Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Με τη δύναμη του νερού, φωτίζω τη ζωή μου.

Η Ανάσταση ενεργοποίησε τα ύδατα της γνώσης.
Η Σταύρωση ένας δρόμος πένθους – πόνου και θλίψης ο οποίος οδηγεί και οδήγησε την Ανάσταση Εκείνου και την λύτρωση μας.
Έτσι εμείς πήραμε ύστερα από αυτόν τον δρόμο της Ανάστασης, δρόμους για να περπατήσουμε.


Τα ύδατα της Γνώσης λοιπόν εμείς τα πήραμε αφού μάθαμε πως μπορούμε να μεταστρέψουμε το συναίσθημα- ύδωρ σε φως αγάπης και ενότητας.
Όσο υπάρχει το συναίσθημα στη ζωή μας, μας οδηγεί στο δύο. Μας έχει καθισμένους και καθηλωμένους εμάς πάνω σε έναν σταυρικό καθημερινό θάνατο. Αφού μέσα από τα συναισθήματα πότε θανατώνεται το εγώ και πότε ο εαυτός μας.
Όμως Εκείνος ήρθε στη γη, ο Ιησούς, για να μας δείξει ότι όσο έχουμε θαλασσοταραχή – δηλαδή συναισθηματικές μεταπτώσεις τόσο θα πονάμε και θα υποφέρουμε. 

Για να φύγουμε από αυτή τη θαλασσοταραχή ενεργοποιούμε την πίστη και έτσι έρχεται η ηρεμία στο σώμα και στον συναισθηματικό μας υδάτινο κόσμο. Ο υδάτινος κόσμος μας είναι όλο το υγρό στοιχείο του σώματος μας.
Όταν λάμψει μέσα μας το Άγιο Πνεύμα- Φως, τότε τα ύδατα μετατρέπονται σε φωτεινό έλαιο. Το οποίο καταπραΰνει κάθε πόνο και κάθε θλίψη. Η φλόγα από αυτό το έλαιο, δηλαδή το γνωστό μας καντήλι, ανάβει στην καρδιά μας. Μία μικρή και γενναία φλόγα, η οποία μας οδηγεί να βιώσουμε τον Φ-Λόγο του. Τον Λόγο του Φωτός δηλαδή.
Η Ανάστασή μας είναι ήδη ενεργοποιημένη. Είναι μία έτοιμη διαδρομή για όλους μας, από Εκείνον. Ο Οποίος περπάτησε το μονοπάτι του πόνου για όλους μας. Έτσι μας άφησε τον Παράκλητο- Άγιο Πνεύμα για να μπορέσουμε να βρούμε κι εμείς τον δρόμο του Φωτός.
Τα βήματα για την δική μας εν ζωή Ανάσταση είναι η προσευχή με την καρδιά, η καθολική συγχώρεση και η καθολική αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας.
Η προσευχή μας οδηγεί στην ετοιμασία της κάθαρσης. Αφού όταν η προσευχή γίνεται με την καρδιά η μικρή αυτή φλόγα, που έχουμε στην καρδιά μας μεγαλώνει. Και τα ύδατα του πόνου γίνονται έλαιο αγάπης και ευσπλαχνίας. Η προσευχή μας οδηγεί με βήματα αργά αλλά σταθερά, από το να φύγουμε μακριά από κάθε κατάκριση και αξιολόγηση, έτσι φτάνουμε στο ανώτερο σημείο της νηστείας. Γιατί αυτή είναι η πραγματική νηστεία, να είμαι έξω από λόγια πικρά, από σκέψεις βασανιστικές και συναισθήματα επίπονα. Γιατί αυτά είναι που μας μολύνουν περισσότερο από κάθε τι άλλο. Τότε χωρίς κόπο έρχεται η νηστεία να βιώνεται σαν μελωδία στην καρδιά και όχι σαν καθεστώς και καθήκον. 

Η καθολική συγχώρεση έρχεται όταν καταλάβουμε, πως όλοι γύρω μας έφτασαν στο έσχατο μονοπάτι της όποιας κακίας όχι απαραίτητα επειδή το ήθελαν, αλλά επειδή το εγώ τους είχε τυφλωθεί από όλα όσα βίωσαν. Όταν λοιπον φτάσουμε στο απόλυτο σημείο της συγχώρεσης θα δούμε, ότι για να έρθει η αρμονία και η αγάπη, η τιμωρία και η βία δεν είναι οι δρόμοι που θα μας οδηγήσουν προς εκεί. Γιατί η βία θα φέρει κι άλλη βία και όλο αυτό το μονοπάτι το βιώσαμε όλοι μας.
Έτσι θα φτάσουμε να κάνουμε το θέλημά Του να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, μέσα από την απλότητα και μέσα από την αγνότητα.
Το Φως τότε μέσα από την καρδιά μας, από το μικρό μας φυτίλι θα γεμίσει όλο μας το σώμα. Το σώμα μας θα μετατραπεί σε Ναός Του και τότε όλα αλλάζουν γύρω μας. Γιατί από εκεί και μετά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Κύριος αλλά και ο Πατέρας μας Θεός κάθε μονοπάτι της ζωής μας, είτε μικρό, είτε μεγάλο.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα