Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται…

Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταις ασθενείας ημών. Το γαρ τι προσευξόμεθα καθ’ ο δει ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις. ( Προς Ρωμαίους 8/26)

Μία στιγμή της επιστολής αυτής η οποία είναι γεμάτη από σιγουριά, ασφάλεια και πίστη. Μία περιουσία τεράστια μέσα από τον Παράκλητο που μας άφησε ο Ιησούς εδώ στην γη για να Τον έχουμε ως μεσίτη υπέρ μας.


Φαντάσου, το Άγιο Πνεύμα τάσσεται υπέρ μας για να βοηθάει κάθε μας αδυναμία, κάθε μας πόνο. Να απαλύνει πόνους και θλίψεις.
Αυτά είναι που μας κρατούν σε απόσταση από τον Θεό. Μας κρατούν μακριά Του, όχι γιατί το θέλουμε, αλλά γιατί κάθε φορά που έχουμε στην ζωή μας τέτοιους δρόμους σκύβουμε το κεφάλι μας. Κάθε πόνος μας κάνει να διπλωνόμαστε και κάθε θλίψη μας κάνει να κρυβόμαστε κάποιες φορές και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλο αυτό το σενάριο απόγνωσής είναι η απόσταση που έχουμε με το Θείο. Όχι, όχι απαραίτητα με την προσευχή μας, αλλά εμείς έχουμε χάσει τον τρόπο να ενεργοποιήσουμε μέσα μας, μέσα σε μας το σημείο του Θεού. Το Άγιο Πνεύμα και το Χρίσμα τα οποία θα μας βοηθήσουν άμεσα να φύγουμε από κάθε πόνο και θλίψη. 

Ενώ κάποια πράγματα, ίσως και τα περισσότερα, στην ζωή μας τα προετοιμάζουμε μέσα από προγραμματισμούς πριν ακόμη συμβούν. Όπως θα ετοιμάσουμε τα ρούχα μας για τον χειμώνα πριν εκείνος έρθει, θα ψωνίσουμε για το σπίτι μας τρόφιμα πριν ακόμη πεινάσουμε, θα πάρουμε παπούτσια πριν ακόμη χαλάσουν εντελώς τα άλλα. Θα αλλάξουμε λάστιχα στο αυτοκίνητο στην ώρα τους, θα βάλουμε βενζίνη πριν αδειάσει εντελώς το ρεζερβουάρ. Σε ένα κομμάτι όμως θα αρχίσουμε να τρέχουμε εκ των υστέρων. Στο κομμάτι της υγείας μας δηλαδή. Πρώτα θα πονέσουμε και ύστερα θα ψάξουμε τους λόγους που μας οδήγησαν στον πόνο. Πρώτα θα χάσουμε ιδιότητες από το σώμα μας και ύστερα θα ασχοληθούμε με αυτό. Το ίδιο θα κάνουμε και σε κάποιες μας σχέσεις, πρώτα θα χάσουμε ανθρώπους μας και ύστερα θα τους εκτιμήσουμε και θα γεμίσουμε τη ζωή μας με τύψεις και ενοχές. Οι ενοχές αυτές γίνονται οχιές που μας ρουφούν το αίμα και ως προς την υγεία μας πρώτα θα φτάσουμε σε μια μορφή απώλειας και ύστερα θα ψάχνουμε τρόπους επαναφοράς.
Για κάποιο λόγο έχουμε ξεχάσει εντελώς όλη αυτή την μεγαλειώδη περιουσία που μας άφησε ο Ιησούς. Γιατί ο Ιησούς ήρθε, βίωσε μέσα από την ανθρώπινη του υπόσταση καταστάσεις και αφού έφυγε μέσα από την σταύρωση Του, μας είπε ότι δεν θα μας αφήσει ποτέ μόνους μας εδώ στη γη. Έτσι κι έγινε. Μας άφησε όπως προ- είπα το Άγιο Πνεύμα. Το οποίο μπορούμε πριν ακόμη το χρειαστούμε, πριν φτάσουμε στην γέφυρα των στεναγμών, να το αναζητήσουμε, να το αναγνωρίσουμε και να το ενεργοποιήσουμε έτσι ώστε να μη φτάσουμε ποτέ να συναντήσουμε τα μονοπάτια του πόνου.
Ποιος είναι αυτός ο τρόπος ? Μα φυσικά η μελέτη του Λόγου και η Προσευχή. Όχι όλο αυτό δεν είναι μία θρησκευτική προπαγάνδα, δεν είναι μία κατεύθυνση με θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά μία αληθινή στάση βοήθειας. Είναι ο δρόμος της αλήθεια, ένας δρόμος ίδιος και απαράλλακτος με το ότι έχουμε χέρια, μάτια, αφτιά, κλπ. Είναι ένα κομμάτι του σώματός μας, όπως είναι το συκώτι μας, το πνευμόνι μας, η καρδιά μας. Είναι η ίδια μας η ανάσα. Είναι η βασική αιτία που υπάρχει η ψυχή μας.  

Ως τώρα τι έχουμε κάνει και αν έχουμε ενεργοποιήσει αυτή μας την υπόσταση, το ξέρουμε και το βιώνουμε? Πώς ακριβώς πονάμε και υποφέρουμε ο καθένας το ξέρει μόνος του. Το ζητούμενο για όλους μας ποιο είναι ? Μα φυσικά να απαλλαγούμε μια για πάντα από κάθε τι ασύμμετρο και επίπονο είτε είναι αυτό συναισθηματικό είτε πρακτικό.
Αυτόν τον δρόμο λοιπόν τον βρίσκουμε μέσα στην αγνή προσευχή. Ποια προσευχή ? Μία ευχή που είναι ένα βάλσαμο τόσο για μας αλλά και για όλο μας το περιβάλλον είναι : Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με. Αργά- αργά κάθε λέξη, να την βιώνουμε, να την νιώθουμε μέσα από την καρδιά μας. Η επανάληψή της μπορεί να γίνει είτε με βοηθό ένα κομποσκοίνι προσευχής, είτε με την ώρα.
Όμως για να μπορέσω να προσευχηθώ χρειάζομαι παράλληλα έναν βασικό παράγοντα. Αυτόν τον παράγοντα που λέει ο Ιερέας μέσα στην εκκλησία την ώρα της Λειτουργίας. «Ειρήνη Πάσι» και το «Εν Ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν».
Μία λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά λοιπόν, είναι αυτή. Να έχω ειρήνη στην καρδιά μου και ειρήνη μέσα μου για να μπορέσω να κάνω προσευχή και να δεηθώ προς τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα. Ειρήνη θα πει ησυχία, ηρεμία, χωρίς τύψεις, χωρίς το σώμα μου να έχει θόρυβο μέσα του. Γιατί όλα αυτά δημιουργούν ένα μονωτικό υλικό προς την προσευχή μου, η οποία δεν βγαίνει από τα χείλη μου μέσα από ειρήνη.
Πώς αποκτάμε ειρήνη και ησυχία με την συνείδησή μας ? Μέσα από την βαθιά μας εξομολόγηση. Ένας δρόμος που δεν χρειάζεται να μας οδηγεί να νιώθουμε ντροπή, αλλά ένα μεγαλείο ταπείνωσης. Να ακουμπήσω σε έναν Πνευματικό όλα όσα με βαραίνουν και έτσι θα αποκτήσω την ειρήνη μέσα μου. 

Τότε ο ίδιος ο Πατέρας μας, θα αρχίσει να ρίχνει το φως και την ευσπλαχνία Του μέσα μας και θα γίνουμε άλλος άνθρωπος μέσα από τη Χάρη Του.
Το να οδηγηθούμε μέσα από την αληθινή μας περιουσία και μέσα από την αληθινή μας υπόσταση ως κληρονόμοι, μιας αμύθητης περιουσίας είναι δικαίωμα μας. Η απόσταση που κρατήσαμε τόσες χιλιάδες χρόνια από αυτή την κληρονομιά, μπορεί να μοιάζει ένσταση, αντίδραση ή κόντρα, αλλά τελικά το μόνο που κάνει όλο αυτό είναι να παίζουν κάποιοι στην πλάτη μας «μπιλιάρδο» και να κερδίζουν τόσες χιλιάδες χρόνια, στο βωμό της δικής μας ψυχής. Χάσαμε τόσες χιλιάδες ψυχές από όλη αυτή την αντίδραση. Μήπως ήρθε η ώρα αντί να αντιδράσουμε να δράσουμε και επιτέλους να υπογράψουμε την αποδοχή κληρονομιάς μας ?

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα