Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο….

Κάθε τίτλος είναι ένας τοίχος, ο οποίος μας κρατά σε απόσταση από την αλήθεια και από ολόκληρη την εικόνα. Οι τίτλοι, μας αναγκάζουν, μας οδηγούν, μας ορίζουν, μας καθορίζουν, όμως τελικά μας κλείνουν 


και μας κλειδώνουν, με αποτέλεσμα να μοιάζει σαν να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Έναν τοίχο που τον έχουμε φτιάξει με τα ίδια μας τα χέρια.  Όπως και να τον δω έναν τοίχο- τίτλο είναι απομόνωση, είναι δέσμευση και σκλαβιά. Το μυαλό μας, όπως έχουμε ξανά πει είναι αντιφατικό από τη φύση του και έχει ανάγκη να εκλογικεύει το κάθε τι πριν να το πράξει. Με οδηγούς πάντα δύο βασικούς τίτλους, θετικό – αρνητικό ξεκινάμε να παραθέτουμε όλους τους επόμενους τίτλους.
Αναζητάμε μέσα στη μέρα μας να βρούμε θετικά και αρνητικά. Το θετικά το κυνηγάμε και το αρνητικά προσπαθούμε να το πολεμήσουμε. Με ποια κριτήρια άραγε? Ποιο είναι το ζητούμενο ? Να νιώθουμε τύψεις κάθε φορά όπου πάνω στην προσπάθειά μας, να δούμε τη ζωή θετικά, έρχεται και μία αρνητική σκέψη να κάνει την εμφάνισή της ? Μα αυτό από τη φύση του είναι εξουθενωτικό και εξωπραγματικό. Το να προσπαθούμε κάθε φορά να θέτουμε τίτλους τέτοιους ώστε ο ένας να μάχεται τον άλλον. Μία μάχη που γίνεται ένας δυνάστης, ένας δυνάστης γεμάτος από τίτλους, τοίχους, στους οποίους πάντα πέφτουμε επάνω τους. Ζαλισμένοι από τα πολλά χτυπήματα και μουδιασμένοι, που το σύμπαν μοιάζει άκαρδο, το συναίσθημά μας βάλετε τόσο πολύ που η θλίψη έχει αρχίσει να ρέει από τα «μπατζάκια» μας.   

Οι τίτλοι ρέουν και κάθε μέρα πιο πολύ. Τίτλοι που τους διαβάζουμε και στις ειδήσεις, τους ακούμε, πονάμε αλλά εκεί δεν λέμε να τους απομυθοποιήσουμε και να πούμε στους εαυτούς μας, ήρθε η ώρα να ζήσουμε χωρίς κανένα τίτλο. Να είμαι αυτό που είμαι έτσι απλά και αρμονικά μέσα από τη στιγμή. Όταν μείνω έτσι απλά για ένα λεπτό στη στιγμή, χωρίς ούτε μία σκέψη, χωρίς ούτε συναίσθημα, εκεί μέσα στο κενό του λεπτού, τι είμαι, θετικός ή αρνητικός ? Τίποτε από τα δύο, είμαι πραγματικός, αληθινός, ουσιαστικός, είμαι αυτό που είμαι. Μία στιγμή και μόνο. Μία αρμονία και μόνο.
Μπορώ ναι μπορώ να απελευθερώσω τον εαυτό μου από κάθε τίτλο- τοίχο. Να βγω επιτέλους από αυτό το τέλμα του θετικά ή αρνητικά. Να μπω στο πραγματικά.
Άλλωστε τι είναι πιο σημαντικό άραγε η μέρα – θετικό ή νύχτα- αρνητικό ? Μα αν γνωρίζεται η αγρανάπαυση* είναι εξίσου σημαντική με την ανθοφορία. Χωρίς την αγρανάπαυση δεν υπάρχει άνθιση.  Χωρίς τους δρόμους της νύχτας, της χαλάρωσης, της ξεκούρασης, δεν μπορεί η μέρα να έχει τα αρμονικά αποτελέσματα. Γι αυτό και σε όλες τις συσκευές μας έχει το on και το off. Που σημαίνει ότι είναι εξίσου σημαντικά και τα δύο. Έτσι ακριβώς και στη ζωή μας είναι εξίσου σημαντικά και τα θετικά και τα αρνητικά, αρκεί να μην τα οριοθετούμε, να μη τα ορίζουμε με τίτλους. Από μας δημιουργείται η λάθος εντύπωση και οι λάθος εικόνες. Ο ήλιος είναι η θετικότητα και η βροχή η αρνητικότητα ή το ανάποδο ή και τα δύο είναι θετικά και αρνητικά ? Ότι πάνω και κάτω, ότι μέσα και έξω. Όλα είναι ένα και όλα ανήκουν στο ένα. Όλα είναι Θεός και όλα ανήκουν στην ολότητα. Τίποτε δεν είναι έξω, όλοι είμαστε μέσα στο σύμπαν είτε ζούμε είτε όχι. Οι ψυχές όλες είναι μέσα στο σύμπαν άρα είναι μέσα στην ολότητα της Μονάδας. Εμείς πήραμε αυτή τη μονάδα και αρχίσαμε τις υποδιαιρέσεις. Με ποιο στόχο ? Να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να βιώνουμε τον πόνο και τη φθορά ? 

Όλα αυτά τα όρια και τους τίτλους εμείς τα βάλαμε. Εμείς τα ορίσαμε και εμείς τα ζούμε. Όλα όσα μας απαρτίζουν με τους τίτλους θετικό- αρνητικό, από μας πέρασαν πρώτα, εμείς τα δημιουργήσαμε κι εμείς τα πολεμάμε.

Αλήθεια, αν κάποιος, κάθε πρωί που ξυπνούσαμε, μας έλεγε, «ξέρεις σήμερα είναι η τελευταία σου μέρα στη ζωή». Τι θα κάναμε ? Πώς θα λειτουργούσαμε ? Πόση σημασία θα δίναμε σε όλους αυτούς τους τίτλους- τοίχους που τώρα μας ορίζουν ? Θεωρώ πως θα αποκτούσαμε μέσα σε λίγα λεπτά εντελώς άλλη φιλοσοφία για τη μέρα αυτή. Θα την στήναμε πάνω σε άλλη βάση. Αυτό είναι σοφία. Να ξέρω και να θυμάμαι πως αυτό το λεπτό μπορεί να κλείσουν τα μάτια μου για πάντα. Όχι αυτό δεν είναι τρομοκρατία, αλλά η αλήθεια. Είναι η σίγουρη διαδρομή μου. Άρα γιατί κάνω τον προφήτη ? Γιατί με βασανίζω, αφού στην πραγματικότητα δεν έχω ιδέα πόσα λεπτά μου μένουν ως ζωή. Ούτε ξέρω πόσα λεπτά ζωής έχουν όλοι οι άνθρωποί μου. Ας ζήσω λοιπόν μέσα από αυτή τη φιλοσοφική οδό, με οδηγό την ολότητα και την  ενότητα. Και να θυμάμαι πως θετικό και αρνητικό υπάρχουν γιατί θέλω εγώ να υπάρχουν. Η ζωή αλλάζει πάντα με τον «ρυθμό» που θα της βάλω εγώ. Ας επιτρέψω για ένα λεπτό τώρα στον εαυτό μου να ησυχάσει, να νιώσει ασφάλεια με αυτό που είναι στα αλήθεια και ας απολαύσω αυτό το αρμονικό λεπτό του ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. 

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα