Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Δύναμη είναι να μπορείς να ζητάς και όχι αδυναμία.

Για να φτάσει κάποιος να ζητήσει θέλει δύναμη. Η προσευχή είναι διαδρομή δύναμης και όχι αδυναμία.
Είναι διαδρομή πίστης και δικής μας ταπείνωσης.
Είναι η στιγμή της παραδοχής ότι γνωρίζω την αδυναμία μου και παραθέτω σε σένα κομμάτια μου.
Αλλιώς είσαι στα αζήτητα.


Ο άνθρωπος που δεν ζητάει έχει πόνο στην καρδιά του και έναν εσωτερικό εχθρό που λέγεται εγωισμός. Αυτός ο εγωισμός σκάβει συνέχεια κάθε σημείο του ανθρώπου αυτού. Τον καταδικάζει στην μοναξιά, στην μιζέρια και στην αδιαφορία. Μία αδιαφορία την οποία την τροφοδοτεί ο ίδιος.
Αυτό όλο ακούει στο όνομα χαμηλή αυτοεκτίμηση, αυστηρή αυτοκριτική, σκληρότητα και απομόνωση.
Ο άνθρωπος που δεν ζητάει και υπομένει, θα φτάσει η στιγμή που θα νιώθει ότι πνίγεται και όταν ζητήσει θα κάνει σαν τον πεινασμένο λύκο. Θα αγριέψει, θα αρχίσει να βγάζει άναρθρες κραυγές πόνου και θλίψης. Θα μοιάζει έρμαιο του θυμού του και θα είναι. Θα νιώθει ότι τον πνίγει το δίκιο και ότι ήρθε η ώρα να μιλήσει έξω από τα δόντια. 

Μα πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, που είναι ένας καταστροφικός σεισμός για όλους και για όλα γύρω μας, αλλά κυρίως για την δική μας αυτοκυριαρχία που «συντηρούσαμε» για χρόνια, μέσα από την υποτακτική- υποτονική μας στάση, που εμείς την είχαμε ορίσει ως «υπομονή» ας κάνουμε κάτι απλό. Να δοκιμάσουμε να ζητήσουμε, να πούμε «θέλω να μου δώσεις», να πούμε «χρειάζομαι βοήθεια», να πούμε «χωρίς εσένα δεν μπορώ να τα καταφέρω». Όλο αυτό δίνει ανάπτυξη σε μας και μεγαλείο προσφοράς στους διπλανούς μας. Όλο αυτό μας οδηγεί στο ότι εμείς δεν είμαστε σε όλα τέλειοι, δεν έχουμε απαιτήσεις σκληρότητας από τους εαυτούς μας. Αλλά ξέρουμε, αναγνωρίζουμε την ανθρώπινη μας υπόσταση και έτσι δίνουμε στις σχέσεις μας δρόμο ανάπτυξης μέσα από αυτή τη μαγική συνύπαρξη.
Όχι λοιπόν στην σκληρότητα του εγώ που μας απομονώνει. Όχι στην διαδρομή του εγώ μπορώ να τα καταφέρω και μόνος μου, γιατί αυτό είναι μία σκλαβιά έπαρσης. Όχι στην διαδρομή, αν δεν μπορείς να ξυθείς μόνος σου μη περιμένεις να σε ξύσει κανείς. Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι έτσι, έστω και ένας άνθρωπος θα θελήσει να σου δώσει το χέρι του.  

Το μόνο που χρειάζεται είναι να νιώθεις άξιος να μπορείς να ζητήσεις, ελεύθερος να μην τα μπορείς όλα μόνος σου.
Μεγαλείο ανθρωπιάς , αναγνώρισης και ταπείνωσης είναι όλο αυτό. Φροντίδα για εμάς και για το περιβάλλον μας.
Να θυμάμαι λοιπόν ότι να ζητήσω δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη πίστης και ενότητας. Όταν ζητώ ξέρω ότι είμαι ένας ταπεινός άνθρωπος γεμάτος κατανόηση. Όταν δεν ζητώ είμαι ένας σκληρός, ξύλινος και άδικος με τον εαυτό μου αλλά και με τους άλλους αφού δεν τους δίνω τη δυνατότητα να μου δείξουν το μέγεθος της αγάπης τους για μένα.
Νιώθω, αφήνομαι, ζητάω, επιτρέπω να είμαι άνθρωπος.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα