Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Κάθε σου κίνηση να είναι τέλος και αρχή ταυτόχρονα.

Κάθε μέρα νέα μέρα. Κάθε στιγμή νέα στιγμή.
Κάθε τι στη ζωή μας το αρχίζουμε ή αρχίζει από μόνο του. Όμως μερικά κομμάτια συνήθως δύσκολα, στέκονται στη ζωή μας και μας οδηγούν διαδρομές επίπονες και βασανιστικές.


Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και πώς μπορούμε να το αλλάξουμε?
Εν αρχή ειν’ ο Λόγος. Ο Θεός και Πατέρας μας, μας δίδαξε τον τρόπο πως κάθε τι μόλις αρχίζει ολοκληρώνεται. Για Εκείνον όλα είναι αρχή και τέλος ταυτόχρονα. Κάθε μας λεπτό για Εκείνον είναι αρχή και τέλος ταυτόχρονα. Έτσι μας είπε να ζήσουμε για να ευτυχίσουμε. Δηλαδή όταν κάτι το δημιουργώ από μένα για μένα με οδηγό την αγάπη, τότε έχει ολοκληρωθεί απόλυτα. Τότε δεν γίνομαι συλλέκτης πόνου. 

Πώς γίνομαι συλλέκτης πόνου ? Μα όπως ακριβώς όπως έγινα συλλέκτης πλούτου. Συγκρατώ ενέργεια και την αποθηκεύω για ένα αύριο. Λες και γνωρίζω ότι θα έρθει το αύριο. Ακόμη και να έρθει το αύριο πως είμαι σίγουρος ότι θα με βρει όπως εγώ το έχω ορίσει μέσα από την αποθήκευση της ενέργειάς μου ?
Έτσι μάθαμε να αρχίζουμε κάθε τι στη ζωή μας, για να έχουμε στο μέλλον ή σε ένα αύριο όλα όσα είναι για το σήμερα. Μία φραντζόλα ψωμί θα την πάρω για να τη φάω σήμερα, όχι 10 χρόνια μετά. Όμως εμείς κάθε τι που κάνουμε, το κάνουμε έτι ώστε να επενδύσουμε σε ένα αύριο. Στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας και σε μας τους ίδιους.
Τι θέλω να «φάω» σήμερα ? Τότε η πράξη μου αυτή θα με οδηγήσει στο αρχή και τέλος ταυτόχρονα. Αν με οδηγήσω να έχω την ίδια γευστική ανάγκη και 10 χρόνια μετά, απαγορεύω στον εαυτό μου την εξέλιξη και τον ρυθμικό βηματισμό μου. Για να περπατήσω δηλαδή και να πάω κάπου θα αρχίσω με έναν βηματισμό και θα πάω στον στόχο μου. 

Ο λόγος που εμείς φτάσαμε στην επένδυση του αύριο, είναι γιατί σε κάθε μας αρχή έχουμε οδηγό το κέρδος. Με αποτέλεσμα να κάνουμε κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο χωρίς καμία διάθεση για εξέλιξη δική μας. Αφού μας έχουμε εγκλωβίσει να θέλουμε συνέχεια όλα όσα θέλουμε σήμερα.
Υπάρχει το αρχικό μας πλάνο λοιπόν αρχή = η γέννησή μας στον πλανήτη και το τέλος μας = όταν θα φύγουμε από δω.
Μέσα σε αυτό το πλάνο έχουμε να βιώσουμε δρόμους με αρχή και τέλος ταυτόχρονα. Έδωσα για να δώσω δηλαδή. Κάθε μας μονοπάτι που θα είναι ακριβώς έτσι θα μας απομακρύνει από όλα τα κομμάτια πόνου. Γιατί γι’ αυτόν που δίνει για να δώσει, συνεργαζόμενος με την στιγμή και την εσωτερική του αγάπη, τότε θα είναι δεμένος με το Θεϊκό Σχέδιο.
Το «αρχή και τέλος ταυτόχρονα», μας οδηγεί να είμαστε απόλυτα εναρμονισμένοι με το εδώ και τώρα. Ξέρουμε τι ακριβώς χρειάζεται η στιγμή που είμαστε, οπότε ζούμε με τη δράση. Ενώ το αντίθετο έχει μέσα του την αντίδραση. Η αντίδραση έχει μέσα της το ξέσπασμα και κάθε ξέσπασμα, μας οδηγεί σε τροχιά επανάληψης. 

Γεγονότα και καταστάσεις επαναλαμβάνονται στη ζωή μας και εμείς νιώθουμε ανήμποροι να λειτουργήσουμε. Τότε στη ζωή μας έρχεται το τέλμα.
Αυτό το τέλμα το βιώνουμε όλοι μαζί ομαδικά, τώρα με την οικονομική κρίση. Η κρίση μας διδάσκει ότι κάθε μας κίνηση είχε οδηγό ένα «αύριο» και έτσι ξεχάσαμε το σήμερα. Όπου σε αυτό το σήμερα ζούσαμε αποσπασματικά και όχι ολοκληρωτικά. Έτσι μαζέψαμε «φραντζόλες ψωμί» πριν από 20 χρόνια για να τις φάμε σήμερα. Και σήμερα τι συναντήσαμε ? Ότι αυτές οι φραντζόλες ξεράθηκαν και δεν τρώγονται. Φυσικά γιατί κάθε τι αν δε «φαγωθεί» στην ώρα του, τότε μετά δεν τρώγεται. Κι αν φαγωθεί θα μοιάζει με καταδίκη και θα είναι. Πόσοι άνθρωποι δεν χάθηκαν από τη ζωή γιατί κυνηγούσαν τον πλούτο ? Χάθηκαν από τη ζωή και έχασαν και στιγμές πολύτιμες. Οι στιγμές έρχονται για να βιωθούν στο παρόν. Δεν μπορείς να επενδύσεις στο μέλλον μία στιγμή του σήμερα. Γιατί το σήμερα δεν θα έρθει ξανά. Σήμερα άδραξε τη μέρα και ζήσε με το αρχή και τέλος ταυτόχρονα. Άσε το αύριο με πίστη στον Θεό και απόλαυσε τη μέρα σου με όλα όσα διαθέτεις. Κάνε βήματα με οδηγό το «δίνω για να δώσω» και «αρχή και τέλος ταυτόχρονα» και τότε ο χρόνος και η ζωή σου θα γίνει από εφιάλτης σε ευλογημένη μαγική διαδρομή.

ετικέτα ( Ευημερία ) 

Δωροθέα