Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Βήμα ή πρόβλημα+ Πυθαγόρεια αριθμοσοφία. Μέρος 3ο

Το ίδιο έχει συμβεί τώρα και στον πλανήτη μας μέσα από αυτές τις κυκλικές επανάληψης χάους και μίσους που εκτρέφουμε τα τελευταία χρόνια.


Δίπλα μας έχουμε ανθρώπους που μόνο στην εξωτερική εμφάνιση μοιάζουν με άνθρωποι. Αλλιώς κατά την άποψή μου κατατάσσονται σε ένα άλλο είδος που δεν ξέρω που θα μας οδηγήσει. Όλη αυτή η λαίλαπα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δυστυχώς όλο και κάπου θα χτυπήσει.
Το κακό με όλους μας είναι ότι έχουμε ξεχάσει εντελώς ότι εδώ είμαστε περαστικοί και ότι όλο αυτό το περιβάλλον δεν μας ανήκει και ότι οφείλουμε να το παραδώσουμε στους επόμενους καλύτερο από ότι το λάβαμε. Ρομαντικό ? Δεν νομίζω, πραγματικό θα το έλεγα και λυπηρό που δεν έχουμε την δυνατότητα να το κάνουμε αυτό στις επόμενες γενιές. Και το χειρότερο είναι ότι κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί ατομικά. Ναι φταίω! Αλλά πάντα θα ψάχνουμε τον αίτιο γύρω- γύρω.
Όλο αυτό λοιπόν το κυκλικό περιβάλλον είτε το δικό μας είτε όλου του πλανήτη βιώνει μορφές επανάληψης. 

Επειδή όπως καταλαβαίνουμε σε όλους μας τα εφτάρια μας είναι το ένα μέσα στο άλλο αντί να δημιουργούμε νέους κύκλους, έχουμε μείνει σε στάσιμη κατάσταση και κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας. Δηλαδή αν αυτός ο κύκλος ήταν σε ένα χαρτί ή το χαρτί θα ήταν μία μουτζούρα από το ξανά και ξανά ή θα είχε σκιστεί. Εμείς όλοι μας για την ώρα βιώνουμε όλο αυτό το μουτζούρωμα.
Μπορούμε να το σταματήσουμε όλο αυτό και να περάσουμε στο αρχικό μας σχέδιο. Σε αυτό που ήρθαμε να βιώσουμε. Τι ήρθαμε να βιώσουμε μα την κυκλική διαδρομή της σπείρας. Να δημιουργούμε δηλαδή μία κυκλική διαδρομή όχι επανάληψης αλλά κίνησης, ελλειπτική τροχιά.
Πώς μπορούμε να το κάνουμε όλο αυτό ?
Μα αναζητώντας τι είναι αυτό που επαναλαμβάνετε στη ζωή μας. Ποιο μάθημα δεν έχει ολοκληρώσει για μας ? Με ποιους τρόπους θα το κλείσουμε ?
Πώς μπορούμε να αρχίσουμε να είμαστε ροή, φυσικότητα δηλαδή σπείρα. Να εγκαταλείψουμε μια για πάντα το χθες. Όχι εγκαταλείπω το χθες δεν σημαίνει δεν το σκέφτομαι. Γιατί το χθες υπάρχει είτε το θέλουμε είτε όχι μέσα στο υποσυνείδητό μας. Οπότε το δεν το σκέφτομαι, είναι μία ουτοπία. Γιατί μπορεί εγώ να μην το σκέφτομαι, όπως πολλοί λένε, αλλά πράττουν ίδια και απαράλλαχτα με το χθες τους. Μέσα από τον δρόμο της συνήθειας και του υποσυνείδητου.
Για να καθαρίσω από το χθες κοιτάω κατάματα το σήμερα. Μέσα σε κάθε μου σήμερα υπάρχουν διαδρομές του χθες. Όχι χθες δεν εννοούμε το φαί, το κοιμάμαι, το βλέπω τηλεόραση. Αλλά βασικές διαδρομές θυμού, σκέψεων, φόβου κλπ. Αυτά δηλαδή που είναι η βασική αιτία της δικής μας επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς.
Όσο αδειάζουμε από το χθες το σήμερα γίνεται ανάλαφρο, αέρινο. Οπότε θα έρθει η μέρα που θα νιώσετε μηδέν. Ότι τίποτε από το χθες δεν σας βαραίνει. Τότε εκείνη θα είναι η νέα σας γενέθλια μέρα και από εκείνη τη μέρα και μετά θα είστε μία σπείρα μόνιμης αναγέννησης. 

Η μόνιμη αυτή αναγέννηση δεν θα σας ξανά φέρει μπροστά σας μαθήματα και βιώματα «μπαγιάτικα του χθες». Κάθε σας μάθημα θα είναι μόνο για το σήμερά σας και θα τελειώνει εκείνη την μέρα χωρίς να χρειάζεται καμία επανάληψη. Γιατί αυτή είναι η βάση της σοφίας, να τελειώνω αυτά που έχω για μάθημα σήμερα. Μη να αφήνεις για αύριο αυτό που είναι να κάνεις σήμερα, όχι δεν εννοεί το σιδέρωμα. Αλλά να αναζητήσω και να δω ποιο ήταν το σημερινό μάθημα της ημέρας. Την κάθε μου μέρα ας την βλέπω ως ένα βιωματικό σεμινάριο. Τότε με το πέρας της μέρας έχει ολοκληρώσει και το μάθημα.
Η ζωή δεν είναι δύσκολη εμείς την κάναμε έτσι και δεν μπορούμε να τη ζήσουμε, δεν μπορούμε να ανασάνουμε, δεν νιώθουμε ελεύθεροι, αλλά πνιγμένοι. Μα πνιγόμαστε από μας τους ίδιους και μόνο.
Η ζωή μπορεί να γίνει ένα βάλσαμο αγάπης και ένας υπέροχος λόγος για χορό και τραγούδι. Αν δεν κουβαλάμε όλα τα βάρη του χθες που κάναμε μέχρι πρότινος. Γιατί πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος αν τελικά έχει πάνω του τα μαθήματα από όλα του τα 7 και όλα του τα 12.

Γνώση= σοφία= επίγνωση= ελευθερία. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα