Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Ρυθμίζω το ένστικτό μου.

Είμαι το όμορφο και το άσχημο.
Είμαι το καλό αλλά και το κακό.
Είμαι η αγάπη και το μίσος.
Όλα αυτά τα είμαι υπάρχουν μέσα μου. Είναι ο ζυγός μου, είναι το δύο μου, η τραμπάλα μου. Υπάρχουν μέρες που είμαι στη μία μεριά και μέρες που είμαι στην άλλη.
Ανάλογα με τις περιστάσεις θα βγει έξω και το ανάλογο κομμάτι του χαρακτήρα μου.


Είμαι χαρούμενος ή λυπημένος ανάλογα με την περίπτωση. Αυτό λέγεται ισορροπία. Αλλά δεν γίνεται να μου δώσω τίτλο γι αυτή τη διαδρομή.
Ο νους μας αναγνωρίζει τις περιστάσεις και ανάλογα βγάζει το νιώθω που αρμόζει σε αυτές.
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι σύντροφοί μας από την πρώτη μέρα που γεννηθήκαμε. Αυτά μας οδηγούν σε δρόμους, επιλογές, αποφάσεις.
Ο τρόπος που μεγαλώσαμε μας έχει χαράξει ως ένα σημείο τον χαρακτήρα μας και με αυτόν πορευόμαστε στον δρόμο της ζωής. Μέσα στο υποσυνείδητό μας έχουν μπει μηνύματα τα οποία ενεργοποιούνται ανάλογα το γεγονός που θα αντιμετωπίσουμε. Έτσι κάθε μέρα θα βιώσουμε και τις δύο μεριές της τραμπάλας μας. Θα χαρούμε ανάλογα και θα στεναχωρηθούμε ανάλογα. 

Είναι παράξενο αλλά ούτε τον ενθουσιασμό μας δείχνουμε αλλά και τον πόνο μας προσπαθούμε να τον κρύψουμε. Όλα αυτά τα κάνουμε ως άμυνα για να προστατέψουμε είτε εμάς είτε το περιβάλλον μας. Πνίγουμε λοιπόν το πρώτο συναίσθημα που θα μας έρθει στην επιφάνεια, είτε είναι ο ενθουσιασμός, είτε ο πόνος προσπαθώντας να κάνουμε mind control, δηλαδή να ελέγξουμε εμάς. Σαν να προσπαθούμε να βάλουμε έναν μετρητή για να μας ρυθμίσει το συναίσθημα. Μα το συναίσθημα είναι δρόμος αλήθειας ο οποίος έρχεται μετά από τις σκέψεις που θα ανακληθούν από το όποιο συμβάν. Σαν να λέμε το συναίσθημα είναι σαν το φτέρνισμα ή τον βήχα. Τα οποία έρχονται να εκδηλωθούν μετά από ένα κρύωμα. Είναι δηλαδή το συναίσθημά μας η παρόρμησή μας. Οπότε αντί να μάχομαι και να πνίγω το συναίσθημά μου, ας αναζητήσω τις σκέψεις που με οδήγησαν σε αυτό. Για να φροντίσω και να προστατέψω τον εαυτό μου, δεν θα το κάνω όταν πνίγω τα συναισθήματά μου και τα κρύβω. Αλλά να συνεργαστώ μαζί τους για να με οδηγήσουν στη γέννησή τους. Αυτός είναι ένας τρόπος για να μπορέσω να αναγνωρίσω την πηγή του συναισθήματος, η οποία ενδέχεται να είναι και από την εσωτερική μου φωνή.
Κάθε συναίσθημα λοιπόν ακόμη και του φόβου= προειδοποίηση εκδηλώνεται από δύο πηγές. Η μία είναι το μυαλό- υποσυνείδητο και η άλλη είναι αυτή η φωνούλα = ένστικτο. Όταν αρχίσω να συνεργάζομαι με τα συναισθήματά μου όλα.  

Δηλαδή τα θετικά αλλά κυρίως τα αρνητικά θα δω όλο μου το είναι. Καμία θλίψη δεν έρχεται στα καλά καθούμενα, κανένας φόβος δεν γεννιέται από μόνος του. Οπότε όλα αυτά έχουν μία έναρξη. Όταν μάθω να αναγνωρίζω την έναρξη αυτή, την πηγή της δημιουργίας τότε το συναίσθημά μου θα γίνει ο μεγαλύτερος βοηθός- οδηγός μου. Έτσι δεν θα χρειάζεται να πολεμήσω κανένα μου συναίσθημα, ούτε και να το θεωρήσω υπεύθυνο για τα άσχημα της ζωής μου. Γιατί το συναίσθημά μου είναι ένας δρόμος αλήθειας μου.

Όταν μάθω να συνεργάζομαι με αυτή μου τη αλήθεια τότε θα ξέρω ότι κάθε φορά που εμφανίζεται ένας θυμός κάπου είναι κρυμμένη μία ένστασή μου, μία αλήθεια μου. Οπότε θα οδηγηθώ σταδιακά στην γνώση του εαυτού μου. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα