Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Η εκτίμηση, η υποδομή για προσωπική ανάπτυξη.

Η εκτίμηση είναι ένας πολύ σπουδαίος πλούτος μέσα σε έναν άνθρωπο. Ο άνθρωπος που εκτιμά, αναγνωρίζει, σέβεται απόλυτα κάθε τι στη ζωή του.

Μέσα από την εκτίμηση μόνο, ο άνθρωπος μπορεί να αναπτυχθεί σε όλους τους τομείς της ζωής του.
Η εκτίμηση όταν ενωθεί με την ευγνωμοσύνη τότε ο άνθρωπος αυτός μπορεί να καταφέρει και να κερδίσει αυτά που μοιάζουν ακατόρθωτα.
Αυτή η βασική υποδομή μέσα στους ανθρώπους δεν διδάσκεται. Δεν υπάρχει τρόπος ούτε να τη διδάξεις, ούτε να τη δείξεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο που την έχει, είναι να του δείξεις τρόπους να την αναβαθμίσει.
Γιατί όταν η εκτίμηση δεν υπάρχει, ο άνθρωπος αυτός όλα όσα του δίνει η ζωή τα θεωρεί κεκτιμένο δικαίωμα. Θεωρεί δηλαδή όλους και όλα γύρω του υποχρεωμένα να τον υπηρετούν και να τον εξυπηρετούν.
Οι άνθρωποι λοιπόν που βιώνουν δύσκολες καταστάσεις  δύο τινά μπορεί να τους συμβούν: 

Πρώτον είτε σκληραίνουν πολύ, αφού δεν έχουν μέσα τους την υποδομή της εκτίμησης και να βιώνουν τον υπέρμετρο εγωισμό και χειραγώγηση των άλλων, μέσα από δρόμους εκβιασμού, υποβιβασμού ως προς όλο το περιβάλλον τους. Τότε αφήνουν να ρέει ο πρότερος πόνος που βιώσαν μέσα σε κάθε τους δρόμο, μέσα σε κάθε τους πράξη και μέσα από κάθε τους σκέψη. Για κάποιο λόγο το ότι η ζωή τους φέρθηκε σκληρά, αυτή τη σκληρότητα την βαφτίζουν φιλοσοφία και την περνάνε μέσα στις σχέσεις τους. Έτσι μέσα από αυτό το σκληρό πια περίβλημα τοποθετούν την έννοια της αγάπης σε νέες βάσεις. Όχι αυτό δεν είναι αγάπη, αλλά εκείνοι έτσι τη νομίζουν. Γιατί αφού αυτοί μέσα από τον δρόμο αυτόν που είχαν, της «αγάπης», πέρασαν τόσο πόνο, θεωρούν ότι αυτό και από αυτό θα εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους τους. Τότε κυρίαρχος ρόλος τους γίνεται η βία, μόνο που δεν την βλέπουν ότι είναι βία, αλλά τη θεωρούν σταθερότητα και σκληρή διαπαιδαγώγηση. Δηλαδή θέλουν όλα γύρω τους να λειτουργούν σαν στρατιώτες με καθεστώς, με όρους και όρια σκληρότητας. Γιατί έτσι μέσα από τη σκληρότητα που βιώσαν, πέρασαν και έμαθαν, πιστεύουν ότι αυτός είναι ο δρόμος της μάθησης. Το σκληρό τοπίο που ορίζουν ως προς το περιβάλλον τους, τους αποξενώνει όλο και περισσότερο και η μοναξιά βιώνετε στο απόλυτο. Δεν είναι πια πρόθυμοι να ακούσουν τίποτε, δεν θέλουν να δουν κανέναν δρόμο τρυφερότητας, πολύ απλά γιατί την φοβήθηκαν και θεωρούν όλη τους την μετάπτωση ότι ήρθε στη ζωή τους εξαιτίας αυτής της τρυφερότητας. Άρα ακόμη και όταν την συναντήσουν την μάχονται με όσα όπλα διαθέτουν και μάλιστα τις περισσότερες φορές με μεγάλη ασέβεια.  

Γιατί τους ακολουθεί όλο αυτό το σκληρό περίβλημα του πόνου, που έχει μετατραπεί σε μίσος. Αυτά τα άτομα επειδή η εκτίμησή τους έχει χαθεί μέσα σε όλο αυτό το σκληρό τους περίβλημα, δεν έχουν την δυνατότητα καθαρής όρασης. Έτσι αναγκάζονται να περάσουν πια από επιπλέον δρόμους πόνου, θλίψης και μιας λαίλαπας η οποία είναι ανεξέλεγκτη. Τέτοια άτομα για να περάσουν μέσα από αυτή τη φωτιά που τους καίει κάθε λεπτό τα σωθικά τους, ο μόνος που μπορεί να τους βοηθήσει είναι ο ίδιος τους ο εαυτός. Αλλά για να γίνει αυτό, το πρώτο που οφείλουν να κάνουν είναι να αναγνωρίσουν τον δρόμο αυτόν. Όμως αυτό είναι σπάνιο, δυστυχώς.
Δεύτερον : Είτε να περάσουν από την βάση της εκτίμησης στον δρόμο της καλοσύνης. Ο άνθρωπος που έχει τη σωστή δόση εκτίμησης μέσα του, σε κάθε δρόμο θλίψης πόνου θα καταφέρει να βρει το μονοπάτι που θα τον οδηγήσει όλο και πιο κοντά στον Θεό. Και μέσα από αυτό το κομμάτι του δρόμου γεννιέται μία νέα ανάγκη στον άνθρωπο και αυτή η ανάγκη του για την ένωση με το Θείο είναι αυτή που θα του δώσει τα φτερά για να πετάει πάνω από πόνους και στεναχώριες.
Η εκτίμηση λοιπόν είναι το άλφα και το ωμέγα σε κάθε άνθρωπο. Όσοι την αναζητήσουν και βρουν τρόπο να την αναβαθμίσουν συναντούν την ευτυχία σε κάθε τομέα της ζωής τους.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα