Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Γιατί συνεχίζεις να «βρέχεσαι» ?

Το ταξίδι της αυτογνωσίας και της πνευματικής έρευνας είναι ένα γοητευτικό δώρο που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του ύστερα από το εσωτερικό του κάλεσμα. Το κάλεσμα αυτό μοιάζει όπως το βιολογικό μας ρολόι, το οποίο χτυπάει ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να μας στρέψει την προσοχή μας σε αυτό.


Όμως κάποιοι άνθρωποι που μπαίνουν στον δρόμο της αυτογνωσίας και της πνευματικής έρευνας περιμένουν από τον περίγυρό τους αλλαγές. Ενώ παράλληλα αρχίζουν να «διατυμπανίζουν» μετά από μερικές τους διαδρομές ότι είναι σε αυτό το μονοπάτι. Αρχίζουν δε σχεδόν από την αρχή του δρόμου να νιώθουν έτοιμοι και ότι έφτασαν στο σημείο της γνώσης.
Μα είναι δυνατόν ποτέ να γραφτούμε σε ένα φροντιστήριο για μια ξένη γλώσσα και να περιμένουμε μέσα σε μερικούς μήνες να την μιλάμε σαν να ήταν η μητρική μας γλώσσα ? Και να λέμε από τους δύο – τρεις πρώτους μήνες ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά κλπ ? Όχι φυσικά δεν γίνεται να ξέρουμε, αφού οριακά τους πρώτους μήνες συλλαβίζουμε κάθε τι και δεν έχουμε ακόμη τον αέρα της γνώσης να ρέει αρμονικά μέσα από μας προς τα έξω.
Το ίδιο ακριβώς λοιπόν συμβαίνει και με αυτούς τους δύο σημαντικούς δρόμους για τη ζωή μας. Δεν γίνεται από τις πρώτες μέρες, τους πρώτους μήνες ακόμη και τα πρώτα δύο- τρια χρόνια να έχουμε φτάσει σε σημείο τέτοιο που να θεωρούμε τους εαυτούς μας γνώστες. 

Κάθε νέο μονοπάτι στη ζωή μας θέλει και τις κατάλληλες προϋποθέσεις να του δώσουμε, να του ρυθμίσουμε για να αρχίσει να δίνει τους καρπούς του. Όπως για παράδειγμα μία κερασιά για να αρχίσει να μας δίνει κιλά από τα κεράσια της χρειάζεται από μας υπομονή, επιμονή και φροντίδα για να μας δώσει κάποτε κιλά από κεράσια.
Αυτό λοιπόν το λάθος που κάνουν κάποιοι άνθρωποι να νιώθουν και να μπερδεύουν το κάλεσμα με το έτοιμος είναι και αυτό που τους φέρνει αντιμέτωπους με τη μη κατανόηση. Τόσο από τους ίδιους προς το περιβάλλον τους αλλά και από το περιβάλλον τους σε εκείνους.
Γιατί συνήθως μέσα σε έναν τέτοιο δρόμο ο άνθρωπος αυτός αρχίζει να αυτοπαρουσιάζεται και να συστήνετε στον περίγυρό του ως: κάνω αυτογνωσία και έχω κυριαρχία στη σκέψη μου, κάνω διαλογισμούς, γιόγκα. Έτσι κάποια στιγμή γίνονται φορτικοί ως προς το περιβάλλον τους, γιατί το περιβάλλον δεν βλέπει καμία διαφορά. Φυσικά και δεν τη βλέπει γιατί πολύ απλά διαφορά δεν υπάρχει. Δεν σημαίνει πως επειδή διάβασα κάποια βιβλία αυτόματα έγινα και κάτι. Όλο αυτό αν δεν περπατήσει μέσα από τους δρόμους του πράττω αυτό που είμαι, τότε πραγματικά δεν έχει νόημα.
Αν έχετε μία ιατρική εγκυκλοπαίδεια στο σπίτι σας και έχετε μελετήσει μερικά άρθρα αυτόματα δεν είστε και γιατρός.
Έτσι αυτοί οι άνθρωποι πάνω στον ενθουσιασμό τους για όλο αυτό που είτε διαβάζουν, είτε ακούν, είτε θέλουν να γίνουν, νιώθουν ότι κατέκτησαν την κορυφή του βουνού. Και κουνούν το «σημαιάκι» κάποιες φορές προκλητικά, επιθετικά και ειρωνικά προς τον περίγυρο. Τότε επειδή δεν είναι σε ετοιμότητα ο περίγυρος καταφέρνει να τους κάνει να «βραχούν» .
Τι σημαίνει να «βραχούν» ? 

Τι κάνουμε όταν βλέπουμε ότι έχει συννεφιά ή όταν βρέχει ? Εμείς θα επιλέξουμε πως θα χειριστούμε είτε την συννεφιά είτε την βροχή για να προστατευτούμε.
Το ίδιο κάνει και αυτός που είναι έτοιμος προς την αυτογνωσία αλλά και την πνευματικότητα. Είναι σε θέση να αναγνωρίζει όλο του συναισθηματικό περιβάλλον του περίγυρού του και καταλαβαίνει απόλυτα αν υπάρχει συννεφιά ή όχι ( δηλαδή διάθεση για καβγά- κακή διάθεση από τους άλλους) και τότε ή θα κρατήσει ομπρέλα δηλαδή δεν θα πάει κόντρα σε κάτι τέτοιο που δεν του ανήκει ή θα επιλέξει να μην βγει έξω, δηλαδή να πάρει απόσταση από τον καβγά ή την κακή διάθεση του άλλου.
Όσο περπατάμε σε αυτά τα μονοπάτια σιγά σιγά αναγνωρίζουμε τι είναι και τι δεν είναι δικό μας, έτσι αγκαλιάζουμε περισσότερο τους γύρω μας με κατανόηση και αποδοχή. Αν με τους γύρω του αυτός που είναι στον δρόμο της αυτογνωσίας ή πνευματικότητας, ακόμη «ακονίζει μαχαίρια» τότε συνεχίζει να «βρέχεται». Δηλαδή να επηρεάζεται σκεπτικά και συναισθηματικά.
Αν είμαστε σε αυτά τα μονοπάτια καλό είναι να αρχίσουμε να αναζητάμε από τους εαυτούς μας σε ποιους τομείς συνεχίζουμε και «βρεχόμαστε» . Γιατί κάθε φορά που «βρέχομαι» μου δείχνει ακριβώς που έχω ακόμη κενά που δεν τα έχω καλύψει. Αν συνεχίζει η συμπεριφορά του συντρόφου μου να με επηρεάζει έχω κενά, αν συνεχίζω και θυμώνω έχω κενά, αν συνεχίζω να αγχώνομαι έχω κενά. Αυτά τα κενά μόνο εγώ μπορώ να τα καλύψω και να βρω τρόπους να μην ξανά βραχώ.

Η διαδρομή της αυτογνωσίας και της πνευματικής έρευνας πάντως δεν έχει μονοπάτια με καβγάδες, έχθρες, διχόνοιες κλπ, αλλά είναι μονοπάτια που οδηγούν αργά και σταθερά προς την επίγνωση και την αγάπη.  

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα