Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Τα περιστέρια της καρδιάς.

Στο μονοπάτι της πνευματικής κλίμακας ένας άνθρωπος θα μπει ύστερα από μία εσωτερική ανάγκη να βρει την πραγματική του 


ταυτότητα. Να ανακαλύψει τις ρίζες του. Η διαδρομή αυτή της κλίμακας αυτόματα τάσσει τον άνθρωπο σε μία απόσταση από το να θέλει να ακολουθήσει τα βήματα των άλλων ανθρώπων δίπλα του. Καθώς έχει καταλάβει, μέσα από την παρατήρηση ότι κανένας δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτε. Ότι κάθε άνθρωπος δίνει μάχες για να αποκτήσει κάτι και αμέσως μετά την απόκτησή του, αυτό που μέχρι εχθές ήταν ένα θέλω, ένα όνειρο, το μάχεται τελικά.
Όμως το να μπούμε να περπατήσουμε το μονοπάτι της πνευματικής κλίμακας σημαίνει ότι μπαίνουμε να γνωρίσουμε την έννοια του σεβασμού και της ελευθερίας σε βάθος. Τις δύο έννοιες αυτές δηλαδή σε όλο τους το μεγαλείο. Μέσα από αυτές τις δύο σπουδαίες έννοιες, ο άνθρωπος αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι το ζητούμενο δεν είναι να δούμε τα άστρα ή να οραματιστούμε έναν δάσκαλο. 

Αυτό θα έρθει από μόνο του, όταν είναι η ώρα. Δηλαδή η Ανώτερη Επικοινωνία θα έρθει μόνη της όταν θα είμαστε εμείς έτοιμοι. Πώς θα το ξέρουμε ότι είμαστε έτοιμοι ? Εμείς μπορεί να μη το ξέρουμε. Όμως ο Θεός το ξέρει, άρα όταν Εκείνος το κρίνει, θα μας στείλει τον πρώτο Δάσκαλο για να μας δώσει το πρώτο μάθημα- δρόμο.
Οπότε καλό είναι να γνωρίζουμε όσοι μπαίνουμε σε αυτά τα μονοπάτια της Πνευματικής κλίμακας, ότι κάποιες φορές το βλέπω ενδέχεται να είναι μία μεγάλη παγίδα. Μία παγίδα η οποία μας απομακρύνει από το ζητούμενο. Το οποίο δεν είναι μόνο να αποκτήσουμε τέτοιου είδους χαρίσματα, αλλά να είμαστε στον δρόμο του Θεού. Να πιούμε το θέλημά Του. Το ζητούμενο είναι να γεμίσουμε μέσα στην καρδιά μας λευκά περιστέρια για να μας ενεργοποιήσουν το Άγιο Φως και να βλέπουμε με τα μάτια της καρδιάς όλους τους ανθρώπους με αγάπη Θεϊκή. Και αυτά τα φτερουγίσματα από τα περιστέρια, έρχονται να φωλιάσουν στην καρδιά μας, μετά από εργασία εσωτερική. Το φτερούγισμα αυτό είναι ίδιο και απαράλλαχτο με το σκίρτημα του έρωτα. Έτσι ο άνθρωπος αυτός καθώς ανεβαίνει την κλίμακα, από τον ίδιο τον Θεό θα του ανοιχτεί η εν- όραση, όταν έρθει η ώρα. 

Όλο αυτό προϋποθέτει από τον άνθρωπο πολύ προσωπική εργασία, αλλά και αυταπάρνηση από το ίδιο του το εγώ. Ο άνθρωπος που θα καταφέρει να σταυρώσει το εγώ του με οδηγό την αυταπάρνηση, στο όνομα Του Θεού, αυτός θα βρει τον Νέο του εαυτό, να τον περιμένει στην Νέα Ιερουσαλήμ.
Έτσι κάθε τι που έρχεται να «δούμε» με την εσ- όραση μας, είναι μετά από τον ίδιο τον Θεό για να μας δώσει νέο δρόμο, νέο μονοπάτι μάθησης και εκπαίδευσης μας.

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα