Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Το μυαλό απωθεί το Θεό.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ή δεν πιστεύουν στον Θεό, με οδηγό το μυαλό.  Από εκεί ξεκινάνε όλα τα «κακώς κείμενα». Από αυτή την «λεπτομέρεια» είναι που όλα είναι διαφορετικά.
Ο Θεός δεν συνεργάζεται με το μυαλό μας, ποτέ.


Κι όμως εμείς οι άνθρωποι τον Θεό προσπαθούμε να τον πλησιάσουμε βάζοντας μπροστάρη το μυαλό μας, την λογική μας και γενικά όλα όσα δεν αφορούν τον Θεό.
Βάση λογικής και μέσα από το μυαλό τους προσεύχονται οι άνθρωποι και μέσα από τους ορισμούς του δύο. Δηλαδή καλό ή κακό, αρνητικό ή θετικό. Μέσα από την κριτική και την αξιολόγηση λοιπόν δημιουργούμε τις βάσεις για να επικοινωνήσουμε με τον Θεό. Και όχι μόνο εμείς τον αναζητάμε μέσα από την αξιολόγηση και την κριτική, αλλά θεωρούμε ότι κι Εκείνος κάνει το ίδιο.
«Τα βλέπει ο Θεός» ή «Δεν βλέπει ο Θεός το άδικο»?
Μα πιο άδικο ? Ποιος το ορίζει το άδικο ? Πώς το κρίνουμε εμείς το άδικο ? Πώς μπορούμε να βρούμε το άδικο ? Τι είναι τελικά το άδικο ? 

Όλο αυτό το πακέτο με το «άδικο» ή το «δίκαιο» είναι μία διαδρομή κριτικής, αξιολόγησης όπου αν θυμηθούμε καλά ή αν επιλέξουμε να μελετήσουμε σωστά, θα δούμε ότι ο Θεός δεν μας οδήγησε στο να κρίνουμε και να αξιολογούμε, αλλά ακριβώς το αντίθετο.
Όπως επίσης μας είπε πως ό,τι σπείρουμε θα θερίσουμε.
Μας είπε ότι για να μη θερίσουμε από αυτά που σπέρνουμε έχουμε έναν δρόμο που λέγεται συγνώμη.
Οι δρόμοι- τρόποι είναι τόσο καλά γραμμένοι.
Όμως εμείς όλα τα βασίζουμε στην λογική μας και έτσι βάλαμε και τον Θεό «συνεργάτη» μας σε όλο αυτό.
Τον θέλουμε μαζί μας, τον θέλουμε να συναινεί. Τον παρακαλάμε κι όλας να αναλάβει να επέμβει για να ρυθμίσει το δίκαιο ή το άδικο, το σωστό ή το λάθος, στο θετικό ή το αρνητικό. Και όλα αυτά τα βασίζουμε στην λογική μας. Η οποία λογική μας είναι πτυσσόμενη και πάντα από τη μεριά που μας βολεύει.
Μέσα από όλο αυτό λοιπόν οι άνθρωποι προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τον Θεό. Τον οποίο τον βάζουν στην πραγματικότητα «διαιτητή» στις αψιμαχίες τους, στις κόντρες τους και σε ότι. Είναι δυνατόν να παρακαλάς τον Θεό να κάνει κάτι ως προς έναν αδερφό σου και να θεωρείς ότι ποιείς το θέλημά Του. Να πιστεύεις ότι θα σε ακούσει. Να πιστεύεις ότι θα τιμωρήσει επειδή του το ζητάς εσύ ? Μα από τη στιγμή που εσύ κατευθύνεις τον Θεό να κάνει κάτι τέτοιο, νομίζεις ότι σε ακούει ? Ευτυχώς όχι, θλίβεται εκείνη την ώρα, που σε βλέπει να παρακαλάς για το κακό του άλλου. Σε κοιτάζει με συμπόνια και σου ζητάει να μετανοήσεις γι’ αυτό. Προσπαθεί να σου υπενθυμίσει ότι δεν ζητάμε την τιμωρία του αδερφού μας αλλά την συγχώρεσή του. 

Ας αναζητήσουμε λοιπόν μέσα μας, μέσα εκεί σε μας, με ποιο τρόπο προσπαθούμε να πλησιάσουμε τον Θεό ?

Αν είναι με το μυαλό και μέσα από τον «οδηγό» σωστό/ λάθος, δίκαιο/ άδικο, ας αναζητήσουμε τις προθέσεις μας. Μήπως προσπαθούμε να έχουμε ίδιον όφελος ? Γιατί ο Θεός να ξέρουμε ακούει μόνο μία ταπεινή και αγνή καρδιά. Μία καρδιά γεμάτη από κατάνυξη, η οποία έχει αποσυνδεθεί με την λογική. Η οποία κατά βάση έχει αναζητήσει και έχει αναγνωρίσει όλα της τα λάθη που έκανε με οδηγό της το μυαλό. Επιλέγει αυτός ο άνθρωπος να καθαριστεί απόλυτα και ύστερα ας δοκιμάσει με αυτή την καινή καρδιά να επικοινωνήσει μαζί Του. 

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα