Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Φυσικότητα ή αυθεντικότητα ?

Έχουν άραγε διαφορά η φυσικότητα από την αυθεντικότητα ? Ναι έχουν. Πώς την καταλαβαίνουμε την διαφορά και πώς μα επηρεάζει όλο αυτό ?


Ο κάθε άνθρωπος έρχεται εδώ στον πλανήτη με μία αυθεντική δομή. Αυτή η αυθεντική δομή κάτω από άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να εκδηλωθεί. Όμως δεν έχουμε επιτρέψει στην αυθεντική αυθεντικότητα να μας δώσει τα χρώματά της και τις δονήσεις της. Ακόμη και με ανθρώπους που κατάφεραν να έχουν το αυθεντικό τους κομμάτι στην επιφάνεια, ακόμη κι αυτοί, «έπεσαν στην παγίδα του εγώ». Με αποτέλεσμα να ψάξουν τρόπους να προσαρμοστούν μέσα στα πρότυπα και τα στερεότυπα της κοινωνίας τους.
Οι άνθρωποι που κατάφεραν να έχουν μόνο το αυθεντικό τους κομμάτι ως οδηγό είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Κι εμείς αυτούς τους ανθρώπους τους μαχόμαστε μέχρι θανάτου τους. Δεν μπορούμε να τους δεχτούμε εύκολα γιατί δεν μπορούμε να τους εντάξουμε μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα. Οπότε πιο εύκολο είναι να τους περιθωριοποιήσουμε, παρά να τους δεχτούμε.
Πώς όμως έρχεται να μπερδευτεί η φυσικότητα με την αυθεντικότητα ? Πώς τα καταφέραμε ? 
Το αυθεντικό όπως ξέρουμε σαν λέξη έχει να κάνει απόλυτα με ένα μοναδικό κομμάτι. Ένα κομμάτι που μπορεί να μοιάζει με κάποιο άλλο, αλλά δεν είναι. Ενώ το φυσικό και η φυσικότητα δεν είμαστε σίγουροι αν στηρίζεται στην αυθεντικότητα μας.
Πώς και που στηρίζεται η φυσικότητα ? 
Η φυσικότητα μας, θα δούμε όλοι μας ότι βασίζεται σε κομμάτια μας, τα οποία γίνονται μέσα από εμάς αβίαστα και φυσικά. Ναι αλλά πόσο αβίαστα μπορεί να είναι και πόσο φυσικά ?
Η φυσικότητα λοιπόν δημιουργείται μέσα από το περιβάλλον που ζει ο κάθε άνθρωπος. Καθώς θα έχετε παρατηρήσει ότι τελικά ο άνθρωπος είναι ένα πολύ ευπροσάρμοστο ον. Από τη μία φυσικότητα μπορεί να περάσει στην άλλη. Και κάτι που θεωρούσε έξω από τον εαυτό του, κάποιος μπορεί λίγο καιρό μετά να αναθεωρήσει βλέποντας ότι τελικά μπορεί.
Έτσι μέσα από αυτό το μοτίβο χτίστηκαν οι συνήθειές μας, οι αρχικές, οι βασικές. Οι συνήθεια είναι ένας δρόμος που μέσα από εκπαίδευση εμείς προσαρμόζουμε τους εαυτούς μας σε κάτι. Σε κάτι που συνήθως είναι έξω από εμάς αλλά είναι μέσα στα στερεότυπα της κοινωνίας μας, όποτε γινόμαστε τελικά υπάκουοι.
Κατά τη διάρκεια που χτίζονται οι συνήθειες, στις μικρές μας ηλικίες, εμείς μπορεί να έχουμε ενστάσεις, αλλά επειδή δεν έχουμε επιχειρήματα δεν μπορούμε να φέρουμε την αντίσταση που θα θέλαμε.
Έτσι οι συνήθειές μας λίγο καιρό μετά μετατρέπονται σε ανάγκη.
Να φέρω ένα παράδειγμα, ένα παιδί που το μαθαίνουμε να πίνει γάλα, ενώ εκείνο μπορεί να μη θέλει, λίγα χρόνια αργότερα το θεωρεί το γάλα ανάγκη του και τελικά το κατατάσσει στην φυσικότητά του. Μπορεί το γάλα να του φέρνει φουσκώματα ή πρηξίματα αλλά δεν θα πάει ποτέ το μυαλό του ανθρώπου στο γάλα. 
Το ποιες συνήθειες έχει αναγάγει ο καθένας από εμάς σε ανάγκη και μέσα από την ανάγκη τις έχει μεταστρέψει σε φυσικότητα, μόνο ο ίδιος μπορεί να το αναζητήσει. Εύκολο κομμάτι ως έρευνα δεν είναι αυτό.   
Άρα ως προς τις φυσικές λειτουργίες, έχουμε έναν βοηθό, το σώμα μας. Εκείνο μπορεί να μας δείξει πολύ καλά πως μεταβλήθηκε μέσα από συνήθειες και έχει έρθει σε μία φυσική στάση εγκλωβισμού.
Λέει κάποιος λοιπόν, εγώ από φυσικότητα μου έχω πρόβλημα στο έντερο μου, στη μέση μου, έχω ορμονικό πρόβλημα, έχει πρόβλημα ο θυρεοειδής μου. Αυτά ή κάποια από αυτά τα προβλήματα ενδέχεται να τα είχαν ή να τα έχουν και οι γονείς μας, που σημαίνει ότι κρατάει «χρόνια αυτή η κολόνια». Η φυσικότητα μας δηλαδή έχει μεταβληθεί από πολύ παλιά και αιτία της μεταβολής είναι αυτές οι κρυφές και ύπουλες συνήθειες.
Οι συνήθειες αυτές έχουν καταφέρει να μεταβάλλουν την αυθεντικότητα μας, με οδηγό το συναίσθημα, τον τρόπο σκέψης, στάσης και θέσης σε όλη μας τη στάση ως προς τη ζωή. Οι συνήθειες αυτές μπορεί να έχουν μέσα τους τροφές, να έχουν μέσα τους τρόπο χειρισμού καταστάσεων και γεγονότων.
Το σώμα μας και το υποσυνείδητό μας μπορεί να φέρνουν αντιστάσεις, όμως τελικά «υποδουλώνονται» στο όποιο καθεστώς «προστάζει» το κοινωνικό μας προφίλ. 
Οι νευρώσεις για παράδειγμα ξεκινούν ως «φυσικότητα» από το ποδοπατώ τα θέλω μου και στη θέση τους φέρνω τα πρέπει τα οποία τα βαφτίζω «θέλω». Μέσα από αυτή τη στάση έχω δημιουργήσει την ζωή μου έτσι που δεν έχω σωστή ορατότητα. Όμως το σώμα μου θα αρχίσει να αντιστέκεται και θα μου δείξει ότι αυτή η φυσικότητα μου, να λέω πάντα ναι, να «τρέχω πάντα για τους άλλους», να «κάνω πίσω τα δικά μου κομμάτια», έχει μαγκώσει το νευρικό μου σύστημα. Το οποίο θα μου φέρει πονοκεφάλους, ημικρανίες, καούρες και πρηξίματα στο στομάχι, πιασίματα στον μυικό ιστό μου. Και θα ψάχνω να βρω την κατατομή του σώματός μου. Εκεί αντί να αναζητήσω τις συνήθειες μου οι οποίες έχουν μετατραπεί σε «ανάγκες» θα αρχίσω να θέτω άλλες διαδρομές ισορροπίας στο σώμα μου, όπως ασκήσεις γιόγκα, όπως βελονισμό, όπως μασάζ, όπως θα αλλάξω τις διατροφικές μου συνήθειες. Κι αν και με αυτά δεν δω καμία αλλαγή, τότε θα πω, «τι να κάνουμε εγώ έτσι είμαι». Είμαι ή έγινα?
Μάλλον το δεύτερο. Γιατί αν και εφόσον είμαι αυθεντικό κομμάτι όπως λένε όλοι όσοι ασχολούνται με την Πνευματικότητα, αυτό το αυθεντικό πώς γίνεται να μοιάζει τόσο πολύ με το χθεσινό πρότυπο- στερεότυπο ? 
Μήπως το κλειδί της ελευθερίας μου το κρατάνε αυτές οι συνήθειες- ανάγκες μου ? Μήπως να αναζητήσω να βρω πόσο εύκολα και γρήγορα μεταβάλλονται οι ανάγκες και οι συνήθειές μου ? Μήπως να αναζητήσω να βρω το αυθεντικό μου κομμάτι και την φυσικότητά «μου»? Πόσο «μου» είναι αυτή η φυσικότητα ?

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα