Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Η γέννηση της θέλησης

Η θέληση μας είναι ο ισχυρός μας σύμμαχος. Είναι σαν να λέμε ένα «μαγικό» ραβδάκι που διαθέτει ο καθένας μας. Για τη δύναμη της θέλησης έχουν γραφτεί αρκετά κείμενα και οδηγίες.
Τι είναι όμως αυτό που κάνει τη θέληση μας να είναι είτε ισχυρή είτε ανίσχυρη ?


Η θέληση μας απλώς έχει δύο «συνεργάτες». Ο ένας συνεργάτης ακούει στο όνομα μυαλό- κατεστημένο- μόδα και ο άλλος συνεργάτης ακούει στο όνομα «ψυχή».
Έτσι η θέληση μας βρίσκεται ανάλογα τον συνεργάτη και στην ανάλογη διάσταση, δόνηση.
Ο συνεργάτης μυαλό- κατεστημένο- μόδα, γεννάει κάποια θέλω, τα οποία δεν είμαστε σίγουροι αν είναι δικά μας ή μας ανήκουν. Αν ήταν ή είναι στον δρόμο μας να γίνουν. Γι’ αυτό τα θέλω του μυαλού δεν έχουν πάντα ποσοστά επιτυχίας, αλλά και να έχουν επιτυχία, δεν έχουν διάρκεια και ένταση.  Τα θέλω του μυαλού μας επειδή δεν είναι δική μας αυθεντική διαδρομή όταν καταφέρουμε να τα ενεργοποιήσουμε, σε λίγο χρονικό διάστημα αρχίζουμε να τα μαχόμαστε. Μα γιατί άραγε ? Μα αν δοκιμάσουμε να φορέσουμε κάτι που μας στενεύει όπως ένα ζευγάρι παπούτσια ή ένα ρούχο δεν θα αντέξουμε πολύ. Όσο ωραίο λοιπόν και να είναι ένα «θέλω» του μυαλού, αφού δεν είναι για μας, αλλά το επιβάλλαμε εμείς να γίνει, τότε θα μας πνίγει, θα μας στενεύει. Ύστερα θα αναζητάμε και τρόπους να το καταρρίψουμε, αναζητώντας ένα σωρό δικαιολογίες, για να βγάλουμε το θέλω αυτό σκάρτο. 

Γι’ αυτό λοιπόν τα θέλω μας που είναι γεννήματα του μυαλού δεν έχουν και τη βοήθεια της προσευχής μας. Όσες προσευχές να κάνουμε για ένα «θέλω» του μυαλού δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πραγματικότητα. Όσες θετικές δηλώσεις να κάνουμε, επίσης.
Το θέλω που ρέει από την δύναμη της ψυχής πάντα έχει τον τρόπο να ανθίζει, ακόμη και βουνά να κινήσει για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, ακόμη και αν αυτές δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν θα βρει εμπόδια, γιατί πολύ απλά όλα είναι έτοιμα και μας περιμένουν για να τα ζήσουμε, αυτά τα θέλω.
Αυτά τα θέλω έχουν μέσα τους τη χαρά, την εσωτερική χαρά. Είναι «θέλω» που δεν χρειαζόμαστε ποτέ τη γνώμη κανενός, γιατί πολύ απλά όταν έρθουν στην επιφάνεια τα αναγνωρίζουμε και νιώθουμε απέραντη οικειότητα μαζί τους. Τα «θέλω» αυτά, είναι ακριβώς όπως με μας συμβαίνει με κάποιους ανθρώπους, που ενώ δεν τους ξέρουμε, αμέσως μετά από την πρώτη γνωριμία, νιώθουμε μία ασφάλεια και μία οικειότητα μαζί τους.
Έτσι ένα θέλω της ψυχής μας, έχει συνεργάτη τον  Φύλακα Άγγελό μας και θα βρει τρόπους να έρθει σε εφαρμογή.
Μπορεί άραγε ένα τέτοιο «θέλω» να το χάσουμε ? Ναι μας φυσικά και μπορούμε να το χάσουμε, να το δούμε να απομακρύνεται. Όταν ανάμεσα στην ψυχή και στο θέλω αυτό μπει το μυαλό και όλος ο περίγυρος. Τότε θα αρχίσει η ανασφάλεια να κάνει «κουμάντο» και το θέλω θα χάσει τις πιθανότητες να γίνει. Μπορεί φυσικά και αφού γίνει να αρχίσει να γκρεμίζεται, πάλι εξ’ αιτίας του μυαλού μας και του κατεστημένου. 

Ένα να θυμόμαστε, δεν ήρθαμε εδώ για να μοιάζουμε ο ένας στον άλλον, αλλά ήρθαμε για να αναζητήσουμε το δικό μας «γοβάκι» το οποίο θα μας οδηγήσει να λυθούν τα «μάγια» από την «κακιά μάγισσα» εγώ και θα μας ενώσει για πάντα σε έναν μοναδικά Θεϊκό Γάμο. Αφού η ψυχή θα έχει καταφέρει να φορέσει το γοβάκι της και με αυτό θα μετατρέψει το εγώ- βάτραχό της σε πρίγκιπα. 
Αυτές είναι οι βασικές διαφορές λοιπόν στα θέλω. Όταν το θέλω είναι του μυαλού τότε θα είναι δεμένο από την άλλη μεριά με την απόγνωση και την απογοήτευση. Όταν όμως είναι δεμένο με την ψυχή, τότε όλο το Σύμπαν θα δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να συμβεί αυτό το θέλω. Η θέληση λοιπόν είναι μία δύναμη ψυχής και μέσα από την θέληση της ψυχής η αποστολή μας στον πλανήτη θα έχει επιτυχία.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα