Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Η παρόρμηση και το κουνούπι.

Η παρόρμηση είναι μία εσωτερική «ανησυχία», ένσταση, έκκληση. Συνήθως η παρόρμηση βασίζεται στο νιώθω και μόνο. Η παρόρμηση είναι δεμένη με το σώμα, με το μυαλό και το συναίσθημα. Στηρίζεται στις συνήθειες αλλά και στην βασική κεντρική μας μονάδα την ψυχή μας.


Η παρόρμηση έχει σκοπό και στόχο να μας οδηγήσει, εδώ και τώρα να κάνουμε αυτό που θέλει. Είναι σαν να λέμε σαν τον προειδοποιητικό ήχο που θα κάνει μία συσκευή μας, ότι τελείωσε αυτό που την είχαμε ρυθμίσει να κάνει. Αυτός είναι και ο τρόπος που λειτουργεί η παρόρμηση.
Με την οποία εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε καλές σχέσεις μαζί της. Στην πραγματικότητα τις περισσότερες φορές τη μαχόμαστε. Δεν μάθαμε τον τρόπο, συνεργασίας, με αυτή μας την φίλη.
Την παρόρμηση για να την καταλάβουμε, θα την δούμε στα παιδιά. Όπου το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι αυτή η παρόρμηση. Μερικές φορές είναι το εγώ τους, μερικές φορές η ανάγκη τους και άλλες φορές η ψυχή τους. Όπως και να έχει η παρόρμηση είναι μία αλήθεια. Ακόμη και του εγώ να είναι, επειδή είναι δομημένη μέσα από την διαδρομή της συνήθειας, είναι μία αλήθεια και δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να της πούμε σταμάτα. Γιατί θα γίνουμε νευρικοί και θα γεμίσουμε με νευρώσεις στο σώμα μας, στο μυαλό μας και σε διάφορες καταστάσεις από την συμπίεση αυτή.
Η φιλική σχέση με τις παρορμήσεις μας λοιπόν είναι αυτή που θα μας βοηθήσει στο να καταλάβουμε και να αναλάβουμε να τις εκπαιδεύσουμε υπέρ μας, αν και εφόσον είμαστε στον δρόμο της γνώσης του εαυτού μας. 

Το πρώτο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τις αναγνωρίσουμε. Να τις καταλάβουμε και να τις ξεχωρίσουμε στις 3 τους διαστάσεις. Η μία διάσταση είναι το εγώ- συνήθειες, η άλλη διάσταση είναι του σώματός μας και η Τρίτη διάσταση είναι της ψυχής μας. Όχι στόχος δεν είναι να τις πολεμήσουμε, γιατί κάθε διάθεση για μάχη θα δίνει περισσότερες απώλειες στον δρόμο μας. Γιατί όταν μάχομαι το εγώ – συνήθεια το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να φύγουν οι παρορμήσεις από το εγώ- συνήθειες και να περάσουν όλες στο σώμα μας και τότε χάνει και η ψυχή μας. Η γνώση και η συνεργασία είναι ο δρόμος για την μεταποίηση της κάθε παρόρμησης.
Οι παρορμήσεις του εγώ- συνήθεια έχουν μέσα τους συνήθως υποβολές, ψυχαναγκασμούς, επιβολές και εμφανίζονται όπως το κουνούπι. Το κουνούπι λες και μας έχει άχτι, θα κάνει την εμφάνισή του μόλις θα μας πάρει ο γλυκός ύπνος και θα έρθει να βουίζει μέσα στο αυτί μας. Τότε θα μας αναγκάσει να σηκωθούμε και να αρχίσουμε στα καλά καθούμενα το «σαφάρι» μέσα στην νύχτα. Ξαφνικά θα χάσουμε τον ύπνο μας, όσο δεν το βρίσκουμε το κουνούπι. Μόλις νομίζουμε ότι έφυγε, θα κλείσουμε το φως και θα κάνουμε την προσπάθειά μας για να κοιμηθούμε, πάλι το κουνούπι, θα περιμένει καρτερικά και θα εμφανιστεί πάλι εκεί πάνω στην γλύκα του ύπνου. Εκεί στην δεύτερη φορά πια πιο θυμωμένοι από πριν θα βάλουμε στόχο να το εξοντώσουμε. Αν το πετύχουμε στον τοίχο και το χτυπήσουμε, υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να λερώσουμε τον τοίχο με τα αίματα. Αν βάλουμε εντομοαπωθητικό ναι μεν θα φύγει το κουνούπι, αλλά παράλληλα εισπνέουμε κι εμείς την τοξικότητα του. Το σώφρον και το πιο καλό θα ήταν να βγάλουμε έξω από τον χώρο το κουνούπι. Αλλά συνήθως δεν έχουμε τέτοια υπομονή. 

Η παρόρμηση λοιπόν του εγώ που μοιάζει με το κουνούπι, η οποία εμφανίζεται κάπως έτσι πάνω στην χαλάρωσή μας, είναι μία σκέψη για μία μας κατάσταση, για παράδειγμα για μία επιταγή που είναι να πληρωθεί μερικές μέρες μετά. Μία σκέψη για δουλειές που έχουμε να κάνουμε για την άλλη μέρα. Γενικά δηλαδή οι παρορμήσεις του εγώ- συνήθειας, θα εμφανιστούν όταν εμείς επιλέξουμε την χαλάρωσή μας και την ξεκούραση μας. Σαν να έχουμε μέσα στο κεφάλι μας έναν «μπαμπούλα» ο οποίος μας τρομοκρατεί μονίμως. Ακριβώς όπως το κουνούπι λοιπόν που εμφανίζεται εκεί πάνω στην γλύκα του ύπνου, το ίδιο θα κάνει και η παρόρμηση. Η μία ιδέα είναι να πούμε «σκάσε» στην παρόρμηση αυτή και να μοιάζει όπως το λέρωμα στον τοίχο, η άλλη είναι να βάλουμε άλλη διαδρομή σκέψεων στο μυαλό μας ακριβώς όπως με το εντομοαπωθητικό. Ενώ η πιο αρμονική είναι αυτή, να βγάλουμε την παρόρμηση έξω. Για να βγει η παρόρμηση έξω και να μην κάνει πάλι την εμφάνιση της, θα το κάνει μόνο μέσα από συνεργασία. Πώς γίνεται η συνεργασία αυτή ? Πώς μπορούμε να ελευθερωθούμε από τις παρορμήσεις φαντάσματα ?
Σε κάθε μας τέτοια παρόρμηση λοιπόν ξεκινάμε την διαδρομή της εξόδου της. Δηλαδή εκεί που θα καθόμαστε ήρεμοι για να παρακολουθήσουμε την αγαπημένη μας σειρά, μας έρθει η παρόρμηση «έκλεισα το θερμοσίφωνο» , «που θα βρω τα λεφτά αύριο», «να θυμηθώ να πάρω τηλέφωνο αύριο τον τάδε». Εκεί σε αυτό το τόσο μικρό διάστημα δευτερολέπτου, που γίνεται αυτή η σκέψη, που θα γίνει η αιτία να με πάρει είτε από τον χώρο, είτε να με αγχώσει, ας πω στον εαυτό μου «γιατί τώρα που θέλω να χαλαρώσω, με εχθρεύομαι τόσο πολύ»? «Που και πόσο με εξυπηρετεί αυτή η σκέψη τώρα» ? Γιατί δεν με εμπιστεύομαι»? «Γιατί θέλω ντε και καλά να με βγάλω από την χαλάρωσή μου»? 

Και ας πούμε στο μυαλό μας «Γίνε φίλος μου, σε παρακαλώ τούτη την ώρα, που θέλω να χαλαρώσω και να επανέλθεις με αυτή τη σκέψη όταν θα είναι η ώρα της. Σε ευχαριστώ θερμά».  Η αρχή της όποιας συνεργασίας στη ζωή μας είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Μέχρι τώρα μπορεί να μην είχατε καλή σχέση με τον συνεργάτη – μυαλό σας, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για μία αρμονική συνεργασία. Με αυτόν τον συνεργάτη τον οποίο θα τον έχετε θα βίου.
Έτσι οι παρορμήσεις που μοιάζουν ενοχλητικές όπως το κουνούπι θα φύγουν εντελώς.
Και όχι μόνο, αν έχετε την τάση να σας τσιμπούν τα κουνούπια, θα πει ότι αυτές οι σκέψεις σας είναι αρκετές, συχνές, ύπουλες και εχθρικές από σας για σας. Μέσα από αυτή την διεργασία, θα αρχίσουν να σας αποφεύγουν αυτοί οι τόσο ενοχλητικοί «επισκέπτες», τα ίδια τα κουνούπια. Γιατί όλα στη ζωή μας εμείς τα έλκουμε και εμείς τα μαγνητίζουμε, ανάλογα με τη συμπεριφορά στους εαυτούς μας.

Μπορείτε να διαβάσετε και το κείμενο «Όπως θέλεις να σου φέρονται, να σου φέρεσαι».  

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα