Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Η απληστία οδηγεί στην απελπισία.

Η απληστία είναι ένας δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στην απελπισία, μέσα από τα απλησίαστα «όνειρά» του.

Κάποιος διαβάζοντας τον τίτλο, θα σκεφτεί, δεν είμαι εγώ άπληστος. Για να μπορέσουμε να δούμε το μέγεθος της απληστίας μας, θα το δούμε στα απλησίαστα «όνειρα». Όνειρα δηλαδή, που τα αναζητούσαμε, αλλά δεν ήρθαν. Tα περιμένουμε κι αυτά δεν γίνονται. Που επενδύουμε ώρες από τη ζωή μας και σκέψεις- προβληματισμούς από το μυαλό μας. Ο χρόνος που επενδύουμε σε αυτά τα όνειρα, μετατρέπεται σε τρόμος. Όπου τα χρόνια φεύγουν και το όνειρό μας απομακρύνεται.
Άρα για να βρούμε ένα ζητούμενο παίρνουμε τον δρόμο ανάποδα. Δηλαδή ψάχνω μέσα μου  να δω, έχω απελπισία, έχω όνειρα που τελικά δεν τα έφτασα ? Αν η απάντησή μου σε αυτά τα δύο ερωτήματα είναι ναι, ας αναζητήσω το μέγεθος της απληστίας μου. Όχι δεν χρειάζεται να νιώσω άσχημα ή να θυμώσω. Καθώς κάθε άνθρωπος έχει φτάσει σε σημεία απληστίας, έστω και μία φορά στη ζωή του. Κακό δεν είναι, αλλά καλό είναι να μπορέσω να με ελευθερώσω από αυτή την απελπισία.  

Η οποία υπάρχει μέσα μου και με κάνει να νιώθω άχρηστος σε κάποιους τομείς. Η μορφή της αχρηστίας που νιώθω, με οδηγεί σε απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις. Οπότε το να λύσω όλο αυτό το πακέτο, απληστία, σίγουρα θα μου δώσει άλλη εικόνα για τα πράγματα και θα με βοηθήσει να ελευθερωθώ.
Γιατί από την μικρή μας ηλικία, οι στόχοι μας πάντα ήταν στον υπερθετικό βαθμό. Μεγάλο σπίτι, μεγάλο μισθό, ωραίο ντύσιμο, ωραίο αυτοκίνητο, ωραίο σύντροφο. Όμως όλα αυτά τελικά έγιναν η αιτία να βιώνουμε πολέμους και ασθένειες. Δηλαδή αν γυρίσουμε το βλέμμα μας αριστερά και δεξιά, θα ακούμε συνέχεια συμβάντα πόνου και ολέθρου.
Ποια είναι η αιτία να νιώθω λοιπόν απελπισία ? Απελπισία νιώθω που η δουλειά μου τελικά δεν είναι αυτή που θα ήθελα. Απελπισία νιώθω, γιατί ο σύντροφός μου δεν είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού πάνω στο άσπρο άλογο.
Έτσι πλησίασα τα όνειρά μου, αλλά τα έζησα στην επιφάνειά τους, μόνο ως ένα σημείο. Η απελπισία μου μεγάλωνε όταν έβλεπα το όνειρό μου είτε να απομακρύνεται, είτε να αλλοιώνεται. Οπότε μέσα μου άρχιζε η απομάκρυνση από την ευτυχία και η αλλοίωση της δικής μου πίστης. Πίστη στο ότι μάλλον εγώ δεν αξίζω την ευτυχία και την ισορροπία. 

Κι όμως δεν είναι έτσι. Όλοι μας αξίζουμε το καλύτερο, όμως αυτό το καλύτερο, το βάλαμε σε καλούπια και το οριοθετήσαμε. Αγνοώντας την αυθεντική μας υπόσταση και αυτά που πραγματικά μας ανήκουν. Γιατί σε κάθε άνθρωπο αυτά που του ανήκουν και που είναι τοποθετημένα μέσα στο αυθεντικό του κομμάτι, θα τα συναντήσει στη ζωή του. Για να μη φτάσει ένας άνθρωπος να τα συναντήσει, θα πει ή ότι ήρθαν στη ζωή του και δεν τα είδε- αναγνώρισε, είτε ότι άλλαξε τον δρόμο του και έτσι πέρασε δίπλα από το δικό του μονοπάτι.  
Γιατί λοιπόν και από τι απελπίστηκα ? Εκεί μέσα σε αυτή την απελπισία θα δω κομμάτια επιλογής που δεν ήταν για μένα. Ίσως να επέλεξα έναν δρόμο με οδηγό μόνο το μυαλό μου ή τον κοινωνικό περίγυρο για να νιώθω «κανονικός». Τι θα πει κανονικός ? Πως το ορίζουμε αυτό ? Κανονικός θα πει αντιγράφω ή υπογράφω ?
Αντιγράφω = οι δρόμοι που περπάτησαν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου και με «έκαναν» άθελά τους να βάλω κι εγώ κάπου εκεί μέσα σε αυτό το κανονικό μοτίβο, τα δικά μου όνειρα.
Υπογράφω = οι αυθεντικές προσωπικότητες που πάτησαν τον πόδι τους στον πλανήτη και με την αυθεντική τους υπόσταση υπέγραψαν την δική τους συνθήκη αιωνιότητας. Γιατί αυτοί περπάτησαν το δικό τους μονοπάτι ζωής- γνώσης. Πήραν την γνώση και την έφεραν στα μέτρα τους. Ενώ ο κανονικός παίρνει τον εαυτό του και τον φέρνει στα μέτρα της γνώσης.
Αντιγράφω ή Υπογράφω λοιπόν?
Η αντιγραφή φυσικά έχει συνοδοιπόρους και την αποδοχή από τον όχλο- περίγυρο.
Ενώ η υπογραφή έχει συνοδοιπόρο την ψυχή και ενδέχεται να μην έχει αποδοχή από τον περίγυρο. Όμως όταν ένας άνθρωπος βιώνει δρόμο ψυχής δεν νιώθει άσχημα που δεν έχει την αποδοχή, καθώς νιώθει έτσι κι αλλιώς υπέροχα μέσα στο δικό του μονοπάτι και δεν αναζητά την εύνοια από τον όχλο- περίγυρο, αφού η ψυχή του είναι ο οδηγός του.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα