Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Διατροφή, δίαιτα ή σεβασμός (μέρος πρώτο)

Η ζωή κάθε ανθρώπου έχει αρκετές δυσκολίες, βάσανα, τα οποία δεν έχει σημασία αν είναι μικρά ή μεγάλα. Γιατί μόνο αυτός που βιώνει κάτι μπορεί να έχει άποψη για το βάρος που νιώθει.


Έτσι κι αλλιώς λοιπόν, αλλά τώρα με την κρίση, ένα παραπάνω,  σε κάθε ένα σπίτι τα προβλήματα είναι πάρα πολλά.
Ως προς αυτό το τρίπτυχο λοιπόν, το οποίο είναι ένας «βραχνάς» για κάποιους, ως προς το φαγητό μας, καλό είναι να ξέρουμε όλα τα πως και τα γιατί.
Τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα, αν θυμηθούμε το φαγητό είναι για μας ένας βασικός τρόπος διασκέδασης. Έτσι το είχαμε και το έχουμε συνηθίσει, αφού συχνά βγαίναμε έξω για κρασάκι, για ρετσίνα, για μπύρα ή για τσίπουρο κλπ.
Συνδυάζαμε και συνδυάζουμε όσο ακόμη μπορούμε την καλοπέρασή μας με ένα καλό γεύμα και μία καλή παρέα.
Ακόμη όμως και στα σπίτια μας το φαγητό μας είναι μία μορφή ξεκούρασης, ηρεμίας, χαλάρωσης, γλύκας, ξεσπάσματος και ως προς την ουσία της τροφής σπάνιο.
Ναι μάθαμε ακόμη ότι και ο έρωτας από το στομάχι περνάει.
Άρα για όλους εμάς πάλι θα πω εδώ στην Ελλάδα, η γεύση είναι μία διαδρομή διασκέδασης και απόλαυσης. 

Όταν είμαστε μικροί σε ηλικία έχουμε τις εξής μάχες από τους μεγαλύτερους «φάε παιδί μου», για να μεγαλώσεις, για να βάλεις κιλό, για να ψηλώσεις . Όταν μεγαλώσουμε πια έχουμε «μη τρως άλλο», «μη τρως αυτό ή εκείνο». Το παράξενο είναι πως όταν μας έλεγαν τρώγε, εμείς δεν θέλαμε να φάμε και προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να αποφύγουμε είτε το φαί είτε κάποιες τροφές. Από τη στιγμή που μεγαλώσαμε αρχίζει ακριβώς το αντίθετο από εκεί που μπορούσαμε να φάμε τα πάντα, γιατί ήμασταν στην ανάπτυξη και θα το παίρναμε σε μπόι, τώρα σχεδόν όλα απαγορεύονται.
Με αποτέλεσμα από εκεί που υπήρχε μία επιβεβλημένη ελευθερία, τώρα υπάρχει ένα επιβεβλημένο απαγορεύεται. Όλο αυτό γίνεται πια για να προστατέψουμε την υγεία μας.
Έτσι θα ακούσουμε πολύ συχνά ανθρώπους να λένε, «α είμαι σε δίαιτα» κάποιους άλλους να λένε «ξεκίνησα υγιεινή διατροφή» και κάποιους άλλους να λένε «μου απαγορεύει η υγεία μου ή ο γιατρός να φάω ή αυτό ή το άλλο».
Πόσο βαρύ και άδικο μοιάζει όλο αυτό και είναι ? Πόσο είναι αυτό όλο σαν να μας πηγαίνει η ύπαρξή μας κόντρα ? Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βιώνει προβλήματα συναισθηματικά, πρακτικά και απώλειες και να μην μπορεί να απολαύσει την αγαπημένη του λιχουδιά ? Πολύ βαρύ είναι ? Πόσο δύσκολο είναι για κάποιους ανθρώπους όταν αντιλαμβάνονται ότι τα κιλά που θέλουν να χάσουν είναι πάρα πολλά, τα οποία θα τους εξαναγκάσουν για ένα τεράστιο διάστημα να μοιάζουν ότι είναι «φυλακισμένοι» και εγκλωβισμένοι σε έναν δρόμο τόσο επίπονο ? Γιατί για να κάνει κάποιος δίαιτα και να χάσει κιλά, είναι μία μορφή τεράστιας γενναιότητας. Πάντως εύκολο δεν το λες. Μόνο ο ίδιος που βιώνει τέτοια μορφή φυλακής, μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της γενναιότητας. Γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να επιλέξεις εσύ να στερήσεις τον εαυτό σου και να τον έχεις για ένα μεγάλο διάστημα σε απόσταση, από αυτά που μέχρι εχθές σου κάλυπταν τουλάχιστον μέσω γεύσης, το συναίσθημα του πόνου και της θλίψης. Το αίσθημα κατωτερότητας ή τη χαμηλή αυτοεκτίμηση ή την ανάγκη για επιβεβαίωση. 

Έτσι η δίαιτα και η διατροφή τις περισσότερες φορές μοιάζουν ως αυστηρότητα την οποία την κάνουμε εμείς σε μας. Έπειτα από την ανακοίνωσή μας, στο περιβάλλον μας ότι εμείς θα κάνουμε δίαιτα ή ότι ξεκινάμε διατροφή, λες και το περιβάλλον μας το ορίζουμε κριτή ή διαιτητή και ξαφνικά «μετράνε τις μπουκιές μας». Έτσι αντί να συνδράμουν ως προς αυτόν τον αγώνα μας με αγάπη και κατανόηση, αρχίζουν είτε οι ειρωνείες είτε η αυστηρότητά τους ως προς εμάς. Οπότε οι μάχες μας γίνονται από τρεις μεριές ταυτόχρονα. Πρώτα από τον εαυτό μας, ύστερα από το συναισθηματικό μας κομμάτι και τέλος από το περιβάλλον μας. Ανάλογα τότε με το πόσο πείσμα έχουμε στην προσπάθειά μας ως προς αυτούς τους τρεις που μας μάχονται, εμείς θα αρχίσουμε μεγαλύτερη πίεση προς εμάς και εκεί αρχίζουν οι νευρώσεις να κάνουν την εμφάνισή τους. Τα νεύρα μας πιο τεντωμένα από ποτέ και αφού χάσαμε τον δρόμο του «ξεσπώ σε μασούλημα» ξεσπάμε επάνω μας εσωτερικά.

Άρα τι είναι σώφρον ? Δίαιτα, διατροφή ή σεβασμός ? Τι είναι η δίαιτα, τι είναι η διατροφή και τι ο σεβασμός ? Δίαιτα είναι να αρχίσω να δρομολογώ ένα πλάνο γεμάτο «απαγορεύεται» στον εαυτό μου. Πόσα απαγορεύεται να αντέξει ένας άνθρωπος, αφού η ζωή μας γενικά είναι δομημένη σε πόσα απαγορεύεται ? Αντέχει αρκετά, αλλά αυτό το επιπλέον απαγορεύεται ως προς την τροφή, θα μας οδηγήσει σε λάθος αποτελέσματα. Πώς μπορώ να μου απαγορεύω ? Αφού για όλα όσα κάνω στην μέρα μου και γενικά στη ζωή μου την επιβράβευση και την επιβεβαίωση ζητώ. Οπότε για μένα η τροφή ήταν ένα μέσο που κάλυπτα αυτό το μπράβο, με μία σοκολάτα, με ένα μπολ φιστίκια κλπ. Τώρα με τη δίαιτα πάνε αυτά. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα