Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Ο βασικός οδηγός.

Η αναζήτηση του Θείου. Η αναζήτηση της ευτυχίας. Η αναζήτηση της Πνευματικότητας.

Κάθε μορφή αναζήτησης έχει και έναν οδηγό. Ο οδηγός- κίνητρο είναι και αυτός που θα δώσει την βάση στην όλη αυτή διαδρομή.
Μία Πνευματική «μόδα» υπάρχει τώρα γύρω μας, η οποία έρχεται να «καλύψει» ανάγκες. Ανάγκες όπως αναγνώριση, όπως ισορροπία, όπως σωτηρία. Η αναγνώριση, μας οδηγεί στο να προσπαθούμε να δείχνουμε τα μέλλοντα που θα έρθουν, να κάνουμε προβλέψεις. Η ισορροπία μας οδηγεί στο να μεταφέρουμε την Πνευματική Κλίμακα μέσα στο υλικό και να την κάνουμε χρήση για να έλξουμε την ύλη που χρειαζόμαστε ή τις σχέσεις που χρειαζόμαστε για την ισορροπία αυτή. Η σωτηρία πάλι μας οδηγεί μέσα από τον φόβο, να περπατήσουμε τα βήματα για να σωθούμε.
Μα αν πραγματικά θέλουμε να συναντήσουμε το Θείο και να αναπτυχθούμε μέσα από αυτό. Αυτά τα τρία παραπάνω δεν τα χρειαζόμαστε για οδηγό. Για πολλούς λόγους. Η αναγνώριση είναι ένας δρόμος που δείχνει ανασφάλεια και έτσι υπάρχει η ανάγκη για επιβεβαίωση. Η ανάγκη για επιβεβαίωση δεν δείχνει Πνευματικότητα, αλλά κυρίως δεν δείχνει αυτογνωσία. Γιατί πολύ απλά αυτός που είναι κάτι, αυτός που ήδη έχει φτάσει κάπου δεν το λέει, ούτε αναζητά αναγνώριση, γιατί πολύ απλά είναι. Προσπαθώ να πείσω όταν δεν είμαι.  

Η ισορροπία το ότι μεταφέρεται στον υλικό πλούτο ή στις σχέσεις ή στις καταστάσεις, πάλι φαίνεται η ανασφάλεια. Πάλι η ανασφάλεια είναι οδηγός για την Πνευματική αυτή κλίμακα. Όμως η πραγματική κλίμακα της Πνευματικότητας είναι να νιώθω πληρότητα και αρμονία, δηλαδή ισορροπία μέσα από όλα. Χωρίς αυτά να τα ορίζω, ούτε να τα ξεχωρίζω σε αρνητικά ή θετικά.
Η επιλογή της σωτηρίας τώρα, είναι από τους μεγαλύτερους φόβους στη ζωή του ανθρώπου και όλο αυτό μπορεί να τον οδηγήσει στην Πνευματική αναζήτηση, όμως θα βρίσκεται εκεί από ανασφάλεια. Η ανασφάλεια μας εξαναγκάζει να είμαστε κάπου και δεν μας οδηγεί στην ελευθερία της Πνευματικής – πραγματικής υπόστασης.
Ο Νείλος ο ασκητής λέει χαρακτηριστικά: ο Διάβολος δεν έχει καμιάν αντίρρηση για ό,τι κάνουν οι άνθρωποι για τη σωτηρία της ψυχής τους, μελέτη των Γραφών, νηστείες, προσευχές… Μέχρι να δει τα κίνητρα».
Δηλαδή δεν σημαίνει τίποτε αν διαβάζω, αν μελετώ, αν …, αν…, αν δεν αναζητήσω το βασικό κίνητρο – οδηγό. Γιατί αν το κίνητρο δεν είναι η Αγάπη για τον Χριστό, τότε κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. Τότε το ενδεχόμενο να με οδηγεί το εγώ- φόβος είναι πολύ πιθανό. Τότε θα είναι κουραστικό αυτό το ταξίδι και θα με εξαναγκάζει να κάνω βήματα προς αυτό. 

Κι όμως όταν φτάσουμε στην Απόλυτη Αγάπη για τον Ιησού, αυτόματα αρχίζει να αλλάζει βάρος όλη μας η ύπαρξη. Πόσο κόπο θέλουμε άραγε να κάνουμε κάτι που αγαπάμε πολύ, να πάμε σε μέρος που μας αρέσει, να φάμε το αγαπημένο μας φαγητό, να βρεθούμε με τον/την αγαπημένο/η μας ? Καθόλου κόπο δεν θέλει.
Αυτός είναι και ο θάνατος του εγώ, η απόλυτη εγκατάλειψη μέσα από την Αγάπη του Ιησού, για τον Ιησού. Αφήνομαι στην απόλυτη δόνηση αυτής της Μεγαλύτερης Αίσθησης Αγάπης. Τότε πια σταματά για μας η ανάγκη για αναγνώριση, η ανάγκη για ισορροπία και φυσικά η σωτηρία έρχεται να μας συναντήσει εκείνη πια.

Ποιος είναι λοιπόν ο βασικός «οδηγός» κίνητρο ?

ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα