Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Εκείνος ξέρει … κι εμείς δεν ψάχνουμε.

Κύριε Ελέησον. Μία προσευχή, έκκληση, επίκληση η οποία έχει τη δύναμη να γεφυρώσει τον ζυγό μου. Δηλαδή να δημιουργήσει την διαδρομή να επικοινωνεί η μία μου πλευρά με την άλλη. Το θετικό μου με το αρνητικό μου. Το Κύριε απευθύνεται στην αριστερή μου μεριά, όπου εκεί Κατοικεί Εκείνος, στο μέρος της καρδιά μου. Ενώ το 


Ελέησον απευθύνεται στην δεξιά μου μεριά, δηλαδή εκεί που είναι ο χαρακτήρας μου και το εγώ μου. Οπότε ζητώ από τον Κύριο να ελεήσει το δεξί μου κομμάτι με την Ευσπλαχνία Του και να με βοηθήσει να γίνω ένα με Εκείνον και την Ουράνια Οικογένειά μου.
Κάθε λέξη, λοιπόν, να την νιώθω, να ενώνομαι μαζί της και να αφήνομαι με πίστη να βιώσω αυτή την αλλαγή.
Το Κύριε Ελέησον είναι ο εύκολος δρόμος για να μπει κάποιος στον δρόμο της προσευχής. Δύο μόνο λέξεις, οι οποίες όμως έχουν απίστευτη δύναμη. Και αυτές οι λέξεις έχουν την δυνατότητα να με μεταστρέψουν σταδιακά προς την προσευχή. 

Στην αρχή μπορεί να τις λέμε επιφανειακά, αλλά όσο εστιάζουμε στο νόημα των λέξεων τόσο Εκείνες, οι λέξεις θα μας οδηγήσουν στο πρώτο βήμα κάθαρσης και ισορροπίας.
Το επόμενο στάδιο από το Κύριε Ελέησον το οποίο καθαρίζει και αντιστρέφει τις αισθήσεις είναι το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με». Πέντε λέξεις με τεράστια σημασία οι οποίες με τον καιρό και με οδηγό την καρδιά, καταφέρνουν να καθαρίσουν τις 5 αισθήσεις μας. Η προσευχή αυτή έχει απίστευτη δύναμη όταν γίνεται με την καρδιά μας. Όποιος τη γνωρίσει αυτή την καρδιακή εσωτερική επικοινωνία με τον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλάζει εντελώς. Το κάλεσμα του Ιησού για να μας ελεήσει, δημιουργεί δρόμο προς μετάνοια, προς κατάνυξη και προς την υποδομή για να ανοίξουν οι εσωτερικές αισθήσεις.
Ενώ η πιο μεγάλη προσευχή που μας δίνεται στην συνέχεια, αφού δηλαδή έχουμε την υποδομή από το Κύριε Ελέησον και το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, είναι.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με, τον/την αμαρτωλό/ή.
Εφτά λέξεις, εφτά δονήσεις οι οποίες βοηθούν να έρθουν σε ισορροπία οι ορμόνες του σώματός μας. 

Έτσι το Κύριε, που επικαλούμαστε ξεκινάει από το κεφάλι μας και ρυθμίζει τις ορμόνες εκεί και όσο λέμε την προσευχή κατεβαίνει σε όλο το σώμα, για να τελειώσουμε με το αμαρτωλός/ή, που απευθύνεται στις ορμόνες που βρίσκονται στο πρώτο μας τσάκρα- μυστικό πέρασμα.

Πόσο διάστημα χρειάζεται, θα αναρωτηθεί κάποιος για να γίνουν αυτές οι αλλαγές? Κι εγώ θα απαντήσω μέχρι πότε χρειάζεται να αναπνέουμε ? Συνέχεια. Οπότε αυτές οι τόσο μικρές προσευχές, είναι ο δρόμος της ανάσας. Είναι η πηγή που μας ενώνει και μας γεφυρώνει με Εκείνον. Και όποιος γνωρίσει τον Ιησού και τον Θεό, δε ρωτάει μέχρι πότε, αλλά ψάχνει τρόπους να γίνει ο ίδιος προσευχή, να γίνει ένα με τον Θεό.

ετικέτα ( Πνευματικότητα ) 

Δωροθέα