Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Εκδούλευση, δωροδοκία ή πίστη στον Θεό ?

Μήπως αυτό γίνεται ? Μήπως αυτό προσπαθούμε να κάνουμε ? Μήπως από τον φόβο προς τον Θεό κάνουμε προσπάθειες να του δείξουμε ότι είμαστε καλά παιδιά ? Μήπως «τρέχουμε» προς το μέρος Του νομίζοντας ότι κι Εκείνος βλέπει μόνο την επιφάνεια ?


Γιατί έχουμε συνηθίσει να πληρώνουμε για να γίνεται η δουλειά μας, άλλες φορές να βάζουμε μέσον για να γίνει ένα θέλημά μας και άλλες φορές «λαδώνουμε» για να πετύχουμε τον σκοπό μας. Μήπως νομίζουμε ότι αυτά μπορούμε να τα κάνουμε και ως προς τον Θεό ? Μήπως ξεχνάμε ότι Εκείνος γνωρίζει πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε ? Μήπως ξεχνάμε ότι Εκείνος γνωρίζει όλα όσα εμείς με πολύ καλό τρόπο προσπαθούμε να τα κρύψουμε από όλους αλλά και από μας τους ίδιους ?
Μήπως λοιπόν αντί για να κάνουμε το θέλημά Του έχουμε γίνει φερέφωνα του εγώ μας, της καλής μας εικόνας, της σωστής κοινωνικής καταξίωσης. Έτσι λέμε και ξανά λέμε στον περίγυρό μας ότι «εγώ έχω πνευματικό», «πάω στην εκκλησία», «νηστεύω» και όλα αυτά αφού νιώθουμε ότι μας «ανεβάζουν» στα μάτια των γύρω μας, ότι μας ανεβάζουν και στα μάτια του Θεού. Μήπως επιπλέον του λέμε «Θεέ μου τόσα κάνω εγώ για σένα, εσύ μη με ξεχάσεις» ?
Όταν επιλέξουμε να κάνουμε λοιπόν το Θέλημά Του το ξέρει μόνο εμείς κι Εκείνος, δεν βγάζουμε τελάλη. Γιατί στον τελάλη καλύπτουμε μία ανάγκη του εγώ, όπως καταξίωση, επιβεβαίωση ? Πάντως κάθε φορά που διαλαλούμαι κάτι, καλό είναι να ψάξουμε μέσα μας βαθιά την αληθινή μας πρόθεση. Κάνουμε κάτι έτσι απλά από μας, για μας και αυτό είναι και το Θέλημά Του. Μήπως κάνουμε το θέλημα Του χωρίς να το νιώθουμε και χωρίς να το αισθανόμαστε ? Επειδή ίσως κάποιος μας το είπε ? Επειδή ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στον δρόμο του φόβου ? Μήπως όλο αυτό το κάνουμε για να μην πάθουμε κάτι ? Για να κάνουμε τον Θεό να μας λυπηθεί ? 

Μα ο Θεός δεν γίνεται να μας λυπηθεί, αφού την λύπη μας την έδωσε ως πάθος. Μας σέβεται, μας αγαπά, μας συμπονά και παράλληλα ξέρει ότι μας έχει δώσει την ελεύθερη βούληση. Η οποία μας δίνει μία ελευθερία. Εκείνος είπε να ανοίξουμε την καρδιά μας, αλλά όχι να βάλουμε μέσα στην καρδιά μας «σκουπίδια» του εγώ και του μυαλού. Αλλά αγνή και καθαρή πρόθεση αγάπης.
Άρα αν νομίζεις ότι είσαι κοντά στον Θεό επειδή πηγαίνεις στην εκκλησία, επειδή νηστεύεις, επειδή κοινωνάς επειδή ένα σωρό επειδή, ρώτα τον εαυτό σου. Είμαι το Θέλημά Του ή είμαι στον δρόμο του φόβου ? Ποιώ το θέλημά Του ή όλο αυτό το που κάνω είναι μέσα από το μυαλό μου ?
Πώς λειτουργώ και πράττω ως προς τα αδέρφια μου ? Πώς χειρίζομαι τον λόγο και τις σκέψεις μου ?
Αν αυτά δεν είναι ο Λόγος Του τότε ότι και να πράττω δεν είναι το θέλημά Του.
Γιατί Εκείνος είπε να πηγαίνουμε στην εκκλησία, αλλά να μη «θάβουμε» τον διπλανό μας αν φοράει ίδια ρούχα με την προηγούμενη Κυριακή.
Γιατί Εκείνος είπε να μελετάμε τον Λόγο Του όχι για να του «πουλάμε» εκδούλευση, αλλά για να αρχίσουμε να είμαστε κατ’ εικόνα και ομοίωση. 

Γιατί Εκείνος είπε να είμαστε στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, αλλά να ξέρουμε γιατί είμαστε εκεί που είμαστε. Τι ακούμε και γιατί. Να μελετάμε το έργο Του και να είμαστε εκεί με την καρδιά μας.
Αν λοιπόν ο Θεός θα είχε να επιλέξει ανάμεσα σε ένα ωραίο ταγιέρ, ένα καλοστολισμένο πιατάκι με κόλλυβα, σε έναν άνθρωπο που μόλις πριν καβγάδισε στον δρόμο με την γειτόνισσα και την απείλησε ότι θα της φέρει την αστυνομία για το οτιδήποτε. Και ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που παραμένει σιωπηλός και ταπεινός μέσα στο σπίτι του κάνει σιωπηλά την προσευχή του χωρίς να κρίνει κανέναν, αλλά να εύχεται για όλους τους συνανθρώπους του στον Θεό, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να πάει με ταγιέρ στην εκκλησία ή με το καλοστολισμένο πιατάκι. Για τον Θεό ο δεύτερος έχει τα κόλλυβα και το εσωτερικό παρουσιαστικό και ο δεύτερο ποιεί το Θέλημά Του. Ενώ ο πρώτος είναι μεν σε ένα μονοπάτι, αλλά θέλει ακόμη να συναντήσει την ουσία του.
Οπότε ας σταματήσουμε να παραμένουμε στην επιφάνεια ως προς τον Θεό. Δεν δέχεται εκδούλευση, δεν αμείβεται, δεν «λαδώνεται». Ξέρει και καταλαβαίνει ότι κάποιοι από τα παιδιά Του χειρίζονται τον δρόμο Του κάπως έτσι και εύχεται να αλλάξουν και να περάσουν στον δρόμο της αγάπης. 

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα