Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Όταν βρεθείς στο χείλος του γκρεμού για τον Θεό.

Όταν στη ζωή μας επιλέξουμε να περπατήσουμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί για τον Θεό και για το θέλημά του, δεν υπάρχει περίπτωση να μας αφήσει να πέσουμε ποτέ.

Ο Θεός με κάθε του παιδί, που το βλέπει να κάνει πέρα τον εαυτό του, το εγώ του και κάθε δικό του κομμάτι, για να σταθεί κάτω από το θέλημά Του, τότε ανοίγει την μεγαλύτερη αγκαλιά Του. Γιατί ο Θεός στην ταπείνωση αυτή και την αυταπάρνηση, θα δώσει στον άνθρωπο αυτόν όλη του τη Χάρη και ένα μεγάλο Χέρι βοηθείας.
Ένας άνθρωπος δεν θα φτάσει ποτέ στο χείλος του γκρεμού εξ’ αιτίας του Θεού. Ο Θεός δεν είναι εχθρός μας, αλλά αν το σκεφτούμε καλά γίνεται ο μεγαλύτερος βοηθός μας.
Για να γίνει ο Θεός βοηθός μας, όμως, εμείς θα του το ζητήσουμε μέσα από την αγνή και αγαθή μας πρόθεση και από την πολλή αγάπη μας και αφοσίωση μας.
Αν λοιπόν είμαστε στο χείλος του γκρεμού όχι για τον Θεό και το θέλημά Του, αλλά μέσα από τις επιλογές μας, ας μην τον βάζουμε Εκείνον ότι μας οδήγησε προς αυτό το χείλος.
Ας αναζητήσουμε τι κάναμε, πως το κάναμε και γιατί. 

Ο Θεός δεν θα μας οδηγήσει ποτέ στο «πέφτω», άλλωστε πως θα μας οδηγήσει στο πέφτω, αφού ποτέ δεν θα μας κρίνει για τις φορές που πέσαμε. Εκείνος για κάθε μας πέσιμο είναι εκεί και μας απλώνει το χέρι Έτοιμος πάντα να μας πει το πιο γλυκό και τρυφερό «δει πειράζει παιδί μου». Για κάθε μας πέσιμο, Εκείνος μας οδηγεί να βρούμε τρόπο επανένταξης με οδηγό την πίστη μας.
Ας θυμόμαστε λοιπόν αν είμαστε στο χείλος του γκρεμού, δεν είμαστε εξ’ αιτίας Του, αλλά εξ’ αιτίας μας. Αν πέσουμε δεν θα είναι εξ’ αιτίας Του αλλά εξ’ αιτίας μας.
Αν όμως φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού για Εκείνον, τότε μέσα μας γεννιέται η Χάρη Του σε όλο της το μεγαλείο. Ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν θα πέσει, γιατί έχει την μεγαλύτερη προστασία, αλλά θα βιώσει και όλες τις απολαβές Του Πατέρα μας, με πληθωρικότητα και πολύ αγάπη.

Ο Θεός πάντα πιστεύει σε μας. Εμείς «χαλάμε» όλο αυτό το κομμάτι της πίστης, είτε με το να μη πιστεύουμε σε αυτόν, είτε με το να μη πιστεύουμε στους εαυτούς μας. Και φυσικά αν αναζητούμε πάντα τον αίτιο για το πέσιμο μας, πάντα έξω από εμάς, είτε σε όλους τους άλλους, είτε στον Θεό.

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα