Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Χειραγωγώ – υποχωρώ δύο δρόμοι με «κοινό πρόσωπο».

Οι σχέσεις των ανθρώπων δυστυχώς έχουν υποδομές και βάσεις οι οποίες είναι αυτοί οι δύο δρόμοι. Το χειραγωγώ και το υποχωρώ με σκοπό να εξουσιάσω. Η μορφή εξουσίας έχει μπει τόσο καλά μέσα μας μέσα από αυτά τα κτητικά επίθετα όπως το «μου», «δικό μου». Ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωή του αγωνίζεται για να αποκτήσει όλο και περισσότερα τέτοια «μου». Κτήματα αποκτήματα για να τον κάνουν να νιώθει κυρίαρχος.


Έτσι πέρα από τα αντικείμενά του έχει επεκταθεί σε αυτή την τάση κτήσης παντού.
Οι σχέσεις όλες λοιπόν έχουν σαν βασική τους υπόσταση το χειραγωγώ και το υποχωρώ. Ο άνθρωπος που υποχωρεί συνήθως το κάνει με όνειρό του κάποτε να καταφέρει να γίνει χειραγωγός του άλλου. Όσο πιο πολύ υποχωρεί ένας άνθρωπος τόσο πιο πολύ θα το κάνει χρήση αργότερα στη ζωή, αν δεν καταφέρει να χειραγωγήσει. Θα κάνει τις προσπάθειές του βέβαια σε άτομα, καταστάσεις, ζωάκια που θεωρεί ότι τον παίρνει κι εκεί νιώθει ότι έχει το «πάνω χέρι». Τότε εκεί με άνεση αυτό που μάχεται και που δεν του αρέσει, η χειραγώγηση που βιώνει θα την περάσει πολύ εύκολα σε ομάδες τέτοιες που του επιτρέπεται. Όπως είναι τα παιδιά μας, τα σκυλάκια μας, το σπίτι μας, η δουλειά μας. Έτσι το χειραγωγώ που βιώνετε σε συνδυασμό με το υποχωρώ αυτό το υποχωρώ μετατρέπεται σε χειραγωγώ ανάλογα τις προϋποθέσεις. 

Ένας άνθρωπος λοιπόν που χειραγωγείται από τη μαμά του και υποχωρεί, θα μετατρέψει αυτό το υποχωρώ σε χειραγωγώ στην γυναίκα του, στα παιδιά του, στην δουλειά του. Όπου δηλαδη βρίσκει το «πεδίο ελεύθερο». Έτσι ισορροπεί αυτόματα το υποχωρώ μέσα από το χειραγωγώ που βιώνει.
Ο λόγος είπαμε που υπάρχουν αυτοί οι δύο δρόμοι στις σχέσεις μας είναι γιατί όλα τα θεωρούμε δικά μας, κτήματα και αποκτήματά μας. Για κάθε τι βάζουμε και ένα κτητικό «μου» να βρίσκεται.
Όλα αυτά τα «μου», που τα θεωρούμε δικά μας, θεωρούμε πως δεν έχουν το δικαίωμα να έχουν άποψη και θέση.
Έτσι όλοι μας έχουμε την ανάγκη να βγάζουμε στην επιφάνεια έναν «αρχηγό». Μοιάζει σαν να συνεχίζουμε το «παιχνίδι» της φύσης που θέλει σε κάθε βασίλειο των ζώων και έναν αρχηγό της αγέλης.
Μα εμείς ήρθε η ώρα να φύγουμε από αυτό το μονοπάτι εξουσιάζω και εξουσιάζομαι. Δεν είμαστε αγέλη και δεν χρειάζεται κανένας μας να εξουσιάζει ή να εξουσιάζεται από κανέναν. Αφού τίποτε και κανένας δεν μας ανήκει. Ο μόνο που έχει μία μορφή εξουσίας επάνω μας είναι μόνο ο Θεός. Μόνο που Εκείνος που έχει αυτή την ιδιότητα δεν μας εξουσιάζει, δεν μας χειραγωγεί αλλά μας έχει δώσει την απόλυτη ελευθερία. Γιατί αυτή είναι η βασική δομή της υπέρμετρης αγάπης, η ελευθερία. Τίποτε που το έχουμε υπό την κατοχή ζυγού, σκλαβιάς, χειραγώγησης δεν μας ανήκει πρώτον και φυσικά δεν του δίνουμε ελευθερία, αλλά κυρίως σεβασμό. 

Αν λοιπόν εξουσιάζεσαι από τον σύζυγο και εξουσιάζεις τα παιδιά σου, αυτά θα εξουσιάσουν με τη σειρά τους κάτι άλλο και αυτή η αλυσίδα δεν θα σπάσει. Σπάσε τα δεσμά της αλυσίδας. Βρε την ισορροπία σε κάθε σχέση σου όχι με αυτούς τους δύο ρόλους που είναι αμφίδρομοι, αλλά μέσα από την άλλη αμφίδρομη διαδρομή του σέβομαι και απελευθερώνω.
Το δεύτερο μυστικό πέρασμα που έχει μέσα του τις βασικές μας σχέσεις έχει δρόμους που μπορούν να σας βοηθήσουν να εργαστείτε ομαδικά είτε με την οικογένειά σας, με τους φίλους σας και γενικά με όλους τους ανθρώπους σας. Ας μη γίνει για σας η φράση «στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» ένας δρόμος που θα τον περάσετε όταν χάσετε ένα σας αγαπημένο πλάσμα και εκεί ανακαλύψετε τον δρόμο χειραγωγώ- τιμωρώ- μαλώνω- θυμώνω ο οποίος μπορεί να ήταν κυρίαρχος στη σχέση. Όποια σχέση έχει μέσα της δρόμους τέτοιους δυστυχώς δεν βοηθάει καμία πλευρά για ανάπτυξη.

Η αγάπη, ο σεβασμός και η εκτίμηση πάντα φέρνουν για κάθε πλευρά της σχέσης αρμονία και ισορροπία η οποία απλώνετε σε κάθε τομέα της ζωής. 

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα