοίξετε τη θύρα της ψυχής, που ανοίγει με προσευχή και κατάνυξη, τότε η θύρα του πόνου θα κλείσει για πάντα. Η ψυχή θα θεραπεύσει κάθε πληγή της πονεμένης καρδιάς και η καρδιά θα στείλει μηνύματα θεραπείας σε όλο το σώμα. Τότε το σώμα ως βιολογία θα αρχίσει από μόνο του να ανάβει ξανά όλα τα αστέρια και τότε μέσα μας πάντα θα λάμπει το Φως του Ήλιου, δηλαδή ο Ιησούς.  

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα