Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Μια βόλτα στα «σοκάκια» της αλήθειας.

Ο έρωτας είναι ο τρόπος ανάσας. Η ανάσα είναι η κινητήριος δύναμη. Η αγάπη από μόνη της οδηγεί στην παθητικότητα, ίσως στην αδράνεια. Αδράνεια με την έννοια ότι κάποιες φορές φτάνεις στην αποδοχή που ορίζει την αγάπη και πολλοί άνθρωποι εννοούν «τι να κάνουμε τώρα έτσι ήρθαν τα πράγματα», οπότε η αγάπη από μόνη της είναι ένα τέλμα, ένα τέρμα. Ενώ ο έρωτας - ανάσα είναι ο μετατροπέας που εναρμονίζεται με την ολότητα της αναδημιουργίας.


 Που σημαίνει παρατήρησε την ανάσα σου σε κάτι που σε γοητεύει !!! Παρατήρησε την σε κάτι που απεχθάνεσαι. Η ανάσα σου δείχνει το μέγεθος του έρωτα ή όχι. Η αγάπη ύστερα συνδυαζόμενη με τον έρωτα – ανάσα, θα δώσει παλμό ένωσης, πληρότητας και θα κάνει τον μετατροπέα.  Αν παρατηρήσεις σε κάθε παραμύθι, ο έρωτας είναι αυτός που λύνει τα μάγια.  Πότε ? Όταν φτάσουμε να ερωτευτούμε αυτό το «τέρας» που βλέπουμε, τότε η ενέργεια του έρωτα είναι που λύνει τα μάγια και κάνει την εμφάνισή του ο πρίγκιπας ή η πριγκίπισσα. Άρα ο έρωτας είναι ο τυφλός συνεργάτης μας, ο οποίος ορίζεται από τις αισθήσεις μας χωρίς την όραση μας. Η όραση μας αν συνεργαστεί με την καρδιά τότε είμαστε στο απόλυτο σημείο του έρωτα, αν όμως η όραση συνεργαστεί με το μυαλό, τότε ο έρωτας εξαφανίζεται. 

Η μαγεία του έρωτα λοιπόν είναι αυτή ... να ερωτευτώ την ολότητα από την ολότητά μου, για την ολότητά μου. Να μην βλέπω και να μην αναγνωρίζω.... απλώς να υπάρχω μέσα από την ανάσα της ανάπλασης του έρωτα.... γιατί ο έρωτας αναπλάθει μέσα από το - δεν μπορώ να το περιγράψω. Έχετε προσπαθήσει αμέτρητες φορές να περιγράψετε αυτό το ερωτικό στοιχείο που βιώνετε σε διάφορες στιγμές τις ζωής σας οι οποίες ήταν γεμάτες πληρότητα και αρμονία και δεν μπορείτε. Στιγμές με κλειστά τα μάτια ( απομονώνω την όραση - κρίση) γιατί ο έρωτας απομονώνει κάθε τι λογικό. Με αυτόν τον έρωτα οδηγό, αφήνομαι στην επιφάνεια της θάλασσας αυτής του Συμπαντικού Υγρού της Αναδημιουργίας και μέσα από αυτή το μαγικό νιώθω, είμαι ένα και το αυτό με το είμαι μου, την ολότητά μου. Θεωρώ πως για να φτάσει κάποιος να το καταλάβει αυτό.... είναι ερωτευμένος με κάθε πτυχή από τον εαυτό του.... όχι με τον εγωισμό, όχι με την λογική που τον αναγκάζει να χωρίζει και να ενώνει.... αλλά μέσα από την απόλυτη συνύπαρξή του με τις μαγικές στιγμές της ανάσας του !!!! Έτσι απομονώνουμε το ουτοπικό - λογικό σενάριο και περνάμε στο αληθινό έσω- ερω- τευμένο είμαι.
Έτσι ο άνθρωπος αυτός που θα φτάσει σε αυτό το σημείο... του ερωτικού χορού- δεν βλέπω-  τότε είναι ερωτευμένος με κάθε του λεπτό, χωρίς κανένα στοιχείο- στοιχειό της λογικής. Οπότε κάθε μας λεπτό είναι λεπτό αναδημιουργίας. Η αναδημιουργία της φυσικής μας υπόστασης. Τότε δεν υπάρχει γήρας, τότε δεν υπάρχει κόπωση, τότε δεν υπάρχει αρνητικό - θετικό, αλλά μόνο η σταγόνα του Θεού Έρωτα που σε κάνει να νιώθεις πληρότητα κάθε στιγμή. Ούτε νιώθεις ότι είσαι έξω από .... ούτε μέσα σε..... είσαι αυτό που είσαι μέσα από τον Μάγο του Θείου έρωτα. Τον γράφουν και τον αναπαράγουν τον Θείο έρωτα, αλλά κανείς δεν τον βιώνει γιατί δεν μπορεί να τον καταλάβει. Ο Ιησούς όταν ήταν πάνω στον σταυρό ήταν ερωτευμένος με τον δρόμο, όχι γιατί ήξερε την ανάσταση,  αλλά ήταν πάντα ερωτευμένος με την κάθε στιγμή χωρίς αυτή η στιγμή να τον ορίζει και να τον ζορίζει. 

Εμείς πάμε προς τον Θείο Έρωτα, αλλά ψάχνουμε μέσα από την λογική μας να ορίσουμε τα πράγματα. Ερωτεύομαι και έχω θείο έρωτα θα πει, ότι κάθε τι που έχω μπροστά μου το ερωτεύομαι και του δίνω διαδρομή αναδημιουργίας και ενότητας με το προηγούμενο και με το επόμενο.... έτσι το παζλ της ζωής μου είναι γεμάτο από την ολότητα της ολότητας....
Απομυθοποιώ και με το μαγικό ραβδάκι του έρωτα μετατρέπω τον βάτραχο- το τέρας σε πρίγκιπα. Θα παρατηρήσετε ότι κάθε παραμύθι φτάνει μέχρι εκεί, δεν πηγαίνει στο μετά. Γιατί αν όντως υπάρξει αυτή η μαγική ένωση, το μετά είναι πάντα αναδημιουργώ μέσα από την θεϊκή μου υπόσταση.
Καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι δεν τον έχουν ζήσει τον έρωτα στην πραγματική του διάσταση, τον έχουν πλησιάσει, αλλά τον έχουν αφήσει εκεί στην πρώτη του μορφή. Γιατί τον φοβήθηκαν, από εκεί γεννήθηκε ο φόβος ο οποίος έχει μαγκώσει κάθε μας κύτταρο. Ο φοβισμένος δεν μπορεί να ερωτευτεί, γιατί έρχεται πάντα μπροστά του ο τρόμος της απόρριψης και του πόνου.  Δρόμοι οι οποίοι είναι αντίθετοι του έρωτα. Μόνο αυτός που δεν φοβάται ερωτεύεται απόλυτα και έχει μία μόνιμη δοτικότητα μέσα από την απλότητα. Ενώ ο φοβισμένος θα δίνει μεν, αλλά θα κάνει στάσεις μέσα από τις αντιστάσεις,  για να δει και να αναζητήσει τι έδωσε, μέσα από αυτή τη στάση, έρχεται και ο πρώτος θάνατος της πραγματικής μας υπόστασης. Από εκεί και μετά είναι σαν να αποδυναμώνουμε αυτό το Θεοί Εστέ. 

Η εσωτερική αίσθηση της αναδημιουργίας, είναι μέσα βαθιά εκεί στο κέντρο μας. Γιατί έτσι από την επιφάνεια που βλέπουμε τον έρωτα,  βλέπουμε μόνο την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ η θάλασσα έχει έναν τεράστιο πλούτο εντός της.
Η αγάπη λοιπόν είναι το χέρι και ο έρωτας είναι ο μυς που θα δώσει κίνηση στο χέρι. Η αγάπη και ο έρωτας, με Θεία υπόσταση θα φέρει τον άνθρωπο στα σκαλιά της Αναδημιουργίας του και της Ανάπλασής του.

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα