Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Ο διαλογισμός, η προσευχή και ο θόρυβος.

Ο διαλογισμός όπως έχουμε αναφερθεί και στο κείμενο εδώ. Είναι ο διαχωρισμός των σκέψεων που κάνουμε έτσι ώστε να αποκτήσουμε σιγά- σιγά τον έλεγχο του νου.


Ένα μυαλό γεμάτο από σκέψεις και προβλήματα δε μπορεί να αποκτήσει την κατάλληλη ησυχία έτσι να μπορέσουμε να βιώσουμε την αρμονία.
Για να βιώσουμε την αρμονία καλό είναι κάθε μέρα να ασχολούμαστε με τις σκέψεις μας και να αρχίσουμε να τις ξεχωρίζουμε με την τέχνη του διαλογισμού.
Έτσι μέσα από αυτό το βήμα, το μυαλό μας ολοένα και θα κερδίζει χώρο, τον οποίο εμείς μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε προς όφελός μας, γιατί τότε έρχεται η αληθινή ξεκούραση.
Η προσευχή τώρα, είναι ένας υπέροχος δρόμος που συνδυάζει την χαλάρωση, την ένωση με το Θείο μας κομμάτι, την δόνηση κάθαρσης στο σώμα μας και την ψυχή.
Για να γίνει αρμονική προσευχή, οφείλουμε να έχουμε ένα αθόρυβο περιβάλλον. Εμείς αυτό το αντιλαμβανόμαστε με το να προσπαθούμε να αποκτήσουμε όση περισσότερη ησυχία γίνεται από τον περιβάλλοντα χώρο.
Κι όμως ο πραγματικός θόρυβος έρχεται μόνο από εμάς. Δηλαδή από το μυαλό μας το οποίο, όπως είπαμε είναι γεμάτο σκέψεις, αλλά και από το σώμα μας. 

Για το μυαλό μας δώσαμε τον τρόπο για να αρχίσει η αρμονία να κυριαρχεί στη ζωή μας και να έχουμε ησυχία.
Τι γίνεται όμως με το σώμα μας ? Ένα σώμα λοιπόν το οποίο είναι υπερφορτωμένο από τροφή δεν μπορεί να έχει ησυχία. Το στομάχι αλλά και όλο το βιολογικό μας σύστημα καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να κάψει την τροφή που έχει μέσα του και έτσι κάνει πολύ θόρυβο.
Το νηστικό πάλι στομάχι, επίσης κάνει θόρυβο τόσο στο σώμα αλλά και στο μυαλό, αφού δίνει μηνύματα πείνας.
Έτσι για να προσευχηθούμε χωρίς θόρυβο εμείς οφείλουμε να το εκπέμπουμε όλο αυτό. Το σώμα μας να είναι σε αρμονία, ήρεμο και χωρίς κανέναν εσωτερικό θόρυβο να βγαίνει στην επιφάνεια.
Ο θόρυβος που κάνουν τα σώματα δεν τα επιτρέπουν να ενωθούν με το Θείο και έτσι η προσευχή μας χάνετε μέσα σε αυτό το θορυβώδες σώμα. Εμείς νομίζουμε ότι κάνουμε προσευχή κι όμως προσθέτουμε έναν ακόμη ήχο μέσα στον θόρυβο. Αν δοκιμάσουμε να βάλουμε ένα καναρίνι σε ένα μπαλκόνι ενός πολυσύχναστου δρόμου οριακά θα το ακούμε εμείς που είμαστε δίπλα του. Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς και την προσευχή. Οριακά την ακούμε μόνο εμείς και όχι μόνο αυτό, επειδή ο θόρυβος υπερισχύει, είναι φορές που ούτε εμείς έχουμε την αίσθηση του λόγου. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει όταν είστε μέσα σε μία εκκλησία ανθρώπους, να βήχουν, να κουνιούνται συνέχεια γενικά να κάνουν θόρυβο. Αυτός είναι ένας εσωτερικός θόρυβος που υπάρχει εκείνη την ώρα στο σώμα τους και απλώς μεταφέρετε και προς τα έξω. Θόρυβο κάνουν και τα σώματά μας όταν είναι γεμάτα από πάθη, από επιθυμίες. 

Τα σώματα μας αλλά και τα μυαλά μας όταν είναι γεμάτα από ενστάσεις και εντάσεις δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σε τίποτε.
Βάζω λοιπόν στόχο να περπατήσω στο μονοπάτι του αθόρυβου για να μπορέσω να αποκτήσω την αρμονία της ψυχικής γαλήνης.
Όσο περπατάω τον δρόμο της αυτοβελτίωσης τότε το σώμα μου σιγά- σιγά θα περάσει στο αθόρυβο.

Ένα σώμα αθόρυβο και ένα μυαλό στην σιωπή συντελούν στην απόλυτη αρμονία και ισορροπία και κάθε λεπτό είναι προσευχή και διαλογισμός. 

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα