Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Μια διαφορετική ματιά στη δυσλεξία

Κατά την δική μου ταπεινή άποψη τα άτομα με δυσλεξία είναι αυτά που χρησιμοποιούν το δεξί μέρος του εγκεφάλου, που έχουν μέσα τους δηλαδή περισσότερο την τέχνη και τη δημιουργία και λιγότερο τη λογική που είναι στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου.

Έτσι αυτά τα παιδιά έχουν περισσότερο την μαθηματική γλώσσα ως τρόπο προσέγγισης στη ζωή τους που η μαθηματική γλώσσα είναι η βάση της μουσικής ή ίσως και το αντίθετο η μουσική να είναι η βάση των μαθηματικών. Γιατί για τη δική μου άποψη προϋπήρξε ο ήχος από τα μαθηματικά και μέσα από τον ήχο και τις διαφορές του θεωρώ ότι ξεκίνησαν τα μαθηματικά. Έτσι πιστεύω ότι αυτά τα παιδιά που εμείς τα θεωρούμε ως δυσλεκτικά, έχουν ολόκληρο το εύρος της εικόνας και δεν μπορούν να ενταχθούν στο μονομερώς εύρος που έχουν οι κλασικοί άνθρωποι με την κλασική λογική. Τα παιδιά αυτά έχουν απόλυτη εικόνα του όλου κι εμείς θέλουμε να τα κάνουμε να βλέπουν απόσπασμα. Τότε αυτά μπλοκάρονται και δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν. Τους κοτσάρουμε και μία ταμπέλα, αντί την ταμπέλα να τη βάλουμε στο σύστημα και να αναζητήσουμε εμείς τι δε βλέπουμε που μπορούν και βλέπουν αυτά.. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα εμείς να διδαχτούμε από αυτά τα παιδιά και να σταματήσουμε να τα νιώθουμε ως κάτι λάθος ? Μήπως το λάθος είναι όλο το υπόλοιπο το κοινωνικό στάτους ? 


Άρα μήπως η δυσλεξία είναι ανεπτυγμένη ευφυΐα ? και επειδή είναι αρκετά ανεπτυγμένη δεν έχουμε τη δυνατότητα να την αναγνωρίσουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι ? Και μήπως εμείς είμαστε οι προβληματικοί και όχι αυτά ? Και γιατί τώρα που ο πλανήτης θα περάσει στην Ανώτερη κλίμακα Πνευματικής ανάπτυξης αυτά τα παιδιά πολλαπλασιάζονται ? Μήπως κάτι θέλει να πας πει ο Θεός και εμείς δεν ακούμε ? Μήπως αυτά διαθέτουν όλο το Πνεύμα ?
 Μήπως λοιπόν οι δάσκαλοι και γενικά το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να γίνει εύπλαστο ? Γιατί εύπλαστοι είμαστε μόνο ως προς το κινητό μας. Το αλλάζουμε για να πάρουμε το καινούργιο εκεί διαθέτουμε το εύπλαστο για να λάβουμε τη νέα γνώση. Αλλά ως προς το εύπλαστο σε όλα μας τα υπόλοιπα συστήματα ούτε λόγος. Έχουμε γίνει σκληροί και άκαμπτοι και δεν θέλουμε τίποτε να μας ταράζει το "σωστό" μας σύστημα .... άρα πως τολμούν αυτά τα παιδιά να είναι διαφορετικά ? πώς τολμούν να μας "χαλάνε" αυτό το τόσο κλασικό και άκαμπτο στάτους ? Και αντί να πλάσουμε τους δάσκαλους και όλο τον περίγυρο.... καταστρέφουμε ολοκληρωτικά τον Λόγο Του Θεού !!! Μαγικό ? 


Άρα συνοψίζοντας πάλι κατά τη δική μου άποψη .... τα παιδιά αυτά, οι άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα αλλά και το αλτσχάιμερ είναι μία ένσταση και μία επανάσταση του εγκεφάλου ως προς όλο το κοινωνικό σκληρό και άκαμπτο σύστημα? Όλοι αυτοί προσπαθούν να μας δώσουν μία διαδρομή εύπλαστου και εμείς εκεί στο ύψος μας με την αρτηριοσκλήρωση να μας διακατέχει? Θέλουμε τα πλάσματα αυτά που για κάποιο λόγο απέκτησαν την ολότητα να τα κάνουμε ξανά κουτσά-«κουτά» όπως είμαστε κι εμείς. Γιατί όλοι εμείς που θεωρούμε τους εαυτούς μας φυσιολογικούς ... είμαστε πιο κουτσοί από αυτά τα πλάσματα γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε την ολότητα αλλά την εχθρευόμαστε. Μήπως ήρθε η ώρα να λάβουμε εμείς τη γνώση από αυτούς και όχι το ανάποδο ?

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα