Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…

Τελικά κανένας δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτε.
Ο άνθρωπος είναι ο πρώτος που μάχεται τις επιθυμίες του.
Τις θέλει όσο δεν τις έχει, στεναχωριέται γι αυτές, κλαίει γι αυτές, μπορεί να σκοτώσει γι αυτές … και μόλις οι επιθυμίες του γίνουν πραγματικότητα, με κάθε τρόπο τις θάβει, με κάθε τρόπο τις σκοτώνει. Αφού τις αποκτήσει τότε θα τις δει καθαρά, τότε θα δει όλο το τοπίο και από κει και μετά αρχίζει να τις σκοτώνει κάθε μέρα και να νιώθει μεγάλη ατυχία που τις έχει.  


Από πού να ξεκινήσω ? Από αυτό που σπούδασε ? Από τη δουλειά του ? Από τους φίλους ? Από τα προσωπικά του θέλω ? Από τον σύντροφο ?
Από όπου και να το ξεκινήσω … πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήξω… ότι ο άνθρωπος έχει φτάσει στο σημείο, σαν από τη φύση του να είναι αχάριστος και άδικος.
Μήπως δεν ξέρουμε να διαλέγουμε και να επιλέγουμε ? Μήπως τελικά δεν επιλέγουμε εμείς αλλά ο περίγυρος ? Μήπως οι αποφάσεις που παίρνουμε στη ζωή μας για τη ζωή μας, δεν είναι βάση του τι θέλουμε πραγματικά από μέσα μας εμείς, αλλά επιλέγουμε με γνώμονα την κοινωνική καταξίωση ? 

Από το πτυχίο , από το σπίτι , από τον σύντροφο, από τα παιδιά.
Από το πτυχίο θα ξεκινήσω και θα πω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων αφού επιλέξει τον δρόμο του πτυχίου, μετά θα ανακαλύψει πόσα «δεν του αρέσουν» και θα τα τοποθετήσει στον δρόμο των σπουδών του. Έτσι η σχολή του μετατρέπεται σε εφιάλτη, δεν θέλει να διαβάσει, δεν μπορεί να προσαρμοστεί και όλα του φαίνονται βουνό. Γιατί άραγε ? Μα το γιατί είναι κρυμμένο εκεί μέσα, στην πρώτη του απόφαση να επιλέξει αυτό το επάγγελμα που τον οδήγησε στον δρόμο της σχολής. Το επέλεξε γιατί το ήθελε η καρδιά του ή γιατί ήξερε ότι θα έχει μια πολύ καλή θέση στο μέλλον και θα βγάζει άνετα και εύκολα χρήμα όπου θα έχει και ένα χ «κύρος» ?
Έτσι αφού μετά από καιρό καταφέρνει να πάρει το πτυχίο. Έρχεται η στιγμή αναζήτησης της δουλειάς. Τότε αυτή η δουλειά που ήταν το «όνειρό» του, που επιτέλους έγινε πραγματικότητα, ο άνθρωπος γκρινιάζει, κλαίγεται για όλα τα κομμάτια της δουλειάς αυτής, άσε που θεωρεί ότι η αμοιβή του είναι λίγη. 
Προσθήκη λεζάντας
Έτσι καταλήγει να είναι ο άνθρωπος κάθε μέρα θυμωμένος, προβληματισμένος, γεμάτος από αρνητικές σκέψεις και βάρος στο στομάχι του. Και κάπου εκεί σκέφτεται…. «μήπως τελικά έπρεπε να έχω επιλέξει άλλο επάγγελμα»?
Όχι φίλε μου, να πάρεις απόφαση να αγαπήσεις με την καρδιά σου τις επιλογές σου και να τις υποστηρίζεις κάθε λεπτό με την ίδια ένταση και πάθος που έκανες στην αρχή-  αρχή, όταν τις ονειρευόσουν.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα