Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Οι ενέργειες του σώματός μας + η μιζέρια

Συνεχίζουμε τον δρόμο με τις ενέργειες του σώματός μας και θα δούμε πως μπορεί η μιζέρια να υπάρχει στον δρόμο του σώματός μας και τι μας προκαλεί.
Η μιζέρια μας «γεννήθηκε» από τη στιγμή που επιλέξαμε να απομονώσουμε το νιώθω μας και ένα ακόμη μας κομμάτι που λέγεται ένστικτο- εσωτερική φωνή.


Για κάθε τι που θέλαμε στη ζωή μας έπρεπε να το περάσουμε πρώτα από τη φωνή της λογικής. Μία λογική που μας ήθελε και μας θέλει όλους άμορφους – ξύλινους- όμοιους. Την περπατημένη οδό έπρεπε και πρέπει να ακολουθούμε, λες και μπορεί κάποιος από όλους όσους ξέρουμε δίπλα μας, να μας αποδείξει ότι είναι καλά αλλά και ευτυχισμένος. Αυτοί λοιπόν που μας οδηγούν να μην ακούμε το νιώθω μας, είναι με ένα ουφ στο στόμα.
Έτσι αφού απομονώσαμε μία βασική λειτουργία του σώματός και κάθε τι το περνάμε από την φωνή της λογικής, παγώσαμε το νιώθω μας.
Βάλαμε στο νιώθω μας «χρονόμετρο», «ταξίμετρο», «βαρόμετρο» και μέσα από αυτά έχουμε την απαίτηση το σώμα μας να λειτουργεί ρυθμισμένο σωστά. Μα πώς μπορεί ένα όργανο που δεν είναι ρυθμισμένο να παίξει μελωδία, θα παίζει παραφωνία. 

Το νιώθω μας λοιπόν κάτω από τις κατευθύνσεις τις λογικής απόκτησε όπως είπαμε χρονόμετρο.. «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «να περιμένεις να τελειώσεις πρώτα το σχολείο, το πανεπιστήμιο, να κάνεις τη δική σου οικογένεια, να έχεις τα δικά σου λεφτά».
Απόκτησε «ταξίμετρο» το οποίο έβγαζε και βγάζει τι θα πάρουμε ή τι δεν θα πάρουμε από αυτό το νιώθω, τι θα κερδίσουμε και τι θα χάσουμε.
Απόκτησε και «βαρόμετρο» γιατί το συγκρίναμε το νιώθω μας με το νιώθω του άλλου. Λες και υπάρχει τρόπος να μετρήσουμε όλο αυτό το μεγαλείο. Πώς μπορείς δηλαδή να μετρήσεις το νιώθω σου την ώρα που έχεις αγκαλιά το μωρό σου ? Πώς μετράς το νιώθω σου όταν κοιτάς τον αγαπημένο σου ? Αφού τις περισσότερες φορές στο μεγαλείο του νιώθω ψάχνουμε «κατάλληλες» λέξεις για να το περιγράψουμε και δεν τις βρίσκουμε.
Το μεγαλύτερο δε γκρέμισμα ως προς το νιώθω το έχουμε μεταφέρει στον αντρικό πληθυσμό. Έχουμε όλοι πείσει τους εαυτούς μας ότι ο άντρας δεν πρέπει να νιώθει, να είναι σκληρός και λογικός. Δεν είναι «σωστό» να κλαίει, να δείχνει συναισθήματα γιατί αυτό είναι λέει αδυναμία.
Μα πότε επιτέλους άραγε θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να ζήσουν μέσα από τη φυσικότητά τους και μέσα από τις δυνάμεις τους. Γιατί το νιώθω και το επιτρέπω να νιώθω δεν είναι αδυναμία, αλλά ακριβώς το αντίθετο, είναι η Υπέρτατη Δύναμη. Αυτό είναι η πραγματική έννοια του ανθρώπου, το νιώθω του. 

Από τη στιγμή λοιπόν που το νιώθω απομονώθηκε από τον άνθρωπο και μάλιστα πέρασε από τα πλοκάμια της λογικής, έφτασε το νιώθω να υποβιβάζεται απόλυτα. Αυτός ο υποβιβασμός λογικής+ νιώθω έφερε και την καρδιά μας σε σημεία απέραντου πόνου και μοναξιάς. Αφού τελικά άλλα κάναμε ότι μπορούσαμε για να μας μεταλλάξουμε. Η μεταλλαγμένη μας πια καρδιά έχει υποστεί την σκληρότητα του μυαλού και έτσι απομόνωσε και απομονώνει όλα όσα θεωρεί ότι θα την πονέσουν. Έτσι φτάσαμε στο δυστύχημα να πιστεύουμε ότι βλέπουμε περισσότερο από αυτό που νιώθουμε. Το σώμα μας χάνει την φυσική του ροή και ενέργεια και αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια γήρανσης. Όπως είναι προβλήματα στην όραση, άσπρες τρίχες, ρυτίδες, νευρόπονοι, εμφράγματα, ημικρανίες, αλλεργικές ρινίτιδες κλπ.
Όλοι μας λοιπόν η μιζέρια έχει περάσει μέσα σε αυτό το τόσο φυσικό μας νιώθω. Ένας μας οδηγός οποίος χάθηκε μέσα στα δίχτυα του μυαλού και της λογικής. Η λογική μας οδήγησε στην κτητικότητα ανάμεσά μας και σε σχέσεις σε μεγάλη απόσταση από την ελευθερία.
 Έτσι κανένας μας πια δεν έχει αρμονία και ισορροπία με το ίδιο του το είμαι.
Έτσι αυτό το μίζερο τοπίο, δυστυχώς ξεχείλισε τόσο πολύ που τώρα το βιώνουμε και σε πρακτικό επίπεδο. Γιατί όλο αυτό το κομμάτι χαμένης ενέργειας από το σώμα μας, μεταφέρθηκε να βιωθεί και σε πρακτικό επίπεδο. Επιστρέφουμε στο νιώθω, στο επιτρέπω να είμαι, για να κερδίσουμε πάλι την αρμονική τροχιά σε όλα τα επίπεδα και στο σώμα μας, αλλά και σε όλο το βιοτικό μας επίπεδο.  

ετικέτα ( αποκαλύπτω ) 

Δωροθέα