Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Δότης… μία ευλογημένη κατάσταση.

Η εποχή μας έχει αρχίσει να ζητά από μας αλλαγές. Αλλαγές που μας οδηγούν να δούμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της προσφοράς, τον εθελοντισμό, την ευσπλαχνία. Γενικά η διαδρομή της κρίσης έχει ευαισθητοποιήσει και ευαισθητοποιεί όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας, όπου ο καθένας μέσα από τον τομέα του και την αγάπη του ως προς την προσφορά ανοίγει την αγκαλιά του προς τους συνανθρώπους του μέσα από αυτή τη μαγική λέξη του δότη.
Κι όμως υπάρχει ένας δότης τον οποίο όλοι τον μαχόμαστε και μάλιστα θεωρούμε ότι μας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή μας.


Αυτός ο δότης ακούει στο όνομα προδότης. Ο προδότης συνήθως είναι ένα πρόσωπο της εμπιστοσύνης μας, που συνήθως γνωρίζει αρκετά πράγματα για μας. Έτσι φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας, ο άνθρωπος αυτός και συνήθως σε ανύποπτο χρόνο να μας τη «φέρει πισώπλατα». Έτσι νιώθουμε τουλάχιστον εμείς. Τότε συνήθως πέφτουμε από τα σύννεφα, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας, γιατί δεν περιμέναμε ότι αυτό το άτομο θα μας κάνει κάτι τόσο μεγάλο. Γιατί συνήθως ο προδότης εκμεταλλεύεται όλο τον συναισθηματικό μας κόσμο και κάνει κακή χρήση τα όλα όσα γνωρίζει για μας. 

Εμείς αυτόν τον άνθρωπο συνήθως τον αντιμετωπίζουμε με έχθρα και ανάλογα με τον πόνο που μας προκάλεσε θα έχουμε και ανάλογες αντιδράσεις. Αφού η προδοσία του μας έφερε αντιμέτωπους με καταστάσεις που δεν τις περιμέναμε.  
Ξέρω δεν είναι καθόλου εύκολο να σε προδώσει ένας δικός σου άνθρωπος που γνωρίζει πάρα πολλά για σένα. Γνωρίζω πολύ καλά τους δρόμους και τους πόνους.
Όλα αυτά που μας έκανε να βιώσουμε, να νιώσουμε δεν θα αλλάξουν ποτέ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Δεν έχουμε τη δυνατότητα πάρουμε πίσω όλα όσα επενδύσαμε συναισθηματικά κυρίως στο άτομο αυτό. Όλα αυτά λοιπόν είναι ένα δεδομένο στη ζωή μας το οποίο δεν αλλάζει. Είτε εμείς το σκεφτούμε είτε όχι το δεδομένο είναι δεδομένο. Τα συμβάντα δεν αλλάζουν, απλώς το μόνο που κάνουν είναι να μας στοιχειώνουν. Μετά από την προδοσία, θα ρίξουμε το φταίξιμο στους εαυτούς μας που εμπιστευτήκαμε το άτομο αυτό. Θα νιώθουμε άσχημα που δεν είδαμε τα «σημάδια». Θα αναρωτιόμαστε αν μπορούμε και μέχρι ποιο σημείο να εμπιστευτούμε ξανά.
Ας δούμε όμως τα πράγματα σε αυτό το κείμενο με διαφορετικό μάτι. Γιατί ? Μα για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι για να καταλάβουμε πως μπορούμε αυτή την προδοσία να την μεταστρέψουμε σε μορφή ευημερίας και αρμονίας για μας.
Έχετε δει ποτέ σας αγώνα μποξ, καράτε ? Αυτά τα αθλήματα για να προετοιμάσουν τον αθλητή, πρώτα τον μαθαίνουν πώς να δέχεται το «ξύλο». Με ποιο τρόπο να μπορεί να μη πονάει. Μαθαίνουν λοιπόν ως αρχή πώς να αντιμετωπίζουν τον «αντίπαλο». Γιατί αν δεν ξέρω να αντιμετωπίζω τον αντίπαλο δεν μπορώ να αγωνιστώ καθόλου.
Ο αντίπαλος στον δρόμο της προδοσίας μας, είναι το δεδομένο μας, το συμβάν. Όχι ο προδότης. Ο προδότης είχε έναν ρόλο. Σαν να λέμε ήταν το γήπεδο, ο χώρος που θα δινόταν ο αγώνας. Κάπως και για την δική μας ανάπτυξη ο προδότης έπρεπε να «παίξει» αυτόν τον ρόλο.
Όπως είπαμε ο προδότης είναι ο χώρος- το γήπεδο. Ο αντίπαλός μας κατά βάση είναι το γεγονός- προδοσία. 

Η ζωή μέσα από την εκπαίδευσή μας, μας μαθαίνει πώς να αντιμετωπίζουμε τον αντίπαλο- καταστάσεις- δεδομένα- συμβάντα. Έτσι ο «προ-δότης» παίζει τον ρόλο του γηπέδου, δηλαδή της προσφοράς του χώρου. Αφού από τη στιγμή που θα κάνει την προδοσία προς εμάς θυσιάζει τη δική του ζωή για τη δική μας.
Πριν βιαστείτε να θυμώσετε και να απορρίψετε το κείμενο, χαλαρώστε, ηρεμίστε και διαβάστε το προσεκτικά. Γιατί αν όντως πονέσατε από το συμβάν – προδοσία και θέλετε να έρθει η αρμονία στη ζωή σας, επειδή ξέρετε ότι σας αξίζει, τότε δώστε βάση στο κείμενο αυτό. Θα είναι η απόλυτη λύτρωση και ισορροπία για σας. Όχι δεν μιλάω εκ του ασφαλούς αλλά εκ πείρας. Και όχι μέσα από ένα συμβάν και από ένα «γήπεδο» αλλά από πολλά συμβάντα και «γήπεδα» που με οδήγησαν τελικά στην απογείωση και την Πνευματική ανέλιξη. Όταν κατάλαβα, ευτυχώς πολύ νωρίς, εκεί πίσω στα 22 μου χρόνια, ότι ο προδότης είναι και ήταν ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.
Ο προδότης λοιπόν, θυσιάζει την δική του αυτοκυριαρχία και τη δική του ζωή για τη δική μας. Είναι ο δικός μας αιμοδότης που θα δώσει το «αίμα» του για μας.  Όμως γιατί εμείς δεν το βιώνουμε ? Γιατί δεν το βλέπουμε ? Γιατί υπάρχουν φορές που ο προδότης μας περνάει καλύτερα από μας ? Μα γιατί όσο εμείς «κρατάμε» τον προδότη αυτόν μέσω θυμού, αντί να βιώνει εκείνος την επιστροφή της αδικίας, την έχουμε κρατήσει εμείς σφιχτά και ότι είναι να βιώσει εκείνος, το βιώνουμε εμείς. Στην πραγματικότητα δηλαδή αμβλύνουμε την προδοσία του και την κάνουμε να απλωθεί σαν λαίλαπα σε όλη μας τη ζωή. Εκείνος ενδέχεται να μας την «έκανε» μία φορά, αλλά εμείς την κάνουμε συνέχεια σε μας την προδοσία. 

Οι σκέψεις μας λοιπόν, ο θυμός και φυσικά η κατάκριση προς το άτομο αυτό, δεν πάνε προς εκεί, αλλά μένουν και απλώνονται μέσα στην δική μας την αύρα. Δημιουργούν τοξικότητες τέτοιες που δεν έχουμε ορατότητα σωστή. Λίγο καιρό μετά ο θυμός γίνεται οργή και η οργή οργώνει ότι βρει μπροστά της. Δεν έχουμε πια εμείς τον έλεγχο σε κανένα συμβάν στη ζωή μας, δηλαδή τους αντιπάλους μας, αλλά χάνουμε τον έναν αγώνα μετά τον άλλον. Κλειδωμένοι στο ίδιο γήπεδο- προδότη, ζούμε μία κόλαση η οποία, δεν μας ανήκει και ψάχνουμε να δούμε πως όλα έρχονται επάνω μας με τόση φόρα. Μα εμείς τα συντηρούμε όλα αυτά και μόνο εμείς.
Αν λοιπόν αντί για θυμό ως προς το γήπεδο- προδότη και ως προς τον αγώνα- συμβάν- δεδομένο, δώσουμε δρόμο αναζήτησης και έρευνας να βρούμε όλες τις θετικές εκβάσεις του. Τότε ο θυμός μετατρέπεται σε ευγνωμοσύνη. Μια ευγνωμοσύνη ένα μεγαλείο και τότε στα μάτια του προδότη εμφανίζεται ο μεγαλύτερος ευεργέτης σας. Γιατί ο προδότης, αυτό που έκανε ήταν να σας προ- δόσει μία διαδρομή διδασκαλίας για να σας αναβαθμίσει τόσο πολύ που δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Αρκεί να το επιτρέψετε να παραμερίσετε τον θυμό και να αναζητήσετε την ευλογία. Τότε το συμβάν αυτό είναι ένας νικημένος αγώνας και εκεί έρχεται το πρώτο χρυσό σας μετάλλιο. Ένα μετάλλιο το οποίο σας μεταστρέφει αυτόματα, οι ευλογίες και η ευημερία θα αρχίσουν να ρέουν στην ζωή σας, με τον ωραιότερο μελωδικό ρυθμό αγάπης. Εκεί οι Άγγελοι, ο Ιησούς, η Παναγία μας αλλά και ο Πατέρας μας Θεός, για το μεγαλείο της μεγαλοψυχίας σας αυτής θα δημιουργήσουν για σας, ένα αρχοντικό τοπίο. 

Όχι όλο αυτό δεν σημαίνει, «δεν το σκέφτομαι πια», «πάνε χρόνια που έγινε το συμβάν και το έχω ξεχάσει», «έβαλα μυαλό» κλπ. Όλο αυτό σημαίνει να αναζητήσω, να αναγνωρίζω, να απελευθερώσω. Να αναζητήσω να δω τι μεγαλείο μου έδωσε αυτός ο αγώνας, να αναγνωρίσω το μετάλλιο και έτσι θα απελευθερώσω τον προδότη, αφού θα νιώσω τελικά τι μεγαλείο μου έχει δώσει για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Τι συμβαίνει ύστερα στη ζωή του προδότη ? Μα είπαμε στην αρχή ότι ο προδότης θυσιάζει τη ζωή του, την ισορροπία του για την δική σας ζωή. Οπότε η προδοσία επιστρέφετε στον κάτοχό της. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα