Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Το πρώτο κτίσμα από το Χρίσμα.

Αναρωτιούνται πολλοί άνθρωποι γιατί να βαφτιζόμαστε σε τόσο μικρή ηλικία? Μα άραγε όλα κάπως έτσι δεν τα κάνουμε στη ζωή μας? 


Πάντα προετοιμάζουμε πριν να βιώσουμε, τουλάχιστον σε πολλά πράγματα. Όπως για παράδειγμα, όταν ξέρουμε ότι θα έρθει ο χειμώνας κάνουμε την σχετική μας προετοιμασία. Θα ετοιμάσουμε τα ανάλογα ρούχα και το σπίτι μας. Το ίδιο δε κάνουμε και με τους εαυτούς μας για να προφυλαχτούμε από κάθε μορφή ασθένειας.
Το ίδιο ακριβώς κάνει και η βάφτιση, μας προετοιμάζει, αλλά συνάμα μας οδηγεί να μη βιώσουμε τίποτε από μορφής πεπρωμένου ή κάρμα όπως το λένε κάποιοι ή το όποιο σχέδιο της ψυχής. Αφού μέσα από τη βάφτιση δημιουργείται η υποδομή από το Χρίσμα για το πρώτο μας κτίσμα. Το Χρίσμα είναι μία μυητική διαδρομή η οποία μας απαλλάσσει από όλα τα επίπονα μονοπάτια που θα βιώναμε είτε από το DNA μας ως ασθένειες, είτε από διάφορες αρνητικές διαδρομές που ξεκινούν από τα αρχέτυπα της ψυχής μας. Γιατί μέσα από το βάφτισμα μηδενίζουμε και γινόμαστε αγνοί και καθαροί σαν το μπαμπάκι. Το Χρίσμα αυτό μας το Χαρίζει ο ίδιος ο Ιησούς για να μας βοηθήσει να ελευθερωθούμε. 

Τι είναι λοιπόν πιο σώφρον ? Πρώτα να μπούμε στην διαδρομή του πεπρωμένου και να μας συμβαίνουν διάφορα και ύστερα να επιλέξουμε να μηδενίζουμε ? Θα προλάβουμε άραγε ύστερα να αλλάξουμε τον δρόμο ? Μήπως είναι σοφό το ότι το Χρίσμα το έχουμε συνέχεια μέσα μας και από δική μας επιλογή θα το ενεργοποιήσουμε ή όχι ?
Γιατί μπορεί να είμαστε βαφτισμένοι, αλλά το Χρίσμα αυτό ελάχιστοι το έχουν ενεργοποιήσει και έχουν καταλάβει μέσα από βιωματική συνύπαρξη τους με τον Θεό, τι ακριβώς είναι αυτό το Μεγαλείο.
Ένα μεγαλείο που το παίρνουμε από τόσο μικρή ηλικία. Μα είναι σαν να λέγαμε στους εαυτούς μας, θα μάθω να περπατάω μετά τα 20 μου χρόνια. Μέχρι τότε θα με πηγαίνουν ή θα σέρνομαι. Μετά τα 20 μου χρόνια όμως που θα υπάρχει ήδη μία δομημένη συνήθεια θα είναι δύσκολο να μπω στην διαδικασία της βάδισης.
Το ίδιο συμβαίνει και με το Χρίσμα. Καλύτερα να είναι ήδη μέσα στον καθένα και να έχει τουλάχιστον μία προετοιμασία και ύστερα ο ίδιος ο άνθρωπος θα κάνει την επιλογή του, αν θα το ενεργοποιήσει ή όχι.
Το Χρίσμα που παίρνουμε από τη βάφτισή μας είναι μία αμύθητη περιουσία η οποία μας οδηγεί στο Θεοί Εστέ. Μία περιουσία η οποία μας απαλλάσσει από όλα τα δεινά. Οπότε το ότι την έχουμε από τόσο μικρή ηλικία είναι μία μορφή προστασίας για μας.
Οπότε το Χρίσμα δημιουργεί μέσα μας το πρώτο κτίσμα, την υποδομή για την οικοδομή της Χριστικής μας ενέργειας μέσα μας. 

Θα μου πείτε «και τι γίνεται αν δεν το έχουμε το Χρίσμα». Απλώς θα πω ότι ο άνθρωπος έχει πάντα στην ευχέρεια του την ελεύθερη επιλογή και μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να αναζητήσει να το πάρει το Χρίσμα. Μέσα από την πίστη και την πρόθεσή του μπορεί να φτάσει τον Θεό. Ο Θεός ευτυχώς, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν είναι εριστικός ούτε εχθρικός αλλά το Μεγαλείο της Ευσπλαχνίας και κάθε φορά που κάθε του παιδί επιστρέφει και του ζητά την ευλογία Του και την αγκαλιά Του Εκείνος αμέσως σκύβει από πάνω από το παιδί Του και το αγκαλιάζει με τη μεγαλύτερη στοργή.
Ας μελετήσουμε λοιπόν σε βάθος και ας αναλογιστούμε γιατί έχουμε μπει τελευταία να δίνουμε μάχες για να σταματήσουμε όλες τις δομές που είναι τα θεμέλια μας. Δομές όπως είναι η γλώσσα μας αλλά και οι βάσεις μας για την αρμονική μας ζωή όπως είναι η Χριστική μας Περιουσία μέσα από την Βάφτιση, που μας ανοίγει δύο «όπλα» το Χρίσμα και το Άγιο Πνεύμα.
Τι γίνεται άραγε ένα οικοδόμημα όταν του «φάμε» τις βασικές του δομές- θεμέλια ? Με το πρώτο φύσημα του ανέμου το οικοδόμημα θα σωριαστεί και θα μετατραπεί σε συντρίμμια.

Όταν δίνουμε εμείς πρώτοι μάχες για την ίδια μας την ύπαρξη και όταν είμαστε εμείς έτοιμοι να αποποιηθούμε τις βασικές μας δομές, τι περιμένουμε? Αντί να δίνουμε μάχες, ας δώσουμε στους εαυτούς μας πάλι πίσω τις βάσεις και την ουσία μας για να λάβουμε επιτέλους την περιουσία μας. 

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα