Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Είναι «θέλημα Θεού»….

Βολικό σενάριο είναι αυτό τελικά. Για ότι κακό μας συμβαίνει ο Θεός «φταίει» και όχι ο εγωισμός μας και οι επιλογές μας. Ενώ για κάθε καλό καμαρώνουμε και λέμε «είδες τι καλά που τα κατάφερα»?


Μα πώς είναι δυνατόν εμείς άνθρωποι που έχουμε σπουδάσει, που έχουμε γεμίζει τους τοίχους μας με αράδα τα πτυχία, να πιστεύουμε ακόμη ότι όλα τα ευτράπελα που μας συμβαίνουν ο Θεός φταίει?
Πώς είναι δυνατόν εμείς να βάζουμε μέσα στο «τσουβάλι» μας έχθρα, πίκρα, πόνο, συκοφαντίες, κριτική, αδικίες, εγωισμό δηλαδή και όταν ανοίξουμε αυτό το τσουβάλι να θεωρούμε ότι θα βρούμε μέσα του χρυσάφι? Πώς μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα θερίσουμε άλλα από αυτά που σπείραμε? Πώς είναι δυνατόν για όλα όσα έχω σπείρει εγώ μέσα στην όλη μου τη ζωή, όταν μου συμβεί κάτι «κακό» να βάλω τον Θεό μπροστά και να πω ότι με τιμωρεί. Μα το ίδιο μου το εγώ με τιμωρεί. Από το ίδιο μου το εγώ παίρνω την «αμοιβή» των πράξεων και σκέψεών μου. 

Ο Θεός απλώς το μόνο που κάνει είναι να βρίσκεται συνέχεια από πάνω μου και να κάνει προσπάθειες να μου «ανοίξει» τα μάτια και να με οδηγήσει να δω, να αναγνωρίσω τι μαζεύω στο «τσουβάλι» μου. Έτσι αυτό που Μου λέει συνέχεια είναι μετανόησε παιδί μου, αναγνώρισε τα λάθη σου και έλα σε μένα να σε απαλλάξω. Πώς να με απαλλάξει άραγε ? Μα Εκείνος θα μου αδειάσει το τσουβάλι, Εκείνος θα μου το μηδενίσει και έτσι δεν θα βιώσω αυτά που μάζευα τόσα χρόνια. Μέσα από την μετάνοια που σημαίνει έχω αναγνωρίσει τη μαγική λέξη «φταίω», ο ίδιος ο Πατέρας μας, αυτόματα συγχωρεί και μας οδηγεί να περάσουμε ύστερα στον δρόμο της αρετής και να φύγουμε από το εγώ. Εμείς όμως αντ’ αυτού επιστρέφουμε ύστερα από την μετάνοια και ύστερα από την Αγία Κοινωνία στο να συνεχίζουμε να γεμίζουμε πάλι το «τσουβάλι» μας με τα ίδια και χειρότερα. Οπότε όταν έρθει μπροστά μας ένα δυσάρεστο γεγονός, θα πούμε, «είδες θέλημα Θεού ήταν, με τιμώρησε». Όχι δεν σε τιμώρησε ο Πατέρας μας, αλλά ο εγωισμός. Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι η μεγαλύτερη απόσταση που έχουμε από τον Θεό είναι μόνο από αυτόν τον εγωισμό, που μας αναγκάζει να «χρυσώνουμε» το «χάπι» στους εαυτούς μας, τότε θα έχουμε νικήσει.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας συμβεί κάτι αντί να πούμε ο Θεός το έφερε ή ήταν θέλημα Θεού ή δεν ήταν θέλημα Θεού, ας αναρωτηθούμε. Με χαρτί και στυλό να ψάξουμε να βρούμε με απόλυτη ειλικρίνεια… «που και με ποιο τρόπο συμμετείχα σε όλο αυτό που μου συμβαίνει», «πώς το προετοίμασα και πως το προκάλεσα».
Γιατί καλό είναι να θυμόμαστε πως ο Θεός είναι αγάπη και μόνο αγάπη. Ο Θεός δεν συναντήθηκε ποτέ με το ύπουλο προσωπείο που του έχουμε «φορέσει» για να κρυφτούμε πίσω από αυτό και να μην παραδεχτούμε το μέγεθος του εγώ μας και το πόσο εμείς φταίμε για όλα όσα μας συμβαίνουν. Αν ήταν έτσι τότε δεν θα έκανε Θαύματα ο Θεός, αν ήταν έτσι δεν θα μας έλεγε Θα είμαι Εδώ όταν μου το ζητήσετε. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι ο Θεός κάνει διακρίσεις και άλλους τους έχει στην «πούδρα» και άλλους τους «χτυπάει». Γιατί πολύ απλά σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει το Μέγεθος της Ευσπλαχνίας Του και το μέγεθος της αγάπης και της Πίστης Του που έχει προς όλους εμάς. 


Καλό είναι επίσης να γνωρίζουμε πως όλα όσα είναι γραμμένα μέσα στην αποκάλυψη του Ιωάννη, δεν θα είναι δρόμοι πόνου από τον Θεό, αλλά από τα δικά μας εγώ, τα οποία θα «σκάσουν» όλα μαζί. Οι «φούσκες κοπανιστού αέρα που τόσα χρόνια γεμίζουμε» με την αλαζονεία μας και την ασέβεια μας αλλά κυρίως την απόλυτη απομάκρυνσή μας από την διαδρομή του Θεού, θα σκάσουν και θα ξεχυθεί το μεγαλείο του πόνου. Μόνο εμείς μπορούμε να το σταματήσουμε όλο αυτό. Ο καθένας ατομικά να πάρουμε την απόφαση και να πούμε «Θεέ μου για ότι κακό μου συμβαίνει στη ζωή μου εγώ φταίω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις και να μου δώσεις Φώτιση για να μπω στο μονοπάτι Σου».   

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα