Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Η απόλυτη αρμονία του σεβασμού.

Ο σεβασμός είναι μία από τις τόσες έννοιες που έχει παραποιηθεί και έτσι δεν βιώνετε απόλυτα σχεδόν από κανέναν. Συνήθως ακούς να 

τον ζητούν οι άνθρωποι, «θέλω να με σέβεσαι» και εννοούν να με φοβάσαι. Τον προωθούμε μέσω λόγου, είτε ζητώντας λύπηση από τους άλλους προς εμάς, είτε ως εμπάθεια, είτε ως εκφοβισμό. Όχι πως έχουμε άδικο που τον έχουμε πάρει λάθος τον σεβασμό, γιατί από μικρή ηλικία σεβασμός = φόβος. Τον κάναμε δηλαδή τον σεβασμό αδερφό του φόβου και ανάποδα. Με αποτέλεσμα να φύγουμε από την αληθινή του υπόσταση. Το κυριότερο είναι πως δεν μάθαμε ποτέ να σεβόμαστε τους εαυτούς μας. Μα πώς να το μάθουμε άλλωστε, πώς γινόταν να φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού για μας η λέξη φόβος & σεβασμός ήταν ένα και το αυτό. Τον αναζητάμε φυσικά και τον έχουμε ανάγκη, αλλά δεν ξέρουμε πώς να τον ορίσουμε.
Αν θέλαμε να φτιάξουμε λοιπόν ένα «κουστούμι» ως προς την λέξη σεβασμός θα της δίναμε όλα τα παρακάτω : 
σεβασμός = κατανοώ, αποδέχομαι, δεν ορίζω, δεν ζορίζω, επιτρέπω, αναγνωρίζω, δεν κρίνω, δεν αξιολογώ, δεν κατατάσσω. Όλες αυτές οι τόσο «μαγικές» λέξεις, που αφού δεν βιώνονται από μας για μας, πώς μπορούμε να τις εφαρμόσουμε προς τους άλλους. Αφού κυρίαρχο ρήμα στις σχέσεις μας είναι το χειραγωγώ. Καθένας με τον τρόπο του προσπαθεί να χειραγωγήσει τον άλλον. Ανάγκη επιβολής έχουμε και όχι σεβασμού με την πραγματική του διάσταση. Θέλουμε λοιπόν να επιβάλουμε στον άλλον τα θέλω μας, τις ανάγκες μας, τα πρέπει μας, τα στάνταρς μας και απαιτούμε από τον άλλον να τα κάνει επειδή τα είπαμε εμείς, επειδή θεωρούμε ότι ξέρουμε περισσότερα, επειδή θεωρούμε ότι έχουμε περισσότερη πείρα, επειδή.. επειδή.. επειδή, είμαστε εγωιστές. Οπότε με «αρχηγό» τον εγωισμό πάντα θεωρούμε τους εαυτούς μας καλύτερους ως προς… και αυτό το ως προς.. γίνεται μία ωραία θηλιά στον λαιμό του άλλου δίπλα μας. Όσο πιο κοντινός μας είναι αυτός ο δίπλα μας, τόσο πιο μεγάλη είναι η θηλιά. Και η λέξη σεβασμός σημαίνει «απαιτώ να με ακούς επειδή εγώ ξέρω, ενώ εσύ όχι». 

Όμως όπως αναφέραμε παραπάνω η πραγματική έννοια του σεβασμού είναι η απόλυτη ελευθερία από εμάς προς εμάς και έτσι γίνεται και από εμάς προς τους άλλους. Τότε όταν όλο αυτό το μεγαλείο του σεβασμού βιωθεί απόλυτα, οι σχέσεις μας μετατρέπονται σε μελωδίες χαράς και αρμονίας. Όλες μας οι σχέσεις, με κάθε άνθρωπο. Όμως για να βιωθεί ο σεβασμός σε κάθε μας σχέση, πρώτα θα τον «φορέσουμε» σε εμάς. Να αρχίσουμε να τον ζούμε, να δούμε πόσο όμορφα είναι. Να καταλάβουμε ακριβώς το μέγεθός του. Τότε από εκεί και μετά ο εαυτός μας θα αρχίσει να βιώνει την απόλυτη ελευθερία και αρμονία. Όλο αυτό από τη στιγμή που θα το προσφέρουμε στους εαυτούς μας, θα θελήσουμε να το δώσουμε παντού γύρω μας. Θα θελήσουμε να επιτρέψουμε πια σε όλες μας τις σχέσεις να μπορούν να αναπνέουν αρμονικά και αν θα τους ξανά «κοπεί η ανάσα», να είναι μόνο από μία σφιχτή αγκαλιά και όχι από καμία μορφή χειραγώγησης.
Κατανοώ, αποδέχομαι, δεν ορίζω, δεν ζορίζω, επιτρέπω, αναγνωρίζω, δεν κρίνω, δεν αξιολογώ, δεν κατατάσσω. Τι υπέροχο μονοπάτι. Μόνο να το διαβάσετε και να αρχίσετε να το νιώθετε, θα σας έρθει μία μορφή ηρεμίας.
Πόσο λοιπόν κατανοώ, αποδέχομαι, δεν ορίζω, δεν ζορίζω, επιτρέπω, αναγνωρίζω, δεν κρίνω, δεν αξιολογώ, δεν κατατάσσω τον εαυτό μου ? Σε ποιους τομείς με κατανοώ, με αποδέχομαι, δεν με ορίζω, δεν με ζορίζω, επιτρέπω, αναγνωρίζω, δεν με κρίνω, δεν με αξιολογώ, δεν με κατατάσσω? Όταν δω και καταγράψω όλα όσα με εξαναγκάζω να βιώνω μέσα από εκφοβισμούς και υποβιβασμούς, τότε θα καταλάβω ότι σαφώς και δεν με σέβομαι. Σαφώς και με έχω με ένα «πιστόλι» στον κρόταφο και με απειλώ κάθε λεπτό, μέσα από σκέψεις αναξιότητας που έχω για μένα. Είτε γιατί δεν τα κατάφερα όπως θα «έπρεπε», είτε γιατί μέχρι τώρα στη ζωή μου «θα έπρεπε να έχω καταφέρει εκείνο ή το άλλο».  

Ένα σωρό καταδικαστικές σκέψεις και συναισθήματα κυρίως τύψεων και ενοχών συνθέτουν την  καθημερινότητά μας. Ακόμη και σε στιγμές χαλάρωσης, ηρεμίας, διασκέδασης θα πεταχτούν σκέψεις τέτοιες για να με καταφέρουν να με βγάλουν από τον δρόμο της απόλαυσης – απολαβής. Ο μόνιμος επικριτικός μου εαυτός είναι πάντα εκεί για να με κάνει να νιώθω «λίγος», «μικρός», «τίποτε».
Αν λοιπόν με ευκολία σε εμάς φερόμαστε έτσι, λες και είμαστε ένα χταπόδι που το χτυπάμε ανελέητα, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να φερθούμε έτσι και σε όλους τους άλλους. Όχι δεν το κάνουμε επίτηδες. Αλλά ο τρόπος που φέρομαι σε μένα, είναι αυτός που φέρομε και στους άλλους. Με αποτέλεσμα να έχουμε δημιουργήσει κυκλώνες στις σχέσεις μας, κυκλώνες που το μόνο που κάνουν είναι να αγωνίζεται ο ένας κυκλώνας να είναι μεγαλύτερος από τον άλλον. Το παιχνίδι χάνετε άδοξα μέσα σε μόνιμους καβγάδες, διχόνοια, χωρισμούς. Έτσι πέφτουμε ακόμη περισσότερο συναισθηματικά και κατατάσσουμε και όλους τους ανθρώπους με χαρακτηρισμούς που δεν τους ανήκουν απαραίτητα. Ξεκινάμε νέες σχέσεις, νέες φιλίες, νέες διαδρομές συνεργασίας και λίγο καιρό μετά, ψάχνουμε να δούμε γιατί αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα, άλλα λέμε και άλλα καταλαβαίνουμε. Μα πολύ απλά γιατί κανένας δεν είναι σε σχέσης σεβασμού, ελευθερίας, εκτίμησης και αγάπης. Αλλά όπως είπαμε σε κυκλώνες που στόχο έχουν τελικά να αποτελειώσουν ότι όμορφο ξεκίνησε, με όσες υπέροχες προϋποθέσεις άρχισε η όποια σχέση. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα μοιάζει να έχει ξεφτίσει, να έχει χάσει την αρχική της ευωδία. 

Ο δρόμος του σεβασμού από εμάς για μας, όταν περπατηθεί και βιωθεί σε όλο του το «πακέτο», τότε όλα θα αλλάξουν χρώμα, άρωμα και γεύση. Τότε όλες μας οι σχέσεις θα έχουν το χρώμα του λευκού – ελεύθερου. Τότε το ίδιο μας το μυαλό θα έχει εντελώς άλλη εικόνα.
Αυτό ακριβώς μας ζητά και η Καινή Διαθήκη από μας προς τον Θεό, όταν λέει να τον φοβόμαστε, εννοεί να τον σεβόμαστε. Γιατί όταν φτάσουμε τον απόλυτο δρόμο του σεβασμού, τότε ποιούμε απόλυτα το Θέλημά Του. Τότε Εκείνος θα εμφανιστεί στην ζωή μας και θα αναλάβει κάθε μας βάρος για να μας κάνει να νιώσουμε – ιώσουμε – ιάσουμε – θεραπευτούμε από κάθε τι.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα