Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Ότι σου έστιν… Τεχνική βιωματικής ελευθερίας.

Το Πάτερ Ημών είναι η προετοιμασία κάθε Πνευματικού για να του ανοιχτεί η Ουράνια Πύλη. Όσο πιο πολύ σωματοποιείται το Πάτερ Ημών μέσα από το βιώνω από τον Πνευματικό και τείνει να γίνει ένα με το δέρμα του, τόσο ανοίγεται η Πύλη. Μέσα στην είσοδο της Πύλης αυτής, θα τον υποδεχτεί ο ίδιος ο Ιησούς και αμέσως μετά την είσοδό του θα τον οδηγήσει να βιώσει το Μεγαλείο του :
Ότι σου έστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.


Αρχίζει τότε ο ίδιος ο Πατέρας να ανοίγει τον δρόμο και τον τρόπο, να ενεργοποιήσει στον Πνευματικό τη δύναμη του Ίδιου, του Ιησού και του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, δηλαδή τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από το Θεοί Εστέ. Μας δίνει τις «τροφές» - γνώσεις για να μπορέσουμε να ανοίξουμε όλες τις Πύλες – Νόες μέσα στο σώμα μας Ναό έτσι ώστε να μετατραπούμε σε Βασιλιάδες. Να πάρουμε το στέμμα της Μεταμόρφωσης.
Από την είσοδο μέσα στην Ουράνια Πύλη η οποία βρίσκεται στην 7η διάσταση, ο ίδιος ο Θεός δίνει στον Πνευματικό το Σύμβολο που τον ενεργοποιεί και τον προετοιμάζει για το Αρχαγγελικό Σχήμα. Για τον ίδιο τον Πατέρα, το να φτάσει ένα του παιδί σε αυτό το σημείο είναι μεγάλη χαρά. Οπότε από εκεί και μετά του ανοίγει διάπλατα όλες τις γνώσεις και του δίνει νέα όπλα για να επιστρέψει μέσα σε ένα Νέο καθόλα σώμα το οποίο είναι έτοιμο να αγγίζει με την αίσθηση της Αγάπης. 

Όσοι έχετε ρεικι, μπορείτε να καταλάβετε περίπου, πώς είναι αυτό το άγγιγμα. Αλλά το τελικό Άγγιγμα είναι το Υπέρτατο Μεγαλείο. Γιατί ο Μεταμορφωμένος πια Πνευματικός, ως ΑΒΑΤΑΡ που έχει από τον ίδιο τον Πατέρα την απόλυτη Ελευθερία και εμπιστοσύνη ότι θα χειριστεί αυτή την Νέα Γνώση με σύνεση και με φροντίδα, χωρίς ίδιον όφελος. Άλλωστε για να φτάσει κάποιος εκεί μπροστά στην Πύλη αυτή, έχει απαλλαγεί απόλυτα από τον ζυγό που χρόνια τον είχε δεμένο. Ο ζυγός αυτός ακούει στο όνομα εγώ- εαυτός, θετικό- αρνητικό, συναισθήματα και σκέψεις. Γιατί το συναίσθημα και οι σκέψεις από τη βάση τους είναι μορφή αξιολόγησης και κατάκρισης. Όπως και να έχει ο δρόμος των συναισθημάτων από τη στιγμή που είναι χωρισμένα θετικά και αρνητικά, δεν μπορούν να έχουν βάση ως προς το αμερόληπτος. Όταν κάποιος δεν είναι αμερόληπτος, αναγκαστικά θα έχει και ίδιον όφελος, το οποίο θα του βγαίνει από το υποσυνείδητο. Αμερόληπτος δεν σημαίνει πάντα ως προς αρνητικό, αλλά και ως προς το θετικό. Συμπαθούμε δηλαδή ανάλογα και αντιπαθούμε ανάλογα. Έτσι σε αυτούς που συμπαθούμε θέλουμε να δώσουμε περισσότερα, ενώ σε αυτούς που αντιπαθούμε όχι. Οπότε σε αυτή την στάση ενός ανθρώπου, ο Πατέρας δεν μπορεί να δώσει «όπλα» τέτοια, γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν θα μπορεί να τα κάνει ορθή χρήση. 

Ένας γιατρός, φερ’ ειπείν, ως προς την θεραπευτική του οδό και συμπεριφορά οφείλει να μην έχει συναίσθημα για να καταφέρει να είναι αμερόληπτος. Το συναίσθημα δεν είναι βοηθός μας, σε πολλές περιπτώσεις της ζωή μας και μας οδηγεί να πέφτουμε σε παγίδες διττότητας.
Οπότε ο Πατέρας μας, μόνο στον Πνευματικό που είναι μία ολότητα χωρίς την χωριστότητα θα δώσει τα όπλα αυτά που θα τον οδηγήσουν να είναι κυρίαρχος των 4 στοιχείων της φύσης.
Σε αυτό το μαγικό σημείο του δρόμου αυτού που είναι μετά το επιστέγασμα του Πάτερ Ημών, ως αμοιβή, μπορεί να φτάσει κάθε άνθρωπος, αρκεί να θέλει να απαλλαγεί μια για πάντα από κάθε δεσμευτική υλική κατάσταση. Αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάει ο άνθρωπος αυτός να ζει και να υπάρχει ανάμεσα σε ανθρώπους, απλώς είναι σαν τον άνεμο.
Πώς το δονούμε το Ότι σου έστιν η βασιλεία?
Αν θα έχετε παρατηρήσει στην εκκλησία, το Πάτερ Ημών το λένε οι ψάλτες και το Ότι σου έστιν η βασιλεία το λέει ο Ιερέας.
Το ένα είναι τα βήματα που χρειάζεται να περπατήσει ο πιστός και το άλλο είναι η επιβεβαίωση.
Λέμε λοιπόν το Πάτερ Ημών όπως έχει δοθεί μέσα στα τρία προηγούμενα κείμενα : πρώτο, δεύτερο, τρίτο


Ύστερα δίνουμε ροή λόγου στο Ότι σου έστιν η βασιλεία. Παίρνουμε μία βαθιά αναπνοή από τη μύτη και κατά την εκπνοή λέμε το ότι σου έστιν, με μία μόνο ανάσα. Οι λέξεις να έχουν ορθοφωνία και να καταλαβαίνουμε τι λέμε, να το ζούμε, να το βλέπουμε, να το νιώθουμε. Η προσευχή όταν γίνεται σώμα τότε και μόνο τότε γίνεται με όλες μας τις αισθήσεις. Όσο εξασκούμαστε σε αυτή τη διαδρομή παράλληλα με ασκήσεις αυτογνωσίας για να αδειάσουμε από το εγώ μας. Μέσα από την αναζήτηση και αναγνώριση σε ότι έχουμε πράξει αντίθετα από τον Λόγο και την απαλλαγή τους, τόσο πιο κοντά στον Θεό και στην Περιουσία μας θα πάμε. 

ετικέτες ( πνευματικότητα & διαλογισμός ) 

Δωροθέα