Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Όρισε το σημείο…

Μπήκαμε μέσα σε όρια και μέσα από αυτά τα όρια θεωρούμε τα πάντα γύρω μας είτε σωστά είτε λάθος.
Μα για ποια όρια μιλάμε ? Πώς τα ορίσαμε ? Σε τι μας χρησιμεύουν ?
Τα όρια μας χρησιμεύουν για να ξεχωρίζουμε αντικείμενα και μόνο.
Εμείς τα όρια τα φέραμε στον χρόνο και στον χώρο. Άραγε υπάρχει χρόνος ? Άραγε υπάρχει χώρος ?


Μέσα στο άπειρο σύμπαν που βρίσκεται ολόγυρα και έξω από μας υπάρχει όριο ?
Αυτά τα όρια μας έχουν εγκλωβίσει και μας έχουν καθηλώσει με τέτοιο τρόπο που νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι ενώ τελικά δεν είμαστε.
Πέρα από τα όρια λοιπόν που βάλαμε την ύλη- τον χρόνο και τον χώρο τα μεταφέραμε και στο νιώθω μας.
Αλήθεια τι όριο έχει η χαρά ? η ηρεμία ? η γαλήνη? Η θλίψη ? ο πόνος ? ο φόβος ? Ποιος μπορεί να δώσει όρια επιτρεπτά ή μη ? Που βασίζονται τα όρια ? Σε μετρήσεις ? Σε σωστές ή λάθος τοποθετήσεις ? Μα πως μπορούμε να μετρήσουμε ή να οριοθετήσουμε κάτι που δεν μετριέται ? 

Πώς ? Αφού ερχόμαστε αυθεντικοί, μοναδικοί πώς γίνεται να υπάρχει τρόπος να ζούμε μέσα από όρια ? Όρια που έχει βάλει κάποιος για τον εαυτό του ή μέσα από μετρήσεις που έχει κάνει σε 100 τυχαίους ανθρώπους ? Για το πώς «πρέπει» να είναι ? Να φέρονται ? Να αισθάνονται ? Να πονούν ? Να φοβούνται ? Να νιώθουν ?
Μα πως μπορέσαμε να μετρήσουμε το νιώθω ? Πώς είναι δυνατόν να βάλουμε όλους τους ανθρώπους σε ένα μπλέντερ και να τους κάνουμε όλους να μοιάζουν με τους άλλους . Τότε αυτή η αυθεντικότητα τι ώρα θα βγει στην επιφάνεια ?
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας πει μέχρι που θα νιώθουμε θλίψη, χαρά, ηρεμία, πόνο, φόβο ? Με ποιον μας συγκρίνει ? Πώς κατάφερε να μπει μέσα στην ψυχοσύνθεση μας ? Πόσο εύκολο είναι να πας στην μεριά και στη θέση του άλλου ? Με ποια κριτήρια όλοι μας βάζουμε όρια στις ζωές των άλλων ? Γιατί ? Με ποιο στόχο ή σκοπό ? Να μοιάζουν ? Μα κανείς μας δεν ήρθε για να μοιάζει αλλά μόνο για να ανακαλύψει το Είμαι του και μέσα από αυτό το Είμαι του να συναντήσει το πρόσωπο του Δημιουργού Του, δηλαδή του ίδιου του Θεού.
Ναι υπάρχουν κοινά υλικά. Ναι υπάρχουν κοινά χρώματα. Ναι υπάρχουν κοινές διαδρομές.
Αλλά το νιώθω δεν έχει σωστό και λάθος. Το μυαλό ορίζει και μεταρρυθμίζει και τελικά απορρυθμίζει την ψυχή και την καρδιά, μέσα από αυτά τα όρια. Τα οποία όρια δεν ισχύουν και δεν γίνεται να ισχύουν. 


Ναι μπορεί να έχει όρια το σώμα μας, αλλά αυτά τα όρια δεν έχουν τη δυνατότητα να δεσμεύουν και να οριοθετήσουν την ψυχή. Η ψυχή δεν έχει όριο, είναι αόρατη. Κάθε τι αόρατο χάνεται μέσα στην ολότητα του Σύμπαντος και ανήκει στον Όλον, στην Μονάδα. Η ψυχή μας λοιπόν όταν έρχεται εδώ δεν αποκτά όρια, αλλά μορφή. Μία μορφή που της δίνει άπειρες δυνατότητες αν και εφόσον η ψυχή δεν αποκοπεί από την Μονάδα. Οπότε κάθε όριο είναι μόνο ως προς τον υλικό τομέα και ως κάποιους κανόνες για να μπορούμε να συνυπάρχουμε. Η ψυχή που έχει καταφέρει να είναι δεμένη με την Ουράνια Πατρίδα ξέρει ότι έχει μόνο μορφή και κανένα όριο. Γιατί όταν συναντήσεις τον Πατέρα μας Θεό, τότε γνωρίζεις το μεγαλείο της Ολότητας και της ενότητας, έτσι φεύγεις για πάντα από τα όρια που σε είχαν καθηλωμένο και εγκλωβισμένο μέσα σε πρέπει και στάνταρς. Οπότε αν έχουμε ορίσει ένα σημείο ή σημεία ας αναζητήσουμε το Μεγαλείο του Θεού για να αποκτήσουμε την πραγματική μας υπόσταση. Μια υπόσταση που δεν είναι άλλη από το Θεοί Εστέ. Θεοί Εστέ σημαίνει δίχως όρους και όρια Αγάπη.΄

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα